حلوان

حلوان یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین شهرهای مصر در کرانه رود نیل است که به ناحیه حلوان در استان قاهره تعلق دارد. پیشینه آن به دوران مصریان باستان بازمی‌گردد و در ابتدا شهری فراعنه بوده است. شهرت آن ناشی از چشمه‌های گوگرد آن است که به شهرت گسترده آن کمک کرده و آن را به یکی از مقاصد گردشگری جهان تبدیل کرده است.
تاریخچه
حلوان استانی به همین نام بود.

خداوند حلوان را با چشمه‌های معدنی و گوگردی برکت داد، که آن را به یک مقصد گردشگری حیاتی تبدیل کرد و به دلیل اهمیت زیاد این آب‌ها در درمان بسیاری از بیماری‌های مزمن، قرن‌ها گردشگران خارجی و عرب را به خود جذب می‌کرد.

حلوان به خاطر چشمه‌های گوگردی خود مشهور شد و اهمیت این چشمه‌ها در دوران سلطنت عباس پاشای اول آشکار شد. برخی از سربازان به گال مبتلا شدند و پس از استحمام در آب چشمه، علائم آنها از بین رفت و بهبود یافتند.

با توجه به موقعیت استراتژیک آن در تقاطع مسیرهای نیل و بیابان و منطقه وسیعی که شهر حلوان اشغال کرده بود، علاوه بر مکان‌های گردشگری و درمانی متعدد، تعداد زیادی مجتمع صنعتی (غیرنظامی و نظامی) را نیز در بر می‌گرفت. این امر آن را به یک دژ واقعی گردشگری و صنعت تبدیل کرده بود و یکی از مهمترین مناطق قاهره محسوب می‌شود که به شهروندان و بازدیدکنندگان خود خدمات گردشگری و پزشکی ارائه می‌دهد و همچنین از طریق کارخانه‌های خود به اقتصاد کمک قابل توجهی می‌کند.
حلوان یکی از قدیمی‌ترین شهرهای مصر است و در اصل شهری فراعنه بوده است. این شهر قدیمی‌ترین سد آب شناخته شده در تاریخ را در خود جای داده است که در منطقه وادی هوف، در وادی جراوی، جنوب تبین واقع شده و قدمت آن به دوران پیش از سلسله‌ها برمی‌گردد.

با این حال، این شهر در طول قرن‌ها رو به زوال رفت تا اینکه توسط عبدالعزیز بن مروان، فرماندار اموی مصر، احیا شد. او پس از شیوع طاعون در آنجا، فسطاط، پایتخت آن زمان، را ترک کرده و به سمت جنوب رفته بود. او تحت تأثیر حلوان قرار گرفت و آن را به عنوان پایتخت موقت استان مصر قرار داد. او خانه‌ها و کاخ‌هایی ساخت و باغ‌هایی در آنجا کاشت. او در حلوان درگذشت، خدا او را رحمت کند، و جسدش از طریق نیل به فسطاط منتقل شد. در حلوان بود که پسرش، خلیفه اموی، عمر بن عبدالعزیز، به دنیا آمد.

در کتاب «الخطط التوفیقیه» نوشته علی مبارک آمده است که نام حلوان به سه منطقه در جهان داده شده است: اول در خراسان، به طور خاص در نیشابور؛ دوم در عراق، «نزدیک کوه‌های بغداد»؛ و سوم در مصر، به نام حلوان بن عمران بن الحاف بن قضاعه، که پادشاهی این منطقه را به او بخشید و به نام او نامگذاری شد. در مورد حلوان مصر یا حومه سابق حلوان، علی مبارک آن را اینگونه توصیف کرده است: «روستایی در بالای مصر، شرق نیل، حدود دو فرسخ از فسطاط».

