سیلویو پلیکو

سیلویو پلیکو ؛ ۲۴ ژوئن ۱۷۸۹ – ۳۱ ژانویه ۱۸۵۴) نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس و میهن‌پرست ایتالیایی بود که در جنبش وحدت ایتالیا فعالیت داشت. شهرت و میراث او عمدتاً با کتاب خاطراتش تحت عنوان «زندان‌های من» گره خورده است.

 زندگی‌نامه 
سیلویو پلیکو در سالوتزو واقع در پیمونت به دنیا آمد. او بخش اولیه زندگی خود را در پینرولو و تورین و تحت آموزش کشیشی به نام ماناولا گذراند. در سن ده سالگی، او تراژدی‌ای را با الهام از ترجمه اشعار اوسیان تصنیف کرد. پس از ازدواج خواهر دوقلویش، روزینا، با یکی از اقوام مادری در لیون، او برای زندگی به آن شهر رفت و چهار سال را وقف مطالعه ادبیات فرانسه کرد. او در سال ۱۸۰۹ به ایتالیا بازگشت و در میلان ساکن شد؛ جایی که به بخشی از حلقه پیرامون اوگو فوسکولو و وینچنتسو مونتی تبدیل شد که معاصرانی همچون لودوویکو دی برم، جووانی برشه و پیترو بورسیری را شامل می‌شد. در سال ۱۸۱۰، او استاد زبان فرانسوی در کالج اورفانی میلیتاری (اکنون مدرسه نظامی تولیه) شد.

تراژدی او با نام «فرانچسکا دا ریمینی» که در سال ۱۸۱۵ در میلان بر صحنه رفت و سه سال بعد منتشر شد، یکی از نخستین و موفق‌ترین آثاری است که با الهام از اپیزود مشهور در سرود پنجم دوزخ دانته آلیگیری نوشته شده است. این اثر در سال ۱۸۱۸ توسط کارلوتا مارکیونی در میلان با موفقیت اجرا شد. پس از انتشار آن، تراژدی «اوفمیو دا مسینا» منتشر شد، اما اجرای آن ممنوع گردید.

پلیکو در این میان به کار خود به عنوان معلم سرخانه ادامه داد؛ ابتدا برای پسر کنت بریشه و سپس برای دو پسر کنت لوئیجی پورو لامبرتنگی. او با تمام وجود تلاش کرد تا از طریق ابزارهای آموزشی غیرمستقیم، تسلط استبدادی امپراتوری اتریش را تضعیف کند.

پلیکو در ترویج و ویرایش مجله ادبی «ایل کونچیلیاتوره» (Il Conciliatore) که در آن مطلب نیز می‌نوشت، پیشگام بود. او دبیر توانمند این انجمن ادبی بود که مسئولیت اصلی بررسی مطالب ارگان این انجمن را بر عهده داشت. مقالات او شامل جستارهایی درباره آندره شنیه (فوریه-آوریل ۱۸۱۹) و نمایشنامه «ماری استوارت» اثر فریدریش شیلر (ژوئیه ۱۸۱۹) بود که در آن‌ها نظریه خود را درباره اهمیت مضامین تاریخی در درام بسط داد. این مجله تحت سانسور مقامات اتریشی تنها یک سال دوام آورد و خود انجمن نیز توسط دولت منحل شد.

در اکتبر ۱۸۲۰، پلیکو به اتهام فعالیت در جنبش کربناری دستگیر و به زندان سانتا مارگریتا منتقل شد. پس از انتقال به زندان پیومبی در ونیز در فوریه ۱۸۲۱، او چندین سرود و تراژدی‌های «استر دنگادی» و «ایگینیچی داستی» را نوشت.

بندانگشتی|چپ|«بازداشت سیلویو پلیکو و پیرو مارونچلی»، سالوتزو، موزه مدنی.

حکم اعدامی که در فوریه ۱۸۲۲ برای او صادر شده بود، در نهایت به پانزده سال حبس با اعمال شاقه تبدیل شد و در آوریل همان سال، او به قلعه اشپیلبرگ در برنو منتقل شد. اثر اصلی او در این بخش از دوران حبس، تراژدی «لئونیرو دا درتونا» بود که برای حفظ آن مجبور شد به حافظه‌اش تکیه کند.

پس از آزادی در سال ۱۸۳۰، او انتشار آثار دوران زندان خود را آغاز کرد. نمایشنامه «استر» در سال ۱۸۳۱ در تورین اجرا شد اما بلافاصله توقیف گردید. در سال ۱۸۳۲، آثار او شامل «ژیسموندا دا مندریزیو»، «هرودیاد» و «لئونیرو» تحت عنوان «سه تراژدی جدید» منتشر شدند. در همان سال، اثری که شهرتی اروپایی برای او به ارمغان آورد، یعنی «زندان‌های من» (Le mie prigioni) که شرح رنج‌های او در زندان بود، منتشر شد. این کتاب باعث دوستی او با مارکیز ژولیت کولبر دو بارولو، اصلاح‌گر زندان‌های تورین شد و در سال ۱۸۳۴، پلیکو مستمری سالانه ۱۲۰۰ فرانک را از او پذیرفت. تراژدی «توماس مور» او در سال ۱۸۳۳ و مهم‌ترین اثر بعدی‌اش یعنی «آثار منتشرنشده» در سال ۱۸۳۷ منتشر شد.

پس از درگذشت والدینش در سال ۱۸۳۸، او در خانه بارولو پذیرفته شد و تا زمان مرگ در آنجا ماند؛ او به مارکیز در امور خیریه کمک می‌کرد و عمدتاً درباره موضوعات مذهبی می‌نوشت که مشهورترین آن‌ها جستار «در باب وظایف انسان‌ها» (Dei doveri degli uomini) است.

پلیکو در ۳۱ ژانویه ۱۸۵۴ در تورین درگذشت و در کامپوسانتو به خاک سپرده شد. جورج گیسینگ، رمان‌نویس انگلیسی اواخر قرن نوزدهم، این اثر را به زبان ایتالیایی در نوامبر ۱۸۸۸ در ناپل مطالعه کرد. کتاب «زندان‌های من» به جنبش وحدت ایتالیا علیه اشغالگری اتریش کمک شایانی کرد. این اثر در زمان حیات پلیکو تقریباً به تمام زبان‌های اروپایی ترجمه شد.

 آثار اصلی 
 «دوران حبس سیلویو پلیکو»، ادینبورگ، ۱۸۳۹.
 «زندان‌های من: خاطرات سیلویو پلیکو»، بوستون، ۱۸۸۹.
 «فرانچسکا دا ریمینی: یک تراژدی»، هارتفورد، ۱۸۹۷.

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:اهالی سالوتسو
رده:درگذشتگان ۱۸۵۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۸۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۸۹ (میلادی)
رده:نمایشنامه‌نویسان اهل ایتالیا
رده:نمایشنامه‌نویسان مرد اهل ایتالیا