اختلال‌های حرکتی گفتار

اختلال‌های حرکتی گفتار () گروهی از اختلالات گفتاری هستند که توانایی طبیعی بدن در انجام گفتار را به سبب نارسایی‌های مغزی-عصبی مختل می‌کنند. این نارسایی‌ها، سبب می‌شود که فرد مبتلا، نتواند بخش‌های «برنامه‌ریزی»، «کنترل»، «هماهنگ‌سازی» و «اجرا» ی تولید گفتار و تکلم را انجام دهد.Duffy, J. R. (2013). Motor speech disorders (3rd ed.)St. Louis, MO: Elsevier Mosby. 

سبب‌شناسی این نارسایی‌ها بر حسب یک‌پارچگی و بی‌نقص بودنِ فعالیت‌های دستگاه ماهیچه‌ای‌اسکلتی انسان، شناختی و عصبی-عضلانی فرد متفاوت است. سخن‌گفتن و تکلم، عملی است که وابسته به افکار و اجرای به‌موقعِ حرکان لب، زبان، آرواره و به جریانِ انداخت هوا در این نواحی است. این نارسایی‌ها می‌توانند ناشی از ضعف در عضلات دهانی (دیس‌آرتری) یا ناتوانی در اجرای حرکات ضروری و مختص به تولید صدا (آپراکسی گفتار یا دیس‌پراکسی کلامی تکاملی) باشند.

 جستارهای وابسته 
 دیس‌آرتری
 دیس‌پراکسی کلامی تکاملی

 منابع 

رده:اختلال‌های ارتباطی
رده:بیماری‌های اعصاب
رده:علائم و نشانه‌ها: گفتار و صدا