ازارد چارلز

آزارد چارلز  (۷ ژوئیه ۱۹۲۱ – ۲۸ می ۱۹۷۵) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا و قهرمان سابق سنگین‌وزن بوکس جهان بود. او بسیاری از بزرگان بوکس را در سه وزن مختلف شکست داده بود و با ۹۵ برد، ۱۵ باخت و ۱ تساوی بازنشسته شد.

 حرفه 
چارلز در لارنسویل، جورجیا متولد شد، اما معمولاً به عنوان اهل سینسیناتی، جایی که بزرگ شد، تصور می‌شود. چارلز از دبیرستان وودوارد در سینسیناتی، اوهایو فارغ‌التحصیل شد و در آنجا در حال تبدیل شدن به یک جنگنده مشهور بود. چارلز که با لقب «کبرای سینسیناتی» شناخته می‌شود، در دو رده نیمه سنگین و سنگین‌وزن با حریفانی برجسته مبارزه کرد، در نهایت در رده سنگین‌وزن نیز قهرمان جهان شد. اگرچه او هرگز عنوان سبک‌سنگین‌وزن را بدست نیاورد، اما مجله رینگ او را به عنوان بزرگ‌ترین نیمه سنگین‌وزن در تمام دوران معرفی کرده است.

 شروع کار و خدمت سربازی 
چارلز کار خود را به عنوان سبک‌وزن در رده آماتورها شروع کرد، جایی که رکورد ۴۲–۰ را داشت. در سال ۱۹۳۸، او در مسابقات میان وزن برنده کمربند الماس شد. وی این کار را در سال ۱۹۳۹ با پیروزی در مسابقات قهرمانان دستکش طلایی شیکاگو انجام داد. او در سال ۱۹۳۹ قهرمان ملی رده میان وزن AAU شد. او در سال ۱۹۴۰ وارد مسبقات حرفه ای شد و در راند چهارم ملودی جانسون  را ناک اوت کرد. چارلز در تمام ۱۷ مبارزه اول خود قبل از شکست مقابل کن اوورلین  پیروز شد. پیروزی بر اعضاء آینده تالار مشاهیر، تدی یاروز  و چارلی بارلی  که از چارلی دوری می‌کرد، شروع به تحکیم چارلز به عنوان یک مدعی برتر در بخش میان وزن کردند. با این حال، او طول جنگ جهانی دوم در ارتش ایالات متحده خدمت کرد و در طول سال ۱۹۴۵ نتوانست به صورت حرفه ای مبارزه کند.

 قهرمانی سنگین‌وزن جهان 
وی پس از جنگ به عنوان نیمه سنگین‌وزن بازگشت و به پیروزی‌های قابل توجهی در مسابقات نیمه سنگین‌وزن و همچنین مدعیان قهرمانی سنگین‌وزن همچون آرچی مور ، جیمی بیوینس ، لوید مارشال  و المر ری دست یافت. اندکی پس از ناک اوت کردن آرچی مور در راند سوم، یک تراژدی روی داد. چارلز با یک مدعی جوان به نام سام بارودی (Sam Baroudi) مبارزه و او را در راند ۱۰ ناک اوت کرد. بارودی در اثر جراحات وارده در این مبارزه درگذشت. چارلز از لحاظ روحی فرو ریخت و تقریباً دست از مبارزه کشید. چارلز نتوانست عنوان قهرمانی نیمه سنگین را بدست آوردِ، در نتیجه به سمت سنگین‌وزن روی آورد. چارلز پس از حذف جو باکسی  و جانی هاینس ، عنوان بدون مدعی انجمن ملی بوکس سنگین‌وزن را در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۹ بدست آورد که پیش از آن ۱۵ دوره در اختیار جرسی جو والکات  را بر عهده گرفت. یک سال بعد، او از بت خود و قهرمان سابق سنگین‌وزن جهان، جو لوئیس پیشی گرفت؛ و موفق به دفاع از این عنوان در برابر جرسی جو والکات، لی اوما  و جوئی ماکسیم  شد.

