الیزابت باروس اوسهر

الیزابت فریمن باروس اوسهر (؛   – ) یک مبلغ مسیحی و شاهد نسل‌کشی ارمنی‌ها بود. شرح حال او در سال ۱۹۱۶ توسط پدر او، جان استیس باروس منتشر شد. همسرش، کلارنس اوسهر، یک پزشک مسیحی بود.John Otis Barrows, In the land of Ararat, a sketch of the life of Mrs. Elizabeth Freeman Barrows Ussher, missionary to Turkey and a martyr of the great war. PDF file, direct download.

 زندگی و کار 
بندانگشتی|چپ|خانه ای در کایسری، امپراتوری عثمانی که الیزابت در آن متولد شد
الیزابت فریمن باروس اوسهر در ۲۰ اکتبر ۱۸۷۳ در شهر کایسری امپراتوری عثمانی، در یک خانواده مسیحی متولد شد.
با توجه به وضعیت سلامت بدنی برادرش، زمانی که الیزابت دو سال داشت، به همراه خانواده اش به مانیسا نقل مکان کردند.
خانواده او امیدوار بودند که این تغییر محیط، برای کودک مفید باشد.
خانواده باروس، در مانیسا، به همراه عده دیگری که در آنجا مستقر بودند، ماندند؛ و پس از بهبود برادر الیزابت، خانواده فریمن باروس، به قسطنطنیه رفتند،
در قسطنطنیه، آن‌ها موفق به پیدا کردن یک خانه در بشیکتاش، حومه شهر شدند. 

وقتی الیزابت هفت ساله بود، خانواده او به ایالات متحده رفته و در نیو انگلند ساکن شدند. 
این خانواده در نهایت در اتکینسون، نیوهمپشایر مستقر شدند و در سن یازده سالگی، الیزابت در کلیسا تعمید گرفت. 
خانواده باروس سپس به Newington, Connecticut نقل مکان کرد، جایی که الیزابت تحصیلات ابتدایی او را دریافت کرد. 
او در سال ۱۸۸۸ در سن چهارده سالگی تحصیل خود را با واعظ انجیلی دوایت لو مودی ادامه داد. 
باروس‌ها به مدرسه مذهبی وارد شدند و به مدت سه سال در آنجا تحصیل کردند. 
پس از بازگشت به محل اقامت خانواده اش در کنتیکت، او به عنوان یک معلم، در یک مدرسه محلی مشغول به کار شد. 
در سال ۱۸۹۵، پس از تقریباً یک سال تحصیل، او در کالج گوچر در بالتیمور، مریلند پذیرفته شد. 
او توسط همکلاسی‌هایش به عنوان «بث» شناخته شد و معاون رئیس کلاس او انتخاب شد.

یکی از همکلاسی‌های او در مورد او نوشت:

الیزابت پس از فارغ‌التحصیلی از معارف، تصمیم گرفت به همراه خانواده، به امپراتوری عثمانی بازگردد و به عنوان یک مبلغ مذهبی در آن منطقه فعالیت کند. 
او در ۱۸ اکتبر ۱۸۹۹ از بوستون، ماساچوست به قسطنطنیه رفت.
در آنجا، او پنج روز باقی ماند و سپس قایق را به ترابوزان برد.
الیزابت از ترابوزان، به ارزروم، و در طول مسیرش، به شهر وان نیز سفر کرد.
در وان، توسط کلارنس، آصرف، و سایر مبلغین با او دیدار کردند.
در همین زمان، یک دستور از قسطنطنیه صادر شد و به علت فعالیت انقلابی ارمنی، خواستار احضار باروس‌ها به پایتخت شد. 
این سوء ظن بر اساس یک تلگراف فرستاده شده از شاخه انگلستان انجمن امداد ارمنی است که نشان می‌دهد که او از یتیمان ارمنی مراقبت می‌کند. 

طریق مداخله کنسول‌های آمریکایی در ارزروم، در نهایت، اجازه داده شد. الیزابت، در ۱۹۲۶ ژوئن ۲۶ در کلیسا در وان با کلارنس اوسهر که یک پزشک مسیحی بود، ازدواج کرد.  
این ازدواج، اولین مراسم رسمی ازدواج آمریکایی در شهر وان بود و در این مراسم، بسیاری از مقامات عثمانی و اعضای برجسته جامعه ارامنه حضور داشتند. 

