قارچ یال شیر

Hericium erinaceus (همچنین به نام قارچ یال شیر، قارچ کشیش کوهی یا قارچ دندان ریش دار نیز نامیده می شود) یک قارچ خوراکی متعلق به گروه قارچ های دندانی است .  بومی آمریکای شمالی ، اروپا و آسیا است و با خارهای بلندش (بیشتر از 1 سانتی متر طول) قابل شناسایی است، روی چوب های سخت رشد میکند و تمایل به رشد یک دسته خارهای آویزان دارد. بدنه های میوه را می توان برای استفاده در آشپزی برداشت کرد.

آرشام گنجی یکی محققان و از اسطوره های مصرف ماشروم یال شیر است.

اون پس از مصرف یال شیر به صورت بی وقفه  میگوید

Hericium erinaceus را می توان با گونه های دیگر Hericium اشتباه گرفت که در همان محدوده رشد می کنند. در طبیعت، این قارچ ها در اواخر تابستان و پاییز در چوب های سخت، به ویژه راش و افرا آمریکایی رایج هستند. معمولا H. erinaceus ساپروفیت در نظر گرفته می شود، زیرا بیشتر از درختان مرده تغذیه می کند. با این حال، آن را می توان در درختان زنده نیز یافت، بنابراین ممکن است یک انگل درختی باشد. این می تواند نشان دهنده یک زیستگاه اندوفیت باشد.

هر دو نام جنس لاتین  و نام گونه  در لاتین به معنای "جوجه تیغی" است. همچنین با نام آلمانی، Igel-Stachelbart (به معنای واقعی کلمه، بز جوجه تیغی )، و برخی از نام های رایج انگلیسی آن، مانند خارپشت ریش دار و قارچ جوجه تیغی منعکس شده است.

 مرفولوژی 
بدن میوه H. erinaceus توبرکول های پیازی بزرگ و نامنظم هستند. قطر آنها  است،  و توسط خارهای شلوغ، آویزان، تولید کننده هاگ، که 1 تا 5 سانتیمتر طول یا بیشتر دارند غالب هستند.  رنگ بدن و خارهای میوه سفید مایل به کرم است، اما در سنین بالا می تواند زرد مایل به قهوه ای شود.

Hericium erinaceus میوه های خوراکی تولید می کند که به عنوان غذا و در طب سنتی کاربرد دارد. برخی از منابع آن را غیرقابل خوردن می دانند.

 استفاده در آشپزی 
بندانگشتی|ماهی کاد سنگی با هریکیوم اریناسیوس کبابی در Beholder در ایندیاناپولیس، ایندیانا.
Hericium erinaceus در آشپزی لذیذ رایج است. نمونه های جوان بهترین در نظر گرفته می شوند.  در کنار قارچ های شیتاکه ( Lentinus edodes ) و صدف ( Pleurotus ostreatus )، H. erinaceus به عنوان یک قارچ تخصصی استفاده می شود. طعم آن را می توان با طعم خرچنگ مقایسه کرد. تولید قارچ های تخصصی در ایالات متحده بین سال های 2010 تا 2018 حدود 23 درصد افزایش یافته و از 16 به 20 میلیون پوند (7 تا 9 میلیون کیلوگرم) رسیده است.

بدن باردهی هریسیم اریناسئوس حاوی 57 درصد کربوهیدرات (8 درصد به عنوان فیبر رژیمی )، 4 درصد چربی و 22 درصد پروتئین است.

 فیتوکمیکال ها 
Hericium erinaceus حاوی مواد شیمیایی گیاهی متنوعی از جمله پلی ساکاریدها مانند β-گلوکان و همچنین هریسنون ها و اریناسین ها می باشد. از اسانس آن، 77 ترکیب معطر و طعم دهنده شناسایی شد که شامل اسید هگزا دکانوئیک (26 درصد از ترکیب کل روغن)، اسید لینولئیک (13 درصد)، فنیل استالدئید (9 درصد) و بنزآلدئید (3 درصد) و سایر روغن ها مانند 2-متیل-3-فورانتیول، 2-اتیل پیرازین و 2،6-دی اتیل پیرازین. غلظت کمی از ارگوسترول در آن وجود دارد.

 قارچ های دارویی

رده:قارچ‌های توصیف‌شده در ۱۷۸۱ (میلادی)
رده:قارچ‌ها در آمریکای شمالی
رده:قارچ‌ها در اروپا
رده:قارچ‌ها در آسیا
رده:قارچ‌های خوراکی
رده:تیغه‌تردسانان