هم‌خوابگی (فیلم)

هم‌خوابگی یا دانش جسمانی (به انگلیسی: Carnal Knowledge) فیلمی آمریکایی در ژانر کمدی درام به کارگردانی مایک نیکولز و نویسندگی جولز فایفر محصول سال ۱۹۷۱ است. در این فیلم جک نیکلسون، کندیس برگن، آرت گارفانکل و آن مارگرت به همراه ریتا مورنو و سینتیا اونیل به ایفای نقش پرداخته‌اند.

این اثر نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام (جک نیکلسون)، نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (آرت گارفونکل)، نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن (آن مارگرت) و برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن (آن مارگرت) شد.

موضوع
فیلم همخوابگی یک درام/کمدی جدی آمریکایی است که دربارهٔ روابط جنسی و احساسی دو دوستِ قدیمی و زندگی‌ اجتماعی آن‌ها در طول چند دهه روایت می‌شود.

موضوع فیلم دربارهٔ سردرگمی، خودخواهی و ناکامی در عشق و سکس است و این‌که نگاه سطحی و ابزاری به رابطهٔ انسانی به درد و بی‌نتیجگی می‌انجامد.

داستان از دههٔ ۱۹۴۰ شروع می‌شود: دو مرد، جاناتان و سندی، در دانشگاه با هم آشنا می‌شوند و هر کدام به نوعی با زنان مختلف وارد رابطه می‌شوند. جاناتان زبل و زن‌دوست است و فقط به سکس فکر می‌کند، و سندی ظاهراً مهربان‌تر است و دنبال عشقِ واقعی می‌گردد. اما هر دو در مسیر زندگی، در روابط‌شان شکست می‌خورند، زن‌ها را نادیده می‌گیرند یا تحقیر می‌کنند، و آخرش به جایی می‌رسند که نه رابطهٔ سالمی دارند و نه رضایت واقعی از زندگی عشقی‌شان. 
بر اساس پیام این فیلم، سوء‌برداشت از عشق و جنسیت می‌تواند به روابط مخرب و بی‌ثمر منتهی شود. 

 داستان 
در سال ۱۹۴۶، سندی، دانشجوی کالج آمهرست، در یک رویداد دانشگاهی با دانشجویی از کالج اسمیت به نام سوزان آشنا می‌شود و آن‌ها رابطه خود را آغاز می‌کنند. اگرچه آن‌ها از همراهی یکدیگر لذت می‌برند، اما سوزان نسبت به برقراری رابطه فیزیکی تردید دارد. سندی نمی‌داند که سوزان همزمان مورد توجه هم‌اتاقی متجاوز و زن‌باره‌اش، جاناتان، نیز قرار گرفته و آن‌ها در نهایت با هم رابطه جنسی برقرار می‌کنند. جاناتان سعی می‌کند سوزان را متقاعد کند که با سندی رابطه جنسی نداشته باشد، اما سوزان پس از مدتی تأخیر، با سندی نیز هم‌بستر می‌شود. جاناتان سوزان را تحت فشار قرار می‌دهد تا از سندی جدا شود و سپس خودش هم رابطه با او را قطع می‌کند.

در سال ۱۹۶۱، سندی با سوزان ازدواج کرده است، در حالی که جاناتان هنوز به دنبال «زن ایده‌آل» خود می‌گردد. جاناتان رابطه‌ای را با بابی، زنی زیبا اما سطحی، آغاز می‌کند، اما به تدریج از او خسته می‌شود. بابی به پیشنهاد جاناتان شغلش را رها می‌کند. او سپس دچار افسردگی شده و ساعت‌های طولانی را در آپارتمان مشترکش با جاناتان فقط به خوابیدن می‌گذراند. رابطه آن‌ها رو به وخامت می‌رود. جاناتان بابی را به خاطر نظافت نکردن آپارتمان در حالی که او تمام روز در یک شغل اداری مشغول کار است، سرزنش می‌کند. او ادعا می‌کند که نمی‌فهمد چرا جدایی‌ها همیشه باید با «زهر» به پایان برسند.

