پکس مغولی

پکس مغولی (؛ به لاتین به معنی «صلح مغولی»)، که کمتر با نام «صلح تاتارها» شناحته می‌شود، اصطلاحی تاریخی‌ست که بعد از الگوی پکس رومانا شکل گرفت که آثار ثابت فتوحات امپراتوری مغول را بر روی زندگی اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی ساکنان قلمرو مغولان در اوراسیا در قرن ۱۳ و ۱۴ شرح می‌دهد. این صلح علاوه بر تأمین امنیت و صلح بعد از حملات و فتوحات مغول در عصر چنگیزخان و جانشینانش، سبب شد تا موقعیت تجاری مسلمانان در جاده ابریشم به واسطه پل ارتباطی میان چین و اروپا، تأمین و تقویت کند.

 جستارهای وابسته 
 پکس امریکانا

 منابع 



رده:ایلخانان مغول
رده:روابط بین‌الملل در سده ۱۳ (میلادی)
رده:روابط بین‌الملل در سده ۱۴ (میلادی)
رده:عبارت‌های سیاسی لاتین