بخور بحری

بخور بحری یا عود بحری در زبان بومیان جنوب به بخور آبی یا عابد الماء که به معنی بنده آب ترجمه می‌شود. بخور بحری را زمانی که ملوانان و ناخداها برای مدت طولانی در دریا بودند بر روی عرشه کشتی یا لنج می‌سوزاندند. مواد تشکیل دهنده آن بیشتر نوعی چوب و ریشه گیاهان و مواد خرد سنگ مانند است. بخور بحری علاوه بر بوی خوش دارای خواص درمانی بسیاری استگیاه‌شناسی در ایران باستان . و همچنین از دریازدگی جلوگیری می‌کند. بخور بحری نقشی مهم در علوم غریبه و دعانویسی یهودیان و مسلمانان دارد.

 در ادبیات 
 رودکی:

 نظامی:

 منوچهری:

 پانویس 

 منابع 
کتاب‌ها

 واژه‌نامه برخط دهخدا

رده:بخور
رده:عطرسازی