ابوقیس (میمون)

ابوقَیس  کنیهٔ میمون هم‌پیالهٔ یزید بود؛ که از گُردهٔ خلیفه بالا می‌رفت، و از جام او می‌نوشید. یزید وانمود می‌کرد؛ که او پیرمردی از بنی‌اسرائیل است، که برای گناهانش مسخ شده‌است.

مسعودی در مروج‌الذهب بوقیس را هم‌نشین می‌گساری یزید می‌داند، که متکایی ویژهٔ او در آن انجمن جای‌داشت. وی با گورخری زین و لگام‌شده سوارکاری می‌کرد. روزی ابوقیس از دیگر سوارکاران پیشی گرفت و به نزد یزید رسید، که شاعری شامی آن روز درباره‌اش چنین سرود:

بگیر ابوقیس افسار ماچه‌خر. بر گردنش نیست گر تو بیفتی.

کیست که دیده باشد، میمونی را که پیش بیافتد از اسبهای امیرالمؤمنین با گورخری؟

 مرگ 
او جامه‌ای از ابریشم سیاه بر تن و کلاهی رنگارنگ بر سر داشت؛ و در هم‌آوردی سوارکاری بر خری آموزش‌دیده سوار بود و می‌تاخت، که ناگهان خر او را به زیرافکند و گردن ابوقیس شکست. یزید با دل‌شکستگی، خاک‌سپاری او را با انجام آیین اسلامی برگزار کرد. همچنین او را سرآمد و بزرگ بوزینگان خواند، و برای گور آراسته با گل شنگلحیة التیس او آرزوی نزدیکی به خدا را داشت.

 در سریال مختارنامه 
در پرده‌ای از مجموعهٔ تلویزیونی مختارنامه، قاصد یزید خطاب به عبیدالله بن  زیاد می‌گوید که علت سقوط ابوقیس، شل‌بستن تنگلغت‌نامهٔ دهخدا: «استوار ساختن زین اسب با بستن نواری مخصوص» اسب او با سوءقصدی بوده‌است.

 پانویس 

 منابع 





رده:ترورشدگان
رده:جانوران در تاریخ اسلام
رده:جانوران منحصربه‌فرد
رده:درگذشتگان حادثه
رده:میمون‌های منحصربه‌فرد
رده:نخستی‌سانان در فرهنگ
رده:یزید