پیانو چهارگوش

در مورد مخترع این ساز، اتفاق نظر وجود ندارد؛ نام‌هایی چون زیلبرمن و فریدریچی در این زمینه مطرح شده‌اند. این ساز در ادامه توسط پتسولد و بَبکاک بهبود و توسعه یافت.

پیانوهای چهارگوش انگلیسی و وینی، از حدود سال ۱۷۶۰ میلادی به بعد، در طرح‌هایی بسیار متنوع ساخته می‌شدند؛ تنوعی که هم در ظاهر کلی ساز و هم در سازوکار داخلی اکشن‌های آن مشهود بود. به دلیل فضای رقابتی صنعت سازسازی و نیز نوپایی نسبی طراحی این ساز، سال‌های آغازین با دوره‌ای از آزمون‌ و خطا همراه بود.

این روند به ابداع مجموعه‌ای متنوع از مُدِراتورهاmoderators انجامید؛ ابزارهایی که برای تغییر و تنظیم طیف گسترده‌ای از تن صدا به‌کار می‌رفتند. همچنین، سازوکارهای فنی دیگری نظیر اهرم‌های زانویی و شستی‌های دستی نیز در همین راستا طراحی شدند؛ اجزایی که امروزه دیگر در پیانوهای مدرن کاربردی ندارند.

 تاریخچه 
در لندن، شکوفایی ناگهانی و پرشتاب تجارت این ساز را عموماً به سازنده‌ای به نام زومپه نسبت می‌دهند. محبوبیت چشمگیر و فراگیر سازهای او بیش از هر چیز مرهون ساختار کم‌هزینه و قیمت مقرون‌به‌صرفهٔ آن‌ها بود.

با گذشت زمان، پیانوهای چهارگوش در ابعادی بزرگ‌تر، با کلاویه‌های بیشتر و گسترهٔ صوتیwider range وسیع‌تری ساخته شدند؛ به‌گونه‌ای که در دههٔ ۱۸۳۰، «پیانوهای چهارگوش بزرگ» یا گرَند چهارگوش سیطره یافتند. این سازهای نوین، با تغییراتی در سازوکارهای داخلی و ساختار خود، صدایی حجیم‌تر تولید می‌کردند و از کشش سیمhigher string tensions بالاتری بهره می‌بردند. پیانوهای چهارگوش در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی، محبوب‌ترین ساز کلاویه‌ای به شمار می‌رفتند و نسل بعدی آن‌ها، یعنی پیانوهای گرَند چهارگوش، در اواسط و اواخر سدهٔ نوزدهم از اقبالی گسترده برخوردار بودند. این سازها به‌تدریج جای خود را به پیانوهای دیواری سپردند که فضای کمتری اشغال می‌کردند و صدایی پرطنین‌تر داشتند. از شخصیت‌های برجسته‌ای که مالک پیانو چهارگوش بودند، می‌توان به جورج واشنگتن و توماس جفرسون تا ماری آنتوانت و جین آستن  اشاره کرد.

در دههٔ ۱۸۶۰، قاب‌های فلزی گسترده‌تری برای پیانوهای گرَند چهارگوش توسعه یافت که به معنای امکان استفاده از کشش سیم بالاتر و در نتیجه، حجم صدای بیشتر بود؛ با این حال، افزایش ابعاد این سازها باعث شد تا طراحی پیانو دیواری از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد و در نتیجه، پیانو دیواری جایگزین پیانو چهارگوش به عنوان رایج‌ترین ساز خانگی شد. پیانوهای گرَند چهارگوش آهنین‌قاب و با سیم‌کشی متقاطع و پرآوازهٔ کمپانی استاین‌وی که تا دههٔ ۱۸۹۰ در ایالات متحده به تعداد زیاد ساخته می‌شدند، بیش از دو و نیم برابرِ اندازهٔ سازهای چوبی‌قاب زومپه بودند که یک قرن پیش از آن به موفقیت دست یافته بودند. در حالی که بسیاری به پیانوهای چهارگوش به دیدهٔ یک «پیشا-پیانو» می‌نگرند، زیرا گستره، حجم صدا یا آن ظرافت لمسی را که در سازهای مدرن موجود است، ندارند، اما این سازها صدا و قابلیت نواختنِ منحصربه‌فرد خود را دارا هستند و باید به عنوان سازی کاملاً متفاوت از پیانوی مدرن با آن‌ها برخورد کرد.

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 

 فورته‌پیانو
 اسپینت
 کلاویکورد
 فینچ‌کاکس
 موسیقی در عصر الیزابت
 موسیقی رنسانس
 ویلیام برد 
 فرانسوا کوپرن 
 خانواده روکرس 
 کلاویسیتریوم
 موسیقی اولیه
 هارمونیوم
 تاریخچه پیانو
 چلستا
 پیانو الکتریک
 کیبرد

 پی‌نوشت‌ها 

 یادداشت‌ها 

 واژه‌نامه 

 پانویس 

 منابع 



 پیوند به بیرون 

 پیانوی انگلیسی
 پیانوهای اولیه آنلاین – یک پایگاه دادهٔ تعاملی و قابل جستجو از بیش از ۹۰۰۰ پیانو ساخته‌شده پیش از سال ۱۸۶۰.
 تاریخچه پیانو چهارگوش
 «پیانو چهارگوش» در موزه انجمن تکنسین‌های پیانو (صفحه‌ای از موزه مجازی پیانو)
 نمونه‌ها و تاریخچه پیانو چهارگوش
 پیانوهای چهارگوش لوسی کود
 پیانوهای چهارگوش وسکس

رده:پیانو
رده:سازهای شستی‌دار

رده:پیانو
رده:سازهای شستی‌دار