فلسفه زبان عرفی

فلسفه زبان عرفی مکتبی فلسفی در سنت فلسفه تحلیلی است که بیشتر پس از جنگ جهانی دوم و در میان استادان دانشگاه آکسفورد رواج و رونق یافت. این رویکرد را می‌توان همچون عمل‌گرایی آمریکایی واکنشی به دیسه‌گرایی فیلسوفان تحلیلی نسل نخست در دانشگاه کمبریج، اثبات‌گرایان منطقی و ویتگنشتاین نخست دانست. پیشگامان این رویکرد گیلبرت رایل، پیتر استراوسن و جان لانگشاو آستین سه استاد دانشگاه آکسفورد بودند و از همین رو گاه به این رویکرد رویکرد آکسفوردی نیز گفته می‌شود. هرچند توجه به زبان عرفی و روزمره منحصر در میان آکسفوردی‌ها نماند، اما ویژگی مشترک کارهای این سه فیلسوف همین بود، که بر خلاف پافشاری فیلسوفان کمبریجی چون مور، راسل و ویتگنشتاین نخست نه تنها چندان امیدوار نبودند، که بتوان با منطق نوین و زبان را نمادین کردن، بتوان مسائل فلسفی را حل یا منحل کرد، بلکه از بنیاد چنین کاری را به بی‌راه رفتن می‌دانستند و پندار وضوح ریاضیاتی می‌خواندند.

نگره تصویری زبان ویتگنشتاین بر این فکر استوار بود، که اجزای زبان تصویری از اجزای جهان است. آکسفوردی‌ها مثال‌های نقض بسیاری برای این اصل کلی در زبان عرفی می‌دیدند. از این رو رویکرد ایشان به ویژه بر احتراز کردن از این نگره فلسفی و در توجه به جزئیات زبان عرفی و روزمره می‌شد. این رویکرد گاهی با کارهای بعدی لودویک ویتکنشتاین و تعدادی از اندیشمندان میانه قرن بیستم پیوسته می‌شد.

 پانویس 

 منابع 
 فلسفه تحلیلی در قرن بیستم، اورام استرول، فریدون فاطمی

 پیوند به بیرون 


 "Ordinary Language Philosophy". Internet Encyclopedia of Philosophy.
__نمایه__

رده:جنبش‌های فلسفی
رده:روش‌شناسی فلسفی
رده:فلسفه تحلیلی
رده:فلسفه زبان
رده:مسئله‌های فلسفی