رابطه سندی با سوزان نیز وضعیت بهتری ندارد. سندی از بخش فیزیکی رابطه خود ناراضی و دلزده است، با اینکه او و سوزان «همه کارهای درست» را انجام می‌دهند. او تعریف می‌کند که چگونه آن‌ها با یکدیگر «صبور» هستند و با این جمله نتیجه‌گیری می‌کند که شاید رابطه جنسی «قرار نبوده با شخصی که دوستش داری لذت‌بخش باشد».

سندی با سیندی آشنا می‌شود. سندی، سیندی، جاناتان و بابی خود را در آپارتمان جاناتان می‌یابند، جایی که سندی به طور خصوصی به جاناتان از زندگی جنسی خود با سیندی شکایت می‌کند. جاناتان به سندی پیشنهاد تعویض شریک می‌دهد تا «کمی به اوضاع شور و نشاط ببخشند». سندی به اتاق خواب می‌رود تا به دنبال بابی بگردد. سیندی با جاناتان می‌رقصد و او را به خاطر تلاش برای خوابیدن با او در حالی که سندی در نزدیکی است سرزنش می‌کند، اما اشاره می‌کند که حاضر است او را به تنهایی ببیند و می‌گوید که باید در زمانی مناسب‌تر با او تماس بگیرد. در این میان، بابی که از دعوای قبلی با جاناتان بر سر تمایلش به ازدواج ناراحت بود، دست به خودکشی زده است. سندی او را پیدا کرده و با بیمارستان تماس می‌گیرد تا او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کنند.

در سال ۱۹۷۰، جاناتان یک اسلایدشو با عنوان «رژه بیضه‌شکن‌ها» برای سندی و دوست‌دختر ۱۸ ساله سندی، جنیفر، نمایش می‌دهد. این اسلایدشو شامل عکس‌هایی از معشوقه‌های مختلف جاناتان در طول زندگی‌اش است. او با دستپاچگی از روی اسلاید سوزان رد می‌شود، اما سندی متوجه آن می‌شود. او همچنین تصویری از بابی نشان می‌دهد و می‌گوید که آن‌ها طلاق گرفته‌اند و یک فرزند با هم دارند و او به بابی نفقه پرداخت می‌کند. جنیفر و سندی بدون کلامی آنجا را ترک می‌کنند. مدتی بعد، جاناتان و سندی در خیابان پارک قدم می‌زنند و درباره زندگی‌شان بحث می‌کنند.

جاناتان از فاحشه‌ای به نام لوئیز درخواست خدمات می‌کند و آن‌ها دیالوگی نمادین درباره روابط زن و مرد برقرار می‌کنند که ظاهراً فیلم‌نامه‌ای است که توسط خود جاناتان نوشته شده است. در پایان، لوئیز تک‌گویی (که باز هم توسط جاناتان نوشته شده) را در ستایش قدرت و «کمال» او می‌خواند؛ چیزی که ظاهراً به تنها راه جاناتان برای برانگیختگی تبدیل شده است.

 بازیگران 
 جک نیکلسون در نقش جاناتان فورست
 کندیس برگن در نقش سوزان
 آرت گارفانکل در نقش سندی
 آن مارگرت در نقش بابی
 ریتا مورنو در نقش لوئیز
 سینتیا اونیل در نقش سیندی
 کارول کین در نقش جنیفر

 تولید 
فیلم‌نامه در ابتدا به صورت یک نمایش‌نامه نوشته شده بود. جولز فایفر آن را برای مایک نیکولز فرستاد و او فکر کرد که به عنوان یک فیلم بهتر عمل می‌کند.Nichols Meets Jules Feiffer: Mike Nichols فیلم‌نامه حاوی کلمات رکیک متعددی است که برخی از آن‌ها تا آن زمان به ندرت در سینما شنیده شده بود. نمایش‌نامه فایفر در نهایت برای نخستین بار در سال ۱۹۸۸ در پاسادینا، کالیفرنیا و دالاس به روی صحنه رفت.