 چارلز در مقابل مارسیانو 
در سال ۱۹۵۱، چارلز برای بار سوم با والکات مبارزه کرد و عنوان را با ناک اوک در راند هفتم از دست داد. چارلز در یک تصمیم جنجالی برای بار چهارم باخت. اگر چارلز در این نبرد پیروز می‌شد، او به اولین مرد تاریخ تبدیل می‌شد که قهرمانی سنگین‌وزن را بدست می‌آورد. چارلز با حفظ برتری بحق خود با غلبه بر رکس لاین، تامی هریسون و کلی والاس و ناک اوت کردن باب ساترفیلد  در دور مقدماتی، قهرمان سنگین‌وزن جهان روکی مارچیانو را به چالش کشید. دو نبرد تکان دهنده او با مارچیانو جزو کلاسیک‌های رینگ محسوب می‌شوند. در اولین دوره، که در ژوئن سال ۱۹۵۴ برگزار شد، وی با شجاعت در مقابل ماریانو قرار گرفت و در راندهای بعدی فاصله امتیازها را کم کرد. چارلز تنها مردی است که تمام ۱۵ راند کامل را در برابر مارچیانو پشت سر گذاشته است. تعدادی از هواداران و نویسندگان بوکس احساس کردند که چارلز شایسته این تصمیم است(The Distance). در بازی برگشت در سپتامبر، چارلز چنان ضربه شدید وارد کرد که تقریباً بینی ماریچیانو را به دو نصف تقسیم کرد. کورنرهای مارچیانو نتوانستند جلوی خونریزی را بگیرند و داور مسابقه را متوقف کرد، در نهایت مارچیانو با نتیجه ناک اوت در راند هشتم برنده شد.

 فعالیت‌های بعدی 
مشکلات مالی، چارلز را مجبور به ادامه مبارزه کرد. او ۱۳ مسابقه از ۲۳ مسابقه آخر خود را باخت (با ثبت ۸۳ پیروزی، ۱۲ باخت و ۱ تساوی قبل از اینکه مشکلات مالی عاملی در حرفه او شود). او با رکوردهای نهایی ۹۳ برد، ۲۵ باخت و ۱ مساوی(۵۲ برد با ناک اوت) بازنشسته شد. قبل از بازنشستگی انتقام ۷ باخت خود را گرفت.

 زندگی شخصی 
زمانی که در خیابان ۸۵ در شیکاگو زندگی می‌کرد با روکی مارچیانو و محمد علی کلی همسایه و دوست نزدیک بودند. چارلز همچنین در ی به بنام طبل‌های مائو مائو به ایفای نقش پرداخت. مائو مائو درامز، یک فیلم مستقل ماجراجویی در جنگل (پخش نشده) است که در سال ۱۹۶۰ در اطراف سینسیناتی توسط ارل شوویتمن Earl Schwieterman فیلمبرداری شد.

 مرگ 
بندانگشتی|سنگ قبر ازارد چارلز
در سال ۱۹۶۸، چارلز به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک  مبتلا شد که به بیماری لو گهریگ نیز معروف است. این بیماری پاهای چارلز را تحت تأثیر قرار داده و سرانجام وی را به‌طور کامل ناتوان کرد. یک کمک مالی برای کمک به چارلز برگزار شد و بسیاری از مخالفان سابق وی از طرف وی صحبت کردند. به ویژه راکی مارچیانو چارلز را شجاع‌ترین مردی که تاکنون جنگیده بود، نامید. بوکسور پیشین، روزهای آخر عمر خود را در خانه سالمندان گذراند. ازارد چارلز در ۲۸ می ۱۹۷۵ در شیکاگو درگذشت.

 میراث 

در سال ۱۹۷۶، سینسیناتی با تغییر نام پارک لینکلن درایو به ازارد چارلز درایو، چارلز را گرامی داشت. این خیابان محل سکونت وی در زمان اوج بود.

وی در سال ۱۹۹۰ به عضویت تالار مشاهیر بین‌المللی بوکس انتخاب شد.

در سال ۲۰۰۲، چارلز در فهرست ۸۰ بوکسور ۸۰ سال گذشته، در رتبه ۱۳ قرار گرفت.

در سال ۲۰۰۶، ازارد چارلز توسط IBRO (سازمان بین‌المللی تحقیقات بوکس) به عنوان یازدهمین بوکسور تمام زمان شناخته شد.

«کبرای سینسیناتی» استادی ماهر و مهارت فوق‌العاده ای در بوکس داشت. او سرعت، چابکی، دستی سریع و رقص پایی عالی داشت. چارلز دارای جک استادانه و یک پانچ ترکیبی عالی بود. او به عنوان یک‌نیمه سنگین‌وزن در اوج خود قرار داشت. سابقه وی کاملاً چشمگیر است. در برابر حریفان برتری مانند آرچی مور، چارلی برلی، لوید مارشال، جیمی بیوینس و جوی ماکسیم او یک ترکیب ۱۶–۲ چشمگیر بود. با وجود نیمه سنگین‌وزن بودن، او موفق به کسب عنوان سنگین‌وزن شد و ۹ بار از عنوان به درستی دفاع کرد. طبق رای‌گیری‌ها، تقریباً ۲۵٪ از رأی دهندگان چارلز را بین ۱۰ بوکسور برتر، نیمی از رأی دهندگان او را در صدر ۱۵ بوکسور برتر و دو سوم از رأی دهندگان او را در بین ۲۰ بوکسور برتر جهان جای داده‌اند.

