ویلیام گوردون لنوکس

ویلیام گوردون لنوکس (؛ زادهٔ ۱۸۸۴-درگذشت ۱۹۶۰)Gibbs FA. William Gordon Lennox 1884 – 1960. Epilepsia 1961; 2: 1–8Millichap JG. William Lennox. In: Ashwal S, ed. The Founders of Child Neurology. San Francisco, Norman Publishing in association with the Child Neurology Society 1990: 758–763 یک عصب‌پژوه، صرع‌شناس و متخصص اعصاب اهل ایالات متحده آمریکا بود.

او یکی از پیشگامان استفاده از نوار مغزی در تشخیص و درمان صرع محسوب می‌شود.

لنوکس نخستین بار در یکی از مأموریت‌های پزشکی‌اش در چین به موضوعِ صرع علاقه‌مند شد و سپس در مدرسه پزشکی هاروارد در کنار بزرگانی همچون استنلی کاب و فردریک ای. گیبز به کار، پژوهش و انتشار مقالات متعددی در زمینهٔ صرع پرداخت.

وی در سال ۱۹۵۱ میلادی نوع خاصی از سندرم صرع را توصیف کردLennox WG, Davis JP. Clinical correlates of the fast and the slow spike-wave electroencephalogram. Pediatrics 1950; 5: 626–644 که بعدها به افتخار وی و آنری گستو، «سندرم لنوکس-گستو» نام نهاده شد.

کتاب راهنمای دوجلدی و مشهور «صرع و اختلالات وابسته» را وی، با همکاری دخترش مارگارت در سال ۱۹۶۰ نگاشته‌اند.Lennox WG, Lennox MA. Epilepsy and Related Disorders. Two Volumes. Boston – Toronto, Little, Brown and Company 1960.

ویلیام گوردون لنوکس در سال ۱۹۵۱ میلادی، به‌طور مشترک با استنلی کاب برندهٔ جایزه پژوهش پزشکی بالینی لسکر-دی‌بیکی شد.

 منابع 



رده:دانشکده پزشکی هاروارد
رده:درگذشتگان ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۴ (میلادی)
رده:میسیونرهای پروتستان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشکده پزشکی هاروارد
رده:استادان دانشکده پزشکی هاروارد
رده:به‌نژادشناسان آمریکایی