آلوارز د آزودو

مانوئل آنتونیو آلوارز د آزودو (۱۲ سپتامبر سال ۱۸۳۱ – آوریل ۲۵ سال ۱۸۵۲)، شاعر، نویسنده داستان کوتاه، نمایش‌نامه‌نویس و جستارنویس برزیلی معروف به «مانکو» (از سوی دوستان نزدیکش) بود. او یکی از نمادهای اصلی فرارمانتیسم و داستان گوتیک در برزیل است. در آثار او تمایل زیادی به بازی با ایده‌های متضاد همچون عشق و مرگ، عشق افلاطونی و طعنه، و سانتیمانتالیسم و بدبینی وجود دارد. او بیشترین تأثیر را از آلفرد دو موسه، فرانسوا-رنه دو شاتوبریان، آلفونس دو لامارتین، گوته و – بالاتر از همه – بایرون گرفته بود.
آثار آزودو پس از مرگش در بیست سالگی که در هنگام سوارکاری رخ داد، چاپ شد. در سال‌های اخیر با اوج گرفتن خرده فرهنگ گوت آثار آزودو چاپ و بسیار محبوب شد.

 منابع 



رده:افراد برزیلی پرتغالی‌تبار
رده:اهالی برزیل در سده ۱۹ (میلادی)
رده:جستارنویسان مرد
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه سائو پائولو
رده:درگذشتگان ۱۸۵۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۳۱ (میلادی)
رده:شاعران سده ۱۹ (میلادی) اهل برزیل
رده:شاعران مرد اهل برزیل
رده:مترجمان اهل برزیل
رده:مترجمان سده ۱۹ (میلادی)
رده:مرگ‌های تصادفی به دلیل اسب‌سواری
رده:مقاله‌نویسان سده ۱۹ (میلادی)
رده:نمایشنامه‌نویسان اهل برزیل
رده:نمایشنامه‌نویسان مرد
رده:نویسندگان ادبیات گوتیک
رده:نویسندگان اهل سائو پائولو
رده:نویسندگان پرتغالی‌زبان
رده:نویسندگان داستان کوتاه اهل برزیل
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۱۹ (میلادی)
رده:نویسندگان داستان کوتاه مرد اهل برزیل
رده:نویسندگان مرد سده ۱۹ (میلادی)