سقوط بابل

سقوط بابل اشاره به پایان موجودیت بابل به عنوان یک امپراتوری مستقل و قدرتمند در اثر حمله نیروهای شاهنشاهی ایران هخامنشی در سال ۵۳۹ قبل میلاد دارد.  

نبونعید (Nabû-na'id)، پسر یک کاهن بانو آشوری به نام آداد گوپیOates, 1986, p.132 در سال ۵۵۶ پیش از میلاد با برکناری شاه جوان، لاباشی مردوک، به عنوان شاه جدید بابل برتخت نشست. در دوران نبونعید، این شاه پسر خود بلشاطر را به عنوان ولیعهد خود برگزیده بود و قدرت واقعی را به او سپرده بود. بلشاطر، درحالی که جنگاور بزرگی بود، اما در سیاست چندان مهارتی نداشت و به همین دلیل، منجر به این شد که نبونعید به شخصیت منفوری در بابل تبدیل شود، به خصوص در میان کاهن ها و طبقه نظامی امپراتوری.John Haywood, The Penguin Historical Atlas of Ancient Civilizations, Penguin Books Ltd. London, 2005, p.49 در همین زمان، شاهنشاهی هخامنشی تحت رهبری کوروش بزرگ درحال اوج گیری بود و در سال ۵۳۹ پیش از میلاد، به بابل حمله کرد. کوروش پس از اینکه بدون جنگ وارد بابل شد، آن را به ساتراپی جدیدی تبدیل کرد و خود را نیز جانشین شاهان باستانی بابل خواند. اینگونه که پیداست، برخلاف نبونعید، کوروش بزرگ در میان بابلیان به شخصیت محبوبی تبدیل می‌شود.Georges Roux, Ancient Iraq, 3rd ed. , Penguin Books, London, 1991, p.381-382Oates, 1986, p.134-135

 جستارهای وابسته 
 استوانه کوروش
 فاحشه بابل

 منابع 

رده:۵۳۹ (پیش از میلاد)
رده:بابل (دولت‌شهر)
رده:تاریخ نظامی شاهنشاهی هخامنشی
رده:تاریخ یهودیان بابل
رده:کتاب اشعیا
رده:کتاب دانیال
رده:کوروش بزرگ
رده:نبردهای کوروش بزرگ