نام خانوادگی الیزابت، پس از ازدواج، الیزابت اوسهر، شد و به شغل معلمی در مدرسه دخترانه در وان مشغول، و رئیس بخش موسیقی هم بود. 
او همچنین کتاب مقدس مسیحی را در مدارس مختلف دیگر در این منطقه تدریس کرد و بخشی از انجمن مسیحی جوانان در وان بود. 
او کمک کرد تا پناهگاه یتیمان و بیوه‌ها را فراهم کند و هنر و صنایع دستی را نیز آموخت. 
بسیاری از اقلام تولید شده توسط یتیمان و بیوه‌ها در سراسر جهان فروخته شد. 
پس از چند سال تحصیل، تصمیم گرفت تا در سال ۱۹۰۸ به ایالات متحده بازگردد و از خانواده اش در شهر استونینگتون، کانکتیکات دیدن کرد.
پس از گذراندن یک سال، اوسهر تصمیم گرفت تا از ۲۴ نوامبر ۱۹۰۹ از بوستون به بوتو نقل مکان کند.
بعد از اینکه در انتهای تفلیس توقف کردیم، اوسهر به اچمیادزین ارمنستان رفت و در آنجا شاهد قتل‌عام کاتولیک‌ها بود. 
سپس از اچمیادزین خارج شد و در ایگدیر متوقف شد و در نهایت به وان رسید. 
چند سال بعد، با این حال، جنگ جهانی اول شروع شد.

 نسل‌کشی ارمنی‌ها 
بندانگشتی|235px|چپ|زنان ارمنی نجات یافته از اسیر کنندگان کُرد، عکاس ماریا یاکوبسن

در طول مدت نسل‌کشی ارمنی‌ها، الیزابت اوسهر در شهر وان حضور داشت.
در این زمان، او وقایع وحشتناکی که در حال وقوع بود را به صورت روزانه، در دفتر خاطرات خود نوشت.
همین نوشته‌های دفتر خاطرات الیزابت به همراه شرح کامل رویدادها توسط پدر او، جان استیس باروس در سال ۱۹۱۷ منتشر شد و در کتابی تحت عنوان «در سرزمین آرارات» طرح زندگی الیزابت فریمن باروس اوسهر منتشر شد.
در این یادداشت‌ها همچنین آمده‌است که کمپینی از سوزاندن اقامتگاه‌ها و منازل‌های ارامنه و خانواده‌ها در مناطق مختلف منطقه انجام شده‌است. 

در ۲۱ آوریل، اوسهر شرایط شوم اقامت خود را در یک خانه تابستانی در کنار دریاچه وان اینطور توضیح داد:

الیزابت در این یادداشت‌ها به مقاومت مردمی ارامنهBalakian, Peter (2004). The Burning Tigris: The Armenian Genocide and America's Response. New York: HarperCollins. p. 61. . در روز ۳ ماه مه، اشاره کرده‌است؛ و در تاریخ ۵ ماه مه افزاید: "بیش از دو هفته از آغاز جنگ در شهر آغاز شده و ویلی در هنوز موفق نشده که آنها را در سه روز از بین ببرد. " با این حال، در یک روزنامه در همان روز، او همچنین متوجه شد که قتل‌عام به شیوه‌ای نظام مند و سیستماتیک علیه ارمنی‌ها که اتفاق می‌افتد و عده ای را به ولایت وان و عده دیگری از آن‌ها را در استانبول به کشتارگاه فرستادند: Der Todesgang des armenischen Volkes" ("The way to death of the Armenian people")Dadrian, Vahakn N. (2004). The history of the Armenian genocide: ethnic conflict from the Balkans to Anatolia to the Caucasus (6th rev. ed.). New York: Berghahn Books. p. 221. .

الیزابت یادآور می‌شود که "بسیاری از سربازان عثمانی با این قتل‌عام مخالف هستند"، و پس از غارت کردها، هیچ کاری به عنوان انجام وظیفه، انجام نمی‌دهند". 
اوسهر در همین‌جا توضیح می‌دهد که بدن‌های زنان و کودکانی که "با گلوله‌های ترک‌های عثمانی" کشته یا زخمی شده‌اند، به بیمارستان منتقل شده‌اند تا از آن‌ها مراقبت شوند. 
و چگونه حدود ۲۰۰۰ نفر که در صومعه واراگاوانک، پناه گرفته بودند، پس از به آتش کشیدن صومعه، توسط مقامات ترک، همه آن‌ها سوخته و ساخنمان صومعه نیز ویران شده‌است. 

