زبان‌های ترکی میانه

زبان‌های ترکی میانه به فاز توسعه زبان های ترکی برمیگردد. به‌طور خاص، این اصطلاح توسط زبان‌شناسان برای اشاره به گروهی از قارلق و اغوز و زبان‌های مرتبط در این دوره در آسیای میانه، ایران و دیگر بخش‌های خاورمیانه فتح شده توسط سلجوقیان استفاده می‌شود. بهترین حالت ادبی آن قراخانی است که در کاشغر، بلاساغون و دیگر شهرهای که در راه ابریشم قرار دارد صحبت شده‌است. زبان ادبی خانات جغتای شکلی از ترکی میانه در نظر گرفته شده‌است. اشتباهاً، دوره قارلق و اغوز "ترکی میانه" هم‌دوره است با ترکی‌شرقی ترکی باستان که قرن‌های هشتم الی سیزدهم را دربر می‌گیرد.

 آثار ادبی 
 کتاب دده قورقود
 افسانه کوراوغلو
 کتاب دیوان حکمت توسط خواجه احمد یسوی
 دیوان لغات الترک توسط محمود کاشغری (عربی و ترکی)
 قوتادغو بیلیگ توسط یوسف خاص حاجب بلاساغونی
 هبة الحقایق توسط احمد یوکنکی
 بابرنامه نوسط امپراتور گورکانی بابر (به زبان جغتایی)
 آثار علی شیر نوایی (به زبان جغتایی)، از جمله:
 غرائب الصغار (شگفتی‌های کودکی)
 نوادر الشباب (طنزهای جوانی)
 بداء الوسط (شگفتی‌های میان‌سالی)
 فوائد الکبار (سودهای پیری)

 منابع 

 ویکی‌پدیا انگلیسی

رده:زبان‌های پیوندی
رده:زبان‌های ترکی
رده:زبان‌های منقرض‌شده در سده ۱۵ (میلادی)