او همچنین خاطرنشان کرد که این روستا، همانطور که یاقوت حموی در «معجم البلدان» خود ذکر کرده است، روستایی دلپذیر بوده است. در کتاب «الخطاط» المقریزی آمده است که حلوان به حلوان بن عمرو بن امرء القیس، پادشاه مصر، پسر سبأ بن یشجب بن یعرب بن قحطان، منسوب است. این حلوان در شام در رأس ارتش ابرهه، پادشاه تبع، قرار داشت. طبق این روایت، این روستا تقریباً ۱۳۵۸ سال است که شناخته شده و مسکونی بوده است. المقریزی و بعدها علی مبارک نیز در روایت‌های خود بیان می‌کنند: «در تاریخ الفرانسویه آمده است که این شهر در کرانه نیل، حدود هشت فرسخ از فسطاط قرار دارد و در دوران باستان «البان» نامیده می‌شد. این شهر یکی از شهرهای معروف مصر بود، اما زمان بر آن تأثیر گذاشت تا اینکه رو به زوال رفت. سپس خداوند حکومت عبدالعزیز بن مروان را بر دره نیل فراهم کرد، زمانی که او حکومت را به دست گرفت. او تحت تأثیر آب و هوای آن قرار گرفت، بنابراین آن را نوسازی و بهبود بخشید. دلیل سکونت او در آنجا، تمایل او به بازدید مکرر از آن و ایجاد اقامتگاهی برای خود در آنجا بود.»

المقریزی جزئیات دیگری را اضافه می‌کند و می‌گوید که طاعون فسطاط را فرا گرفت و عبدالعزیز را بر آن داشت تا در حلوان، در اعماق بیابان، در مکانی به نام ابوقرقورا، ساکن شود. این منبع چشمه ای بود که عبدالعزیز آن را کشت و به نخلستانی که در حلوان کاشته بود، هدایت کرد. او همچنین از ابن کندی نقل قول کرد که طاعون در سال ۷۰ هجری (۱۳۷۰ میلادی) مصر را فرا گرفت، بنابراین عبدالعزیز آنجا را ترک کرد و در حلوان ساکن شد. او تحت تأثیر آن قرار گرفت و در آنجا ساکن شد و نگهبانان، دستیاران و پلیس را تأسیس کرد. او خانه‌ها و مساجد ساخت، شهر را به زیبایی توسعه داد و درختان نخل و تاکستان کاشت. ساخت و ساز در طول اقامت او در آنجا که بیش از پانزده سال به طول انجامید، همچنان افزایش یافت.

در سال ۱۸۴۹، دولت خدیو عباس اول، به توصیه یکی از اساتید دانشکده پزشکی قاهره، تعدادی سرباز را برای استفاده از آب‌های گوگردی فرستاد. یک مخزن چوبی برای چشمه‌ها ساخته شد که دو اتاق کوچک به آن متصل بود. موفقیت این آزمایش روی سربازان تأثیر قابل توجهی داشت و تعداد زیادی از مصری‌ها را به چشمه‌های حلوان جذب کرد. اروپایی‌ها نیز به دلیل کمبود محل اقامت مناسب و فاصله حلوان از قاهره و دشواری دسترسی به آن، به طور متناوب و به تعداد محدود به این منطقه هجوم آوردند.

در سال ۱۸۶۸، خدیو اسماعیل کمیته‌ای از محققان را به حلوان فرستاد تا در مورد فواید آب حلوان برای سلامتی مطالعه و گزارش بنویسند.

پس از دریافت گزارش، او به وزارت فواید عامه دستور داد تا در محل چشمه‌ها حمامی بسازد. در طول مراسم پی‌ریزی، یک حوضچه دایره‌ای شکل به قطر تقریبی هشت متر کشف شد. این حوضچه از آجر قرمز، به ضخامت ۲۵ سانتی‌متر ساخته شده و با سنگ آهک پوشیده شده بود. در کنار این حوضچه، تعدادی ستون، پایه و سرستون شکسته پیدا شد. این حوضچه آب را از چهار چشمه جمع‌آوری می‌کرد که با سرعت ششصد فوت مکعب آب در ساعت جریان داشت. اعتقاد بر این است که این همان حمامی است که المقریزی توصیف کرده است.