 مرگ 
چپ|بندانگشتی|خانه ای که الیزابت در آن درگذشت
الیزابت و همسرش به شدت درگیر بحران پناهندگان در منطقه بودند. 
آن‌ها یک پناهگاه در محل اقامت خود دایر کرده بودند که یک صد خانواده را در آنجا نگهداری می‌کردند. در روز ۸ ماه مه، الیزابت خانه اش را به این صورت توصیف کرد: 

پس از تلاش برای ازبین بردن بیماری تیفوس در بین پناهندگان، الیزابت موفق شد این بیماری را که در میان پناهندگان شیوع یافته بود، از بین ببرد. 
او در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ در سن ۴۱ سالگی درگذشت و در وان دفن شد. 
همسرش که به علت ابتلا به بیماری تیفوس به کما رفته بود، جان سالم به در برد. اما مدتی بعد به دلیل ابتلا به همین بیماری درگذشت. 

 کتاب‌شناسی 










 جستارهای وابسته 

 نسل‌کشی ارمنی‌ها
 قتل‌عام باکو
 نسل‌کشی یونانیان
 نسل‌کشی آشوریان
 نسل‌کشی کردها
 تاریخ ارمنستان
 مسئله ارمنی
 کشتار ارمنی-تاتار ۱۹۰۵–۱۹۰۷
 تجاوز جنسی طی نسل‌کشی ارمنی‌ها
 ارمنستان متحد
 ارمنی‌های جمهوری آذربایجان
 کشتار سومقاییت
 کشتار ماراقا
 کشتار شوشی
 قتل‌عام گنجه
 فهرست کشتارهای ارمنی‌ها
 ارمنی‌ستیزی در جمهوری آذربایجان
 مقاومت وان
 تجاوز جنسی طی نسل‌کشی ارمنی‌ها
 کشتار ارمنی-تاتار ۱۹۰۵–۱۹۰۷
 هوسپ آرغوتیان
 مری لوئیز گرفام
 فایک علی اوزنسوی
 هنری هریسون ریجز
 تریسی اتکینسون
 اردوگاه رأس‌العین
 مصادره اموال ارمنی‌ها در ترکیه
 بیانات جهانیان و شاهدان عینی نسل‌کشی ارمنیان

 منابع 



 Elizabeth Barrows Ussher










 پیوند به بیرون 

 مقاله‌هایی مربوط به نسل‌کشی ارمنیان
 اخبار مربوط به نسل‌کشی ارمنیان
 قتل‌عام ارامنه و مطبوعات وقت خارجی
 قتل‌عام ارامنه و مطبوعات وقت ایران
 نابودسازی فرهنگی
 تخریب آثار فرهنگی ارمنیان
 نژادکشی ارمنیان در نوشته‌های پژوهشگران و نویسندگان ایرانی
 مقاله‌های محققین ایرانی در خصوص نسل‌کشی ارمنیان
 دادگاه ناتمام (فیلم)
 دو گزیده از کتاب اقدام شرم‌آور تانر آکچام
 در سال ۱۹۱۵ چه بر سر ارمنیان آمد؟ (تحلیلگر بی‌بی‌سی)
 تارنمای صدمین سالگرد نسل‌کشی ارمنیان متعلق به شورای خلیفه‌گری ارامنه تهران 
 عکسهایی از قربانیان نسل‌کشی
 آرشیو روزنامه‌های خارجی در خصوص نسل‌کشی ارمنیان
 اسناد و گزارش رسمی نژاد کشی ارمنیان
 ارمنی تباران استانبول
 نقش ارمنیان در امپراتوری عثمانی
 دادگاه ناتمام
 فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۶۳ - سال هفدهم - بهار ۱۳۹۲
 فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۵۵ - سال پانزدهم - بهار ۱۳۹۰
 فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۵۱ - سال چهاردهم - بهار ۱۳۸۹


رده:اهالی قیصریه
رده:دانش‌آموختگان کالج گوچر
رده:دانش‌آموختگان مدرسه نورث‌فیلد منت هرمون
رده:درگذشتگان ۱۹۱۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت تیفوس
رده:دور از وطن‌های اهل ایالات متحده آمریکا در امپراتوری عثمانی
رده:زادگان ۱۸۷۳ (میلادی)
رده:شاهدان نسل‌کشی ارمنی‌ها
رده:میسیونرهای پروتستان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:میسیونرهای پروتستان در امپراتوری عثمانی
رده:میسیونرهای پروتستان در ترکیه
رده:میسیونرهای مسیحی زن