ابلق (معماری)

بندانگشتی|خان اسعد پاشا
ابلق (از زبان عربی به معنای پیسهIslamic Art and Architecture, p. 146) سبکی در معماری است که در آن ردیف‌های سنگی متشکل از سنگ‌های تیره و روشن به سکل متناوب یا نوسانی استفاده می‌شوند.Dictionary of Islamic Architecture, p. 1 سوابق تاریخی نشان می‌دهد که آغاز استفادهٔ این چنین از مصالح به جنوب سوریه بر می‌گردد. امروزه ابلق به عنوان نشانه‌ای از معماری عربی به خصوص در تزئینات عربی-اسلامی در معماری شناخته می‌شود. اولین استفاده ثبت شده از واژه ابلق مربوط به تعمیرات مسجد اموی دمشق در ۱۱۰۹ است، اما این روش بسیار قبل از آن هم استفاده می‌شده‌است.

 منابع 

 کتابشناسی 




 برای مطالعهٔ بیشتر 


رده:بنایی
رده:سبک‌های معماری
رده:عناصر معماری اسلامی
رده:معماری اردنی
رده:معماری امپراتوری روم شرقی
رده:معماری سوریه
رده:معماری عثمانی
رده:معماری عربی
رده:معماری فلسطین
رده:معماری لبنانی
رده:معماری مصر
رده:معماری مملوک
رده:معماری موریش
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان عربی
رده:طاق و قوس