پاکسیلین (پروتئین)

پاکسیلین () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «PXN» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین در چسبندگی سلول به ماتریکس برون‌یاخته‌ای نقش دارد.

وزن مولکولی پاکسیلین در انسان ۶۴٫۵ کیلو دالتون است و این پروتئین ۵۹۱ اسید آمینه دارد.

پاکسیلین یک پروتئین وفق‌دهنده ترارسانی پیام است که در سال ۱۹۹۰ میلادی در آزمایشگاه کیث باریج کشف شد.

 اهمیت بالینی 
پاکسیلین در برخی از انواع سرطان نقش بالینی مهمی دارد. افزایش بیان پاکسیلین در نواحی پیش‌سرطانیِ هایپرپلازی، متاپلازی سلول سنگفرشی، و متاپلازی جام‌یاخته و همچنین نواحی دیسپلاستیک کارسینوما در موارد پُرخطر «آدنوکارسینوم ریه» مشاهده شده‌است. جهش در ژن «PXN» موجب افزایش رشد تومور، تزاید سلولی و حالت تهاجمی در بافت‌های سرطانی ریه می‌گردد.

یک یافته ثابت هنگام تغییرات سرطانی، آن است که پروتئین پاکسیلین فسفریله می‌گردد. پاکسیلین در «مسیر پیام‌رسانی MET تیروزین کیناز» نقش بازی می‌کند که در بسیاری از سرطان‌ها تشدید فعالیت دارد.

پاکسیلین با وینکولین، تیروزین-پروتئین کیناز CSK، توبولین، PTK2  و اینتگرین آلفا ۴ تعامل پروتئین-پروتئین دارد.

 منابع 



 برای مطالعهٔ بیشتر 


















 پیوند به بیرون 


رده:پروتئین‌ها
رده:ژن‌های روی کروموزوم ۱۲ انسان