در سال ۲۰۰۷، ESPN آنلاین ازارد چارلز را به عنوان ۲۷مین بوکسور بزرگ در تمام دوران، بالاتر از مبارزان برجسته ای همچون مایک تایسون، لری هولمز و جیک لموتا قرار داد.

در سال ۲۰۰۹، مجله بوکس از اگزارد چارلز به عنوان بزرگ‌ترین نیمه سنگین‌وزن جهان تا کنون نام برد، و بالاتر از امثال آرچی مور، باب فاستر، مایکل اسپینز و ژن تین بود.

مورخ برجسته بوکس، برت شوگر، چارلز را به عنوان هفتمین بوکسور سنگین‌وزن در تمام دوران ذکر کرد.

 عناوین بوکس حرفه ای 

ResultRecordOpponentTypeRound, timeDateLocationNotes۱۲۱Loss۹۵–۲۵–۱ Alvin GreenUD۱۰۱ سپتامبر ۱۹۵۹ ۱۲۰Loss۹۵–۲۴–۱ George LoganKO8 (10), 30 Jul 1959 ۱۱۹Win۹۵–۲۳–۱ Dave AshleyTKO9 (10)3 Jul 1959 ۱۱۸Loss۹۴–۲۳–۱ Donnie FleemanKO6 (10), ۲۷ اکتبر ۱۹۵۸ ۱۱۷Loss۹۴–۲۲–۱ آلفردو زوآنیUD۱۰۲۸ اوت ۱۹۵۸ ۱۱۶Win۹۴–۲۱–۱ Johnny HarperUD۱۰۲۸ اوت ۱۹۵۸ ۱۱۵Loss۹۳–۲۱–۱ دیک ریچاردسون2 (10)۲ اکتبر ۱۹۵۶ ۱۱۴Loss۹۳–۲۰–۱ هری متیوزUD۱۰۳۱ اوت ۱۹۵۶ ۱۱۳Loss۹۳–۱۹–۱ Pat McMurtryUD۱۰13 Jul 1956 ۱۱۲Win۹۳–۱۸–۱ Bob AlbrightRTD6 (10)۱۹ ژوئن ۱۹۵۶ ۱۱۱Loss۹۲–۱۸–۱ Wayne BetheaUD۱۰۲۱ مه ۱۹۵۶ ۱۱۰Win۹۲–۱۷–۱ Don JasperTKO9 (10), ۲۱ آوریل ۱۹۵۶ ۱۰۹Loss۹۱–۱۷–۱ Young Jack JohnsonTKO6 (10)۲۹ دسامبر ۱۹۵۵ ۱۰۸Win۹۱–۱۶–۱ Bob AlbrightSD۱۰۲۲ دسامبر ۱۹۵۵ ۱۰۷Win۹۰–۱۶–۱ Toxie HallUD۱۰۶ دسامبر ۱۹۵۵ ۱۰۶Loss۸۹–۱۶–۱ Toxie HallSD۱۰۱۴ نوامبر ۱۹۵۵ ۱۰۵Loss۸۹–۱۵–۱ تامی جکسونUD۱۰۳۱ اوت ۱۹۵۵ ۱۰۴Loss۸۹–۱۴–۱ تامی جکسونUD۱۰۳ اوت ۱۹۵۵ ۱۰۳Win۸۹–۱۳–۱ Paul AndrewsSD۱۰13 Jul 1955 ۱۰۲Win۸۸–۱۳–۱ John HolmanUD۱۰۸ ژوئن ۱۹۵۵ ۱۰۱Loss۸۷–۱۳–۱ John HolmanTKO9 (10), ۲۷ آوریل ۱۹۵۵ ۱۰۰Win۸۷–۱۲–۱ Vern EscoeKO3 (10), ۱۱ آوریل ۱۹۵۵ ۹۹Win۸۶–۱۲–۱ Charley NorkusUD۱۰۱۸ فوریه ۱۹۵۵ ۹۸Loss۸۵–۱۲–۱ راکی مارسیانوKO8 (15), ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۴ ۹۷Loss۸۵–۱۱–۱ راکی مارسیانوUD۱۵۱۷ ژوئن ۱۹۵۴ ۹۶Win۸۵–۱۰–۱ باب ساترفیلدKO2 (10)۱۳ ژانویه ۱۹۵۴ ۹۵Win۸۴–۱۰–۱ کولی والاسKO10 (10), ۱۶ دسامبر ۱۹۵۳ ۹۴Loss۸۳–۱۰–۱ هارولد جانسونSD۱۰۸ سپتامبر ۱۹۵۳ ۹۳Loss۸۳–۹–۱ نینو