صوفی (صفویه)

«صوفی» از القاب شاهان صفوی و اصطلاحی در زبان‌های اروپایی برای اشاره به آنان بود. اگرچه به‌کار بردن این لقب در زمان شاه عباس کبیر رایج شد، این واژه از زمان بنیان‌گذار سلسلهٔ صفوی یعنی شاه اسماعیل یکم هم استفاده می‌شد.‌

 تعریف اجمالی 
«صوفی» از القاب شاهان صفوی و اصطلاحی در زبان‌های اروپایی برای اشاره به آنان بود. از زمان شاه عباس کبیر (سلطنت: ۱۵۸۸–۱۶۲۹) حاکم ملت با عنوان «صوفی» شناخته شد که ریشه در واژهٔ «صفوی» داشت؛ نام همان سلسله‌ای که شاه عباس متعلق به آن بود.

هرچند به‌کار بردن لقب «صوفی» از زمان شاه عباس اول رایج شد، این واژه از زمان بنیان‌گذار سلسلهٔ صفوی یعنی شاه اسماعیل یکم (سلطنت: ۱۵۰۱–۱۵۲۴) هم استفاده می‌شد. با این وجود، این اصطلاح توسط شاه عباس اول وجاهت یافت.

شمار گسترده‌ای از اشارات به «پرشیا» و «صوفی» آن سرزمین در ادبیات اروپایی با سلطنت شاه عباس اول و بعد از او آغاز می‌شود. تا جایی که این لقب حتی در نمایشنامهٔ شب دوازدهم ویلیام شکسپیر که در سال ۱۶۰۲ منتشر شده است نیز ذکر شده است.

 جستارهای وابسته 

 مرشد کامل
 صاحبقران
 طریقت صفویه

 پانویس 

 منابع 





رده:صفویان
رده:طریقت صفویه
رده:عنوان‌های مذهبی
رده:عنوان‌ها در ایران