سیمیت

سیمیت نان گردی است که معمولاً با دانه کنجد یا با موارد کمتر رایچ مانند دانه‌های خشخاش، کتان یا دانه‌های آفتابگردان پوشش داده شده و در آشپزی‌های امپراتوری عثمانی سابق و خاورمیانه، به ویژه در ارمنستان، ترکیه و بالکان یافت می‌شود. اندازه، تردی، جویدنی بودن و سایر ویژگی‌های سیمیت به‌طور جزئی بر اساس منطقه متفاوت است.

در ازمیر، سیمیت به عنوان گوربک ("ترد") شناخته می‌شود، اگرچه بسیار مشابه نوع استانبول است. سیمیت در آنکارا کوچک‌تر و تردتر از سایر شهرها است.

 نام 
بندانگشتی|مجسمه فروشنده سیمیت در چورلو، تکیرداغ، ترکیه
بندانگشتی| چای ترکی (çay) و روسکویلا (simit) در ترکیه
کلمه سیمیت از عربی samīd () به معنای «نان سفید» یا «آرد نرم» گرفته شده است.

نام‌های دیگر بر اساس یونانی بیزانس kollikion (κολλίκιον) یا یونانی باستان kollyra (κολλύρα) یا یونانی koulouri (κουλούρι) است. در لاتین به عنوان arculata شناخته می‌شود. آرامی: ܩܶܠܽܘܪܳܐ/ܩܸܠܘܿܪܵܐ (qeluro/qelora)؛ ترکی: gevrek;در برخی از مناطق ترکیه، به تمام نان‌های ترد اشاره دارد؛ به فرهنگ لغت ترکی مدرن، TDKسفرهای اوویلیا چلبی، سفرنامه، 1680. اسلاوی جنوبی đevrek, ђеврек, gjevrek, ѓеврек, گеврек. نام ارمنی բոկեղ (bokegh) است. در زبان یهودی-اسپانیایی به عنوان roskas turkas شناخته می‌شود.Matilda Koén-Sarano Diksionario Ladino-Ebreo,Ebreo-Ladino,S.Zack,Jerusalem 2010 در انگلیسی به عنوان rosca یا coulouri شناخته می‌شود.

 ریشه‌ها 
منابع بایگانی نشان می‌دهند که سیمیت از سال ۱۵۲۵ در استانبول تولید می‌شده است. بر اساس اسناد دادگاه اوسکودار (شِریه سیسیلی) مورخ ۱۵۹۳، وزن و قیمت سیمیت برای اولین بار استاندارد شد. جهانگرد قرن هفدهم، اولیا چلبی، نوشته است که در دهه ۱۶۳۰، ۷۰ نانوایی سیمیت در استانبول وجود داشت. نقاشی‌های رنگ روغن ژان بریندسی مربوط به اوایل قرن نوزدهم دربارهٔ زندگی روزمره استانبول، فروشندگان سیمیت را در خیابان‌ها نشان می‌دهد. وارویک گوبل نیز در سال ۱۹۰۶ تصویری از این فروشندگان سیمیت استانبول ترسیم کرد. سیمیت و انواع آن در سراسر امپراتوری عثمانی محبوب شدند.[ نیازمند منبع ]

منابع آرشیوی نشان می‌دهند که سیمیت از سال ۱۵۲۵ در استانبول تولید شده است.Sahillioğlu, Halil. "Osmanlılarda Narh Müessesesi ve 1525 Yılı Sonunda İstanbul’da Fiyatlar" Belgelerle Türk Tarihi 2 (نهاد قیمت‌گذاری در امپراتوری عثمانی و قیمت‌ها در استانبول در اواخر 1525. اسناد تاریخ ترکیه 2) (Kasım 1967): 56 بر اساس سوابق دادگاه اُسکودار (سجیل شرعی) مربوط به سال ۱۵۹۳،Ünsal, Artun. Susamlı Halkanın Tılsımı.[راز حلقه با کنجد] استانبول: YKY, 2010: 45 وزن و قیمت سیمیت برای اولین بار استانداردسازی شد. مسافر قرن هفدهم اولیا چلبی نوشت که در دهه ۱۶۳۰، ۷۰ نانوایی سیمیت در استانبول وجود داشته است.Evliya Çelebi Seyahatnâmesi Kitap I. [کتاب سفرنامه] (Robert Dankoff, Seyit Ali Kahraman, Yücel Dağlı). استانبول: YKY, 2006: 231 نقاشی‌های روغنی اوایل قرن نوزدهم ژان براندیسی دربارهٔ زندگی روزمره استانبول، فروشندگان سیمیت را در خیابان‌ها نشان می‌دهد.Jean Brindesi, Illustrations de Elbicei atika. Musée des anciens costumes turcs d'Istanbul , Paris: Lemercier, [1855] وارویک گوبل نیز در سال ۱۹۰۶ تصویری از این فروشندگان سیمیت استانبول کشیده است.

 مصرف 
بندانگشتی| غرفه یک فروشنده سیمیت در استانبول
بندانگشتی| یک فروشنده خیابانی سیمیت (روسکیلا) در وین
امروزه بسیاری از شهرداری‌های ترکیه از طریق شرکت‌های تابعه خود، سیمیت تولید می‌کنند.

 محصولات مشابه 
انواع خاصی از کووریگی رومانیایی شبیه سیمیت هستند، فروشگاه‌هایی که آنها را می‌فروشند حتی با نام «سیمیگری» شناخته می‌شوند.

 جستارهای وابسته 
 بیگل
 دونات
 قندیل سیمیدی
 کاآک
 اوبوارزانک
 روسکا

 منابع 

رده:آشپزی ارمنستانی
رده:آشپزی ترکی
رده:آشپزی خاورمیانه‌ای
رده:آشپزی رمی
رده:آشپزی عثمانی
رده:آشپزی یونانی
رده:غذای خیابانی در ترکیه
رده:نان‌های ترکی
رده:نان‌های دانه کنجد

 پیوند به بیرون 
طرز تهیه سیمیت

رده:آشپزی عثمانی
رده:آشپزی عراقی
رده:ترکیه
رده:غذای خیابانی
رده:آشپزی ارمنستانی
رده:نان‌های ترکی
رده:آشپزی یونانی
رده:آشپزی رمی