نگولو

آب‌سنگ حلقوی نگولو یا اِنگولو یکی از سه آبخوست در جزایر کارولین در اقیانوس آرام است. همچنین این آب‌سنگ حلقوی یک منطقه شهرداری در ایالت یاپ، ایالات فدرال میکرونزی نیز هست. درازای نگولو  در  است و ۱۸ آب‌سنگ آن یک تالاب داخلی به مساحت  را در بر می‌گیرد. بخش خاوری آب‌سنگ تا عمق زیادی به زیر آب رفته است. مساحت کل خشکی آن  است. نگلولو در فاصله‌ای نزدیک به  جنوب-جنوب باختر یاپ قرار دارد و باختری‌ترین آب‌سنگ حلقوی در ایالات فدرال میکرونزی است.

جمعیت نگولو در سال ۲۰۰۰، ۲۶ نفر بود.

 تاریخ 

نخستین اروپایی وارد شده به آب‌سنگ حلقوی نگولو یک ناوبر اسپانیایی به نام «آلونسو دی آیرلانو» سوار بر پاتاچه «سن لوکاس» در ۲۳ ژانویه ۱۵۶۵ بود.Sharp, Andrew The discovery of the Pacific Islands Oxford, 1960, p.36. در ۱۸۰۲ یک افسر نیروی دریایی اسپانیا به نام «دون خوان لافیتا» آب‌سنگ حلقوی نگولو را کشف کرد.

در ۱۸۹۹ امپراتوری استعماری آلمان، بر همه آبخوست‌های جزایر کارولین ادعای مالکیت کرد. پس از جنگ جهانی اول، این آبخوست‌ها به کنترل امپراتوری استعماری ژاپن در آمدند. پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده آمریکا کنترل این آبخوست‌ها را به عهده گرفت. از ۱۹۴۷ آب‌سنگ حلقوی نگولو به عنوان بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام مدیریت شد و در ۱۹۷۹ بخشی از ایالات فدرال میکرونزی شد.

 جستارهای وابسته 
 یوریپیک
 الاتو
 فایس، میکرونزی
 فارائولپ
 گافروت
 ایفالیک
 لاموترک
 پیکلوت
 ساتاوال
 سورول
 یولیتی
 ولئای

 پانویس 

 منابع 
 Columbia Gazetteer of the World. Vol. 1, p. 900
 Statoids.com، فهرست تقسیمات کشوری در ایالات فدرال میکرونزی، بازیابی در ۶ ژوئن ۲۰۱۸


 پیوند به بیرون 


رده:آب‌سنگ‌های حلقوی ایالات فدرال میکرونزی
رده:جزیره‌های یاپ
رده:شهرداری‌های یاپ
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای ایالات فدرال میکرونزی