نظریه فرایند دوگانه (روان‌شناسی اخلاق)

نظریه فرایند دوگانه در روان‌شناسی اخلاق نظریه‌ای است پرنفوذ از قضاوت اخلاقی انسان، که این نظر را پیش می‌نهد که افراد بشر، از دو زیرسیستم شناختی مجزا که در فرایندهای تعقل اخلاقی با هم رقابت می‌کنند، برخوردار هستند. یکی سریع، شهودی، و به‌طور هیجانی انگیخته‌شده، و دیگری کند، و نیازمند ژرف‌اندیشی هشیارانه و بار شناختی بالاتری است. این تئوری که در ابتدا توسط جاشوا گرینJoshua Greene به همراه Brian Sommerville, Leigh Nystrom, John Darley, Jonathan David Cohen، و دیگران ارائه شده‌است، می‌تواند به عنوان نمونه‌ای از روایات پردازش دوگانه در روان‌شناسی که مختص دامنه‌ای بخصوص است نگریسته شود، همچون روایت تمایز «سیستم۱» / «سیستم ۲» از دنیل کانمن که در کتابش تحت عنوان تفکر، سریع و آهسته باب شده‌است. گرین اغلب بر دلالت‌های هنجاری این تئوری تأکید کرده‌است، که مباحثه‌ای پردامنه را در فلسفه اخلاق آغاز کرده‌است.

 منابع 


 پانویس 

 ارجاعات 

رده:روان‌شناسی اخلاقی
رده:نظریه‌های روان‌شناسی