صفی اصفهانی

صفی بن قاسم اصفهانی همچنین مشهور به صفیا (؟ - ۱۶۱۹م) شاعر و صوفی ایرانی بود.
 زندگی 
صفی اصفهانی در سالی نامعلوم در اصفهان زاده شد. او روابطی با حکیم شفایی اصفهانی داشته و در آغاز جوانی به گردش پرداخت و در مدتی در شهرهای هندوستان به «درویشی و قلندری» گذرانید و سرانجام به خدمت زمانه‌بیگ مهابت جان، حاکم وقت، رسید و نزد او جایگاهی یافت. تذکره‌های فارسی او را «مردی بسیار نیک‌سیرت و بلندهمت» توصیف نموده‌اند که «هیچ‌گاه زیر بار منت نمی‌رفت و لب به تملق و چاپلوسی نمی‌گشود.»
صفی اصفهانی بیشتر به سرودن مثنوی پرداخت، از مثنوی‌های مشهور او یکی در بحر خسرو و شیرین نظامی است که با بیت «خدواندا به عشقم رهبری کن/ خدایی کرده‌ای، پیغمبری کن» آغاز می‌شود. در بحر مثنوی مولوی نیز سروده است. ساقی‌نامه‌ای از او ذکر شده و دیوانش تا ۶ هزار بیت می‌رسد.
صفی اصفهانی در سال ۱۰۲۸ق/۱۶۱۹م در کابل درگذشت و همان‌جا دفن شد؛ ماده‌تاریخ آن از نظمی تبریزی:

 جستارهای وابسته 

 فهرست شاعران فارسی‌زبان
 منابع 

رده:اهالی اصفهان
رده:ایرانی‌های مهاجرت‌کرده به هند
رده:درگذشتگان ۱۰۲۸ (قمری)
رده:درگذشتگان ۱۶۱۹ (میلادی)
رده:شاعران سده ۱۶ (میلادی)
رده:شاعران سده ۱۷ (میلادی)
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۱۰ (قمری)
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۱۱ (قمری)
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:شاعران اهل اصفهان
رده:شاعران اهل امپراتوری گورکانیان