دشت سالزبری

دشت سالزبری () یک فلات گچی است که بخش جنوب غربی در جنوب مرکزی انگلستان را می‌پوشاند. این دشت حدود ۷۸۰ کیلومتر مربع (۳۰۰ مایل مربع) مساحت دارد. محوطهٔ باستانی استون هنج در این دشت واقع شده‌است.

 جغرافیا 
بندانگشتی|نقشه تقریبی منطقه آموزش نظامی (سبز) در دشت سالزبری در ویلتشایر (آبی) (حدود نیمی از مساحت دشت سالزبری را تشکیل می‌دهد)مرزهای دشت سالزبری هرگز به طور کامل مشخص نشده‌اند و در مورد مساحت دقیق آن اختلاف نظر وجود دارد.دره‌های رودخانه‌ای اطراف آن و سایر پستی‌ و بلندی‌ها و دشت‌های فراتر از آنها، مرزهای آن را به طور نامنسجمی تعریف می‌کنند.

ایمزبری بزرگترین سکونتگاه در دشت(در حاشیه‌های جنوبی) محسوب می‌شود، اگرچه تعدادی روستای کوچک مانند تیلس‌هد ، چیترن و شروتون در وسط دشت و همچنین دهکده‌های مختلف و اردوگاه‌های ارتش وجود دارد. جاده A303 از منطقه جنوبی دشت عبور می‌کند، در حالی که جاده های A345 و A360 از مرکز عبور می‌کنند.

۲۰,۰۰۰ هکتار به عنوان مکان‌های مورد علاقه علمی ویژه و مناطق ویژه حفاظت تعیین شده است و کل دشت سالزبری یک منطقه حفاظت ویژه برای پرندگان است. 

 تاریخچه 
بندانگشتی|استون‌هنج دشت سالزبری.در دوره نوسنگی، عصر سنگ، انسان شروع به سکونت در این دشت کرد، که به احتمال زیاد در اطراف محوطه گذرگاهیِ «تپه رابین هود» متمرکز بود . تپه‌های بزرگ و بلندی مانند تپه سفید و سایر خاکریزها در سراسر دشت ساخته شدند. تا ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد، مناطقی در اطراف دیوارهای دورینگتون و استون‌هنج به کانونی برای ساخت و ساز تبدیل شده بودند و بخش جنوبی دشت تا عصر برنز همچنان مسکونی بود .

حدود ۶۰۰ سال پیش از میلاد، قلعه‌های تپه‌ای عصر آهن در اطراف مرزهای دشت ساخته شدند، از جمله اردوگاه اسکرچبری و اردوگاه بتلزبری در جنوب غربی، اردوگاه براتون در شمال غربی، اردوگاه کسترلی در شمال، اردوگاه یارنبری و وسپاسیان در جنوب، و تپه سیدبری در شرق.

جاده‌های رومی از ویژگی‌های قابل مشاهده هستند که احتمالاً به سکونتگاهی در نزدیکی ساروم قدیمی خدمات‌رسانی می‌کردند . با این حال، ویلاها پراکنده هستند و نام مکان‌های آنگلوساکسون نشان می‌دهد که این دشت عمدتاً یک ملک امپراتوری تولیدکننده غلات بوده است.

در قرن ششم، مهاجران آنگلوساکسون سکونتگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده‌ای را در دره‌هایی که با نوارهای باریکی از چوبه‌های اعدام احاطه شده بودند ، ساختند و زمین‌های پست را به عنوان چراگاه گوسفندان باقی گذاشتند. در جنوب، شهر سالزبری قرار دارد که کلیسای جامع قرن سیزدهم و چهاردهم آن به دلیل داشتن بلندترین مناره در کشور مشهور است و این ساختمان برای قرن‌ها بلندترین ساختمان در بریتانیا بود. این کلیسای جامع گواهی بر رونقی است که تجارت پشم و پارچه برای این منطقه به ارمغان آورد. در اواسط قرن نوزدهم، صنعت پشم و پارچه شروع به زوال کرد و منجر به کاهش جمعیت و تغییر کاربری زمین از پرورش گوسفند به کشاورزی و استفاده نظامی شد. ویلتشر در این دوره زوال به یکی از فقیرترین شهرستان‌های انگلستان تبدیل شد.

تعدادی کنده‌کاری گچی در این دشت وجود دارد که مشهورترین آنها اسب سفید وستبری است . کانال کنت و آون در شمال دشت، از میان دره پیوسی ساخته شده است .

در سپتامبر ۱۸۹۶  ، جورج کمپل و گوگلیلمو مارکونی آزمایش‌هایی را با تلگراف بی‌سیم در دشت سالزبری انجام دادند و در مسافت ۱.۲۵ مایل (۲ کیلومتر) به نتایج خوبی دست یافتند. 

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:تاریخ سالزبری
رده:تپه‌های ویلتشر
رده:زمین‌شناسی انگلستان