بودجه ۵ میلیون دلاری فیلم توسط جوزف ئی. لوین تأمین شد که ۱ میلیون دلار آن به نیکولز رسید. فیلم در نیویورک و در استودیو پانوراما در ونکوور فیلم‌برداری شد. این اثر بازگشت بزرگی برای آن مارگرت محسوب می‌شد.

 سانسور 
تغییرات در اخلاق جامعه آمریکا در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ و پذیرش عمومی برای بحث‌های صریح درباره مسائل جنسی، گاهی با استانداردهای محلی در تضاد بود. سینمایی در آلبانی، جورجیا فیلم را نمایش داد؛ در ۱۳ ژانویه ۱۹۷۲، پلیس محلی حکم تفتیش سینما را صادر کرد و فیلم را بر اساس قوانین محلی مربوط به آثار مستهجن توقیف نمود. در مارس ۱۹۷۲، مدیر سینما، آقای جنکینز، به جرم «توزیع مطالب مستهجن» محکوم شد. انجمن کارگردانان آمریکا و انجمن سینمایی آمریکا به این حکم اعتراض کردند. محکومیت او توسط دیوان عالی جورجیا تأیید شد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۷۴، دیوان عالی ایالات متحده آمریکا تشخیص داد که ایالت جورجیا با توجه به تصمیم قبلی‌اش در پرونده میلر در برابر کالیفرنیا (استاندارد میلر) در طبقه‌بندی مطالب به عنوان مستهجن زیاده‌روی کرده است و محکومیت را لغو کرد در پرونده جنکینز در برابر جورجیا. دادگاه همچنین اعلام کرد که: 

کمپانی آوکو امبسی پس از رای دیوان عالی، فیلم را با شعار تبلیغاتی «دیوان عالی ایالات متحده رای داده است که هم‌خوابگی مستهجن نیست. اکنون آن را ببینید!» دوباره در سینماها اکران کرد.Advertisement, The New York Times, 17 July 1974, p. 24.

پس از اکران فیلم در رم، این فیلم در فوریه ۱۹۷۲ به مدت کوتاهی در ایتالیا به دلیل وقاحت ممنوع شد.

 بازخورد 
 پاسخ منتقدان 
راجر ایبرت از شیکاگو سان-تایمز به فیلم چهار ستاره از چهار داد و آن را «به وضوح بهترین فیلم مایک نیکولز» نامید. او نوشت: «این فیلم قصد دارد چیزهای خاصی را درباره این چند شخصیت و شکنجه‌های جنسی‌شان به ما بگوید و در این کار موفق می‌شود. فیلم به دنبال خنده‌های ارزان یا نمادگرایی نامناسب یا یک حس معاصر کاذب نیست... نیکلسون که احتمالاً جالب‌ترین بازیگر جدید سینما پس از جیمز دین است، فیلم را پیش می‌برد و صحنه‌های او با آن مارگرت به شکلی استادانه بازی شده‌اند.» وینسنت کنبی از نیویورک تایمز نیز نظر مثبتی داشت و آن را «همکاری تقریباً ایده‌آل استعدادهای کارگردانی و نویسندگی» نامید. ارنست کالن‌باخ در فیلم کوارترلی آن را «دستاورد استوار و جالبی» نامید و نوشت: «این یک فیلم سرد و بی‌رحم است، اما هنرمندان ملزم به ایستادن در صف صلیب سرخ نیستند. آن‌ها فجایع را مستند می‌کنند و این ما بینندگان هستیم که باید آن‌ها را در زندگی خودمان پاکسازی کنیم.»

