محمود شاه بهادر

زندگی اولیه 
او با نام شاهزاده بیدار بخت متولد شد و بزرگ‌ترین فرزند در قید حیات امپراتور احمد شاه بهادر بود. مدتی بعد، عنوان محمود شاه بهادر به او اعطا شد و همچنین به عنوان بانکا شناخته می‌شد، اصطلاحی که در آن زمان در هند گورکانی  به جنگجویان یا قهرمانان برجسته اشاره داشت. او در سال ۱۱۳۲ خورشیدی پس از مرگ فرماندار سابق میر مانو، حکمرانی پنجاب را دریافت کرد، اگرچه در دربار ماند. پس از عزل پدرش، در خرداد ۱۱۳۳ خورشیدی در زندان-قصر سلیمگره زندانی شد.

 سلطنت و پیامد 
در سال ۱۱۶۷ خورشیدی، رئیس روهیلا، غلام قادر، قدرت را در دهلی غصب کرد و شروع به آزار کلامی، فیزیکی و روانی امپراتور وقت گورکانی ، شاه عالم دوم، کرد. برای یافتن وسیله‌ای مشروع برای انجام چنین اعمالی، و به دلیل دسیسه‌های ملکه سابق بادشاه بیگم، امپراتور عزل شد و شاهزاده محمود شاه با عنوان ناصرالدین محمد جهان شاه در ۹ مرداد ۱۱۶۷ خورشیدی بر تخت نشست.
سلطنت او اسمی بود. در روز به سلطنت رسیدن او، تمام کاخ قلعه سرخ توسط افراد غلام قادر غارت شد. ظلم و شکنجه بعداً بر کل خانواده تیموری اعمال شد و حتی بادشاه بیگم یا امپراتور جدید نیز در امان نماندند. از انتقال آب توسط باربرها برای پادشاه عزل شده جلوگیری شد و مورد سرزنش روهیلا قرار گرفتند. سرانجام، ورود نیروهای ماهادجی شیندا، غلام قادر را مجبور به فرار کرد و او امپراتور را با خود برد. او متعاقباً در ۲۴ مهر ۱۱۶۷ خورشیدی، پس از فتح دهلی، به نفع شاه عالم دوم توسط شیندا عزل شد. غلام قادر او را به میرات برد، جایی که از شدت ناامیدی در شکست‌هایش، تهدید کرد که شاهزاده نگون‌بخت و دیگر اسیران خانواده امپراتوری را که با خود برده بود، اعدام خواهد کرد، اما توسط محافظ شخصی‌اش، منیار سینگ، از این کار بازداشته شد. سپس روهیلا فرار کرد و شاهزادگان اسیر را پشت سر گذاشت. هنگامی که میرات در ۲۷ آذر توسط نیروهای شیندا تصرف شد، محمود شاه یک بار دیگر در قلعه سلیمگره زندانی شد.
او در سال ۱۱۶۹ خورشیدی، ظاهراً به دستور شاه عالم دوم به دلیل نقشش در ناآرامی‌های ۱۱۶۷ خورشیدی و خیانت علیه خاندان بابر، درگذشت. او دو دختر از خود به جا گذاشت.

 پانویس 

 منابع 


رده:پادشاهان گورکانی هند
رده:درگذشتگان ۱۷۸۸ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۷۹۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۴۹ (میلادی)