والدزUD۱۰۱۱ اوت ۱۹۵۳ ۹۲Win۸۳–۸–۱ Larry WatsonKO5 (10), ۲۶ مه ۱۹۵۳ ۹۱Win۸۲–۸–۱ Billy GilliamUD۱۰۱۲ مه ۱۹۵۳ ۹۰Win۸۱–۸–۱ رکس لینهUD۱۰۱ آوریل ۱۹۵۳ ۸۹Win۸۰–۸–۱ Tommy HarrisonTKO9 (10)۴ فوریه ۱۹۵۳ ۸۸Win۷۹–۸–۱ Wes BascomTKO9 (10), ۱۴ ژانویه ۱۹۵۳ ۸۷Win۷۸–۸–۱ Frank BufordTKO7 (10), ۱۵ دسامبر ۱۹۵۲ ۸۶Win۷۷–۸–۱ جیمی بیوینزUD۱۰۲۶ نوامبر ۱۹۵۲ ۸۵Win۷۶–۸–۱ Cesar BrionUD۱۰۲۴ اکتبر ۱۹۵۲ ۸۴Win۷۵–۸–۱ Bernie ReynoldsKO2 (12), ۸ اکتبر ۱۹۵۲ ۸۳Loss۷۴–۸–۱ Rex LaynePTS۱۰۸ اوت ۱۹۵۲ ۸۲Loss۷۴–۷–۱ Jersey Joe WalcottUD۱۵۵ ژوئن ۱۹۵۲ ۸۱Win۷۴–۶–۱ Joe KahutKO8 (12), ۱۲ دسامبر ۱۹۵۱ ۸۰Win۷۳–۶–۱ Joey MaximUD۱۲۱۲ دسامبر ۱۹۵۱ ۷۹Win۷۲–۶–۱ Rex LayneTKO۱1 (12)۱۰ اکتبر ۱۹۵۱ ۷۸Loss۷۱–۶–۱ Jersey Joe WalcottKO7 (15), 18 Jul 1951 ۷۷Win۷۱–۵–۱ Joey MaximUD۱۵۳۰ مه ۱۹۵۱ ۷۶Win۷۰–۵–۱ Jersey Joe WalcottUD۱۵۷ مارس ۱۹۵۱ ۷۵Win۶۹–۵–۱ Lee OmaTKO10 (15), ۱۲ ژانویه ۱۹۵۱ ۷۴Win۶۸–۵–۱ Nick BaroneKO11 (15), ۵ دسامبر ۱۹۵۰ ۷۳Win۶۷–۵–۱ Joe LouisUD۱۵۲۷ سپتامبر ۱۹۵۰ ۷۲Win۶۶–۵–۱ Freddie BeshoreTKO14 (15), ۱۵ اوت ۱۹۵۰ ۷۱Win۶۵–۵–۱ Pat ValentinoKO8 (15), ۱۴ اکتبر ۱۹۴۹ ۷۰Win۶۴–۵–۱ Gus Lesnevich7 (15)۱۰ اوت ۱۹۴۹ ۶۹Win۶۳–۵–۱ Jersey Joe WalcottUD۱۵۲۲ ژوئن ۱۹۴۹ ۶۸Win۶۲–۵–۱ Joey MaximMD۱۵۲۸ فوریه ۱۹۴۹ ۶۷Win۶۱–۵–۱ Johnny HaynesKO8 (10)۷ فوریه ۱۹۴۹ ۶۶Win۶۰–۵–۱ Joe BaksiTKO11 (15), ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ ۶۵Win۵۹–۵–۱ Walter HaferKO7 (10)۱۵ نوامبر ۱۹۴۸ ۶۴Win۵۸–۵–۱ Jimmy BivinsUD۱۰۱۳ سپتامبر ۱۹۴۸ ۶۳Win۵۷–۵–۱ Erv SarlinUD۱۰۲۰ مه ۱۹۴۸ ۶۲Win۵۶–۵–۱ Elmer RayKO9 (10), ۷ مه ۱۹۴۸ ۶۱Win۵۵–۵–۱ Sam BaroudiKO۱0 (10)۲۰ فوریه ۱۹۴۸ ۶۰Win۵۴–۵–۱ Archie MooreKO8 (15), ۱۳ ژانویه ۱۹۴۸ ۵۹Win۵۳–۵–۱ Fitzie FitzpatrickKO4 (12), ۲ دسامبر ۱۹۴۷ ۵۸Win۵۲–۵–۱ Teddy RandolphUD۱۰۳ نوامبر ۱۹۴۷ ۵۷Win۵۱–۵–۱ Clarence JonesKO1 (10), ۲۷ اکتبر ۱۹۴۷ ۵۶Win۵۰–۵–۱ Al SmithTKO4 (10), ۱۶ اکتبر ۱۹۴۷ ۵۵Win۴۹–۵–۱ Lloyd MarshallKO2 (10), ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۷ ۵۴Win۴۸–۵–۱ Joe MatisiUD