در مقابل، چارلز چامپلین از لس آنجلس تایمز کمتر مشتاق بود و فیلم را «سردترین، بی‌رحم‌ترین و زننده‌ترین فیلم مهم (با نیت جدی) در مدت زمانی طولانی» نامید. پالین کیل از نیویورکر نوشت: «این فیلم نه تنها می‌گوید افرادی مثل این‌ها وجود دارند، بلکه می‌گوید موضوع همین است؛ یعنی این فیلم در قالب طنزآمیز خود، نگاه دقیق‌تری نسبت به فیلم‌های معمولی به مردان و زنان ارائه می‌دهد. ممکن است چنین باشد، اما فیلم متقاعدکننده نیست.»Kael, Pauline (July 3, 1971). "The Current Cinema". The New Yorker. 44.

وبگاه راتن تومیتوز بر اساس نظرات ۳۵ منتقد، نمره ۸۹٪ را به فیلم داده است. در اجماع منتقدان این سایت آمده است: «اگرچه فیلم به طور نامتعادلی از نگاه مردانه روایت می‌شود، اما هم‌خوابگی نبردی صریح از نظر جنسی و به شکلی وحشیانه و خوش‌ساخت بین دو جنس است.»

 افتخارات 
 جایزه دسته نامزد(ها) نتیجه منبع جوایز اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن آن مارگرت   جوایز گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – فیلم درام جک نیکلسون   بهترین بازیگر نقش مکمل مرد – فیلم سینمایی آرت گارفانکل  بهترین بازیگر نقش مکمل زن – فیلم سینمایی آن مارگرت   حلقه منتقدان فیلم نیویورک در سال ۱۹۷۱ بهترین بازیگر نقش مکمل زن   جوایز سنت جوردی بهترین بازیگر خارجی جک نیکلسون   جوایز انجمن نویسندگان آمریکا بهترین کمدی – نوشته شده به طور مستقیم برای سینما جولز فایفر  

 رسانه خانگی 
فیلم در ۷ دسامبر ۱۹۹۹ توسط ام‌جی‌ام بر روی دی‌وی‌دی منتشر شد. در ژوئیه ۲۰۲۵، این اثر در فرمت‌های ۴کی و بلوری توسط مجموعه کرایتریون عرضه شد.

 پیوند به بیرون 






 منابع 
http://www.bbfc.co.uk/AFF020208/

https://en.m.wikipedia.org/wiki/British_Board_of_Film_Classification

http://explore.lib.virginia.edu/exhibits/show/censored/walkthrough/film2

رده:فیلم‌ها به زبان انگلیسی
رده:فیلم‌های ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های آمریکایی درام مرتبط با سن بلوغ
رده:فیلم‌های آمریکایی مرتبط با سن بلوغ
رده:فیلم‌های آمریکایی
رده:فیلم‌های برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن
رده:فیلم‌های درام ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های دهه ۱۹۷۰ (میلادی) نوجوانان
رده:فیلم‌های زوج هنری آمریکایی
رده:فیلم‌های زوج هنری دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های سکسی-کمدی آمریکایی
رده:فیلم‌های فیلمبرداری شده در نیویورک‌سیتی
رده:فیلم‌های کمدی زوج هنری
رده:فیلم‌های کمدی-درام آمریکایی
رده:فیلم‌های کمدی-درام دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌ها به کارگردانی مایک نیکولز
رده:فیلم‌های مترو گلدوین میر
رده:فیلم‌های مرتبط با سن بلوغ دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های مستقل ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های مستقل آمریکایی
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دانشگاه‌ها و کالج‌ها
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در ماساچوست
رده:فیلم‌های واقع‌شده در نیویورک سیتی
رده:مناقشه‌های وقاحت در سینما
رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های کمدی ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های فیلمبرداری‌شده در ونکوور
رده:فیلم‌های سکسی-کمدی دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های کمدی-درام ۱۹۷۱ (میلادی)