دکتر ریل، که بعدها مدیر حمام‌ها شد، اظهار داشت که در سال ۱۸۷۰، کار بر روی پروژه متوقف شد و محل تحت حفاظت دو نگهبان بادیه‌نشین قرار گرفت. دکتر ریل سپس با درخواست دویست پوند برای ساخت یک حمام موقت، به همراه چادرها و تجهیزات وزارت جنگ، به خدیو اسماعیل مراجعه کرد. دکتر ریل در این شکل ابتدایی، حمام را در ۲ ژوئیه ۱۸۷۱ افتتاح کرد و از عموم مردم دعوت کرد تا از آب‌های گوگردی آن استفاده کنند. بازدیدکنندگان مصری و خارجی از قاهره و اسکندریه به تعداد زیادی به آنجا هجوم آوردند که فراتر از تمام تدارکات و انتظارات او بود.
ریشه‌شناسی
چندین روایت در مورد ریشه نام حلوان وجود دارد. یکی از آنها نشان می‌دهد که قدمت آن به بیش از هفت هزار سال پیش برمی‌گردد، همانطور که در سنگ نوشته رزتا به خط هیروگلیف ذکر شده است، جایی که به عنوان شهر خورشید و هوا توصیف شده است. در دوران فراعنه، آن را "عین آن" می‌نامیدند، که "عین" به چشمه‌های گوگردی و معدنی موجود در آنجا اشاره دارد و "آن" در مصر باستان به معنای "ماهی" است. در زبان قبطی، آن را "حلوان" می‌نامیدند که به "حی-وان" تبدیل شد تا به شکل فعلی خود رسید.
جغرافیا
شهر حلوان در یک فلات ناهموار واقع شده است، با ارتفاعی از ۴ متر در کنار رود نیل تا حدود ۱۱۴ متر در مناطق داخلی و دره‌های خشک که پایین‌تر از سطح رود نیل هستند. گودال وادی هوف یکی از مشهورترین آنهاست و در همان شهر به رود نیل متصل می‌شود. وادی جراوی قدیمی‌ترین سد آبی تاریخ است که در حدود ۱۱ کیلومتری جنوب حلوان و حدود ۴۰ کیلومتری قاهره واقع شده است.
موقعیت مکانی

حلوان در ۳۰ کیلومتری مرکز قاهره، در شرق رودخانه نیل که از میان آن می‌گذرد، واقع شده است. این شهر در ارتفاع تقریبی ۴۰ متری از سطح دریا قرار دارد. حلوان در مصر، در جنوب قاهره، پایتخت، شمال بنی سویف، در کرانه شرقی نیل، جنوب شرقی شهر ششم اکتبر، جنوب غربی قاهره جدید و شمال شرقی فیوم واقع شده است. حلوان حومه‌ای از جنوب قاهره محسوب می‌شود.

حلوان از شمال با منطقه معادی، از جنوب با شهر صف، از غرب با رودخانه نیل و از شرق با شهر ۱۵ مه و کوه‌های تورا که سنگ‌های آن برای ساخت اهرام استفاده شده است، هم‌مرز است. مساحت کل آن تقریباً ۱۱۹۲۰۰ کیلومتر مربع است، در حالی که منطقه مسکونی تقریباً ۲۰۳۵۰ کیلومتر مربع است. موقعیت جغرافیایی آن با موقعیت آن در تقاطع مسیرهای نیل و بیابان، وسعت زیاد و آب و هوای معتدل و آفتابی آن مشخص می‌شود.
 موارد 
[ ]ویرایش متنی

 عمليات البحث ذات الصلة 
[ ]ویرایش متنی

 قائمة المدن في مصر

[الحكمة|30x30پیکسل]هذه المقالة عبارة عن جزء صغير عن موقع جغرافي. يمكنك مساعدة ويكيبيديا عن طريق توسيعها .
فئات :

 مناطق القاهرة الكبرى
 محافظة القاهرة
 مؤسسات القرن السابع الميلادي في الخلافة الأموية
 المناطق السكنية في محافظة القاهرة
 سلبي
 المستوطنات التي تأسست في القرن السابع الميلادي