بوسهل زوزنی

محمدبن حسن زوزنی ملقب به بوسهل زوزنی از وزیران سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود غزنوی بود.
او در زمانی که سلطان مسعود به عنوان ولی‌عهد در هرات به سرمی‌برد نزدیک‌ترین شخص به او بود. بوسهل زوزنی دارای مزاجی صفراوی بود و با زیردستانش رفتاری تند داشت. بیهقی در مورد او می نویسد:

از سویی دیگر نزدیکی او به سلطان مسعود باعث حسادت دیگر وزرا و دبیران به او می‌شد در نتیجه آنان نسبت قرمطی بودن به وی دادند و به دستور سلطان محمود او را از هرات به غزنین آوردند و به زندان افکندند. وقتی که سلطان محمود درگذشت او نیز از زندان فرار کرد و در نزدیکی نیشابور به سلطان مسعود پیوست و به او در سرنگونی امیر محمد غزنوی برادر سلطان مسعود کمک شایانی کرد. پس از سرنگونی امیر محمد او از جمله کسانی بود که با حسنک وزیر به دشمنی پرداخت و باعث بدار آویختن او گردید. همچنین در باب کردار زشت و رفتار پست او با زیر دستان، سخنان پراکنده گفته‌اند.

ابوسهل در ادبیات نیز دستی داشت و با ادیبانی مانند ثعالبی مکاتبه می‌کرد. اشعاری به زبان عربی در مضامینی چون ذم دنیا و خمریات از او به جا مانده است. منوچهری دامغانی قصایدی در مدح او سروده است با این مطلع ها:

«نوروز روزگار نشاطست و ایمنی / پوشیده ابر دشت به دیبای ارمنی» آغاز می‌شود.منوچهری (قصاید و قطعات)/نوروز روزگار نشاطست و ایمنی

«چنین خواندم امروز در دفتری - که زنده‌ست جمشید را دختری»

 جستارهای وابسته 
تاریخ بیهقی

 منابع 

رده:اهالی ایران در سده ۱۱ (میلادی)
رده:اهالی زوزن 
رده:اهالی خراسان
رده:درگذشتگان ۱۰۵۴ (میلادی)
رده:مقامات دولت غزنویان
رده:وزیران غزنویان