پرواز فضایی مداری

بندانگشتی| راکتهای فضاپیمای دیسکاوری در حال رسیدن به سرعت مداری درست پس از جدا شدن از بوسترها

پرواز فضایی مداری (یا پرواز مداری) ، به یک پرواز فضایی گفته می‌شود که در طی آن فضاپیما در یک مسیر پروازی قرار می‌گیرد که در آن‌جا می‌تواند برای حداقل یک دور در آن مدار در فضا باقی بماند. در مورد زمین؛ برای دست یافتن به چنین مداری، فضاپیما باید در مسیر پروازی آزاد به دور زمین باشد که دارای فرازایی در اوج دست کم بالاتر از ۱۰۰ کیلومتر باشد؛ که این فاصله حداقل طبق یک توافق، مرز فضا است. فضاپیما برای باقی ماندن در مدار در این ارتفاع، نیاز است که دارای سرعت مداری تقریبی ۷٫۸ کیلومتر بر ثانیه باشد (حدود ۲۸۰۰۰ کیلومتر در ساعت). سرعت مداری لازم برای ماندن در مدارهای بالاتر، کمتر است، اما برای رسیدن به آن مدارها، دلتا-وی بیشتری مورد نیاز است.

به دلیل پسار اتمسفری، پایین‌ترین فرازایی که در آن یک شی بتواند در مداری دایره‌ای، یک چرخش را بدون پیشرانش کامل کند، تقریباً برابر ۱۵۰ کیلومتر است.

اصطلاح پرواز فضایی مداری، اغلب برای تمایز گذاشتن با پرواز زیر مداری استفاده می‌شود، که در طی آن فضاپیما به فضا می‌رسد، ولی حضیضی بسیار پایین دارد.

 جستارهای وابسته 
 پرواز زیر مداری
 مانور مداری
 پرواز فضایی

 منابع 

رده:اختراع‌های روسی
رده:پرواز زیر مداری
رده:پرواز فضایی
رده:معرفی‌شده‌های ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:مفهوم‌های پرواز فضایی