خودبری

خودبُری یا خودوابُری () یا قطع عضو ارادی رفتاری دفاعی است که در برخی از جانوران دیده می‌شود.

این جانوران در حالت خطر، یک یا چند اندام ثانوی بدن خود را وابریده و می‌اندازند. این کار معمولاً به عنوان یک سازوکار دفاعی برای فرار از چنگ درندگان و منحرف کردن حواس جانور درنده و از این طریق، ایجاد امکان بیشتر برای فرار از دست آن‌ها را فراهم می‌کند.
برخی از جانوران قادرند بخش جداشده بدن خود را دوباره رویانده و احیا کنند.

مارمولک، سمندر و سوسمار پل‌دماغی از جمله جانوران خودبری دارند.

 در بی‌مهرگان 
بیش از ۲۰۰ گونه از بی‌مهرگان به عنوان یکی از رفتارهای حفاظتی، توان خودبری دارند: ازجمله:

نرم‌تنان:
 لیسه خاکی (Prophysaon)McDonnel, R.J. , Paine, T.D. and Gormally, M.J. , (2009). Slugs: A Guide to the Invasive and Native Fauna of California . 21 pp. , , page 9.
 حلزون دریایی (Oxynoe panamensis)
 هشت‌پا

بندپایان:
 جیرجیرک
 عنکبوت
 خرچنگ
 شاه‌میگو

 جستارهای وابسته 
 قطع عضو

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:انواع قطع عضو
رده:رفتارشناسی جانوران
رده:سازگاری ضدشکار
رده:کالبدشناسی جانوران
رده:مقاله‌های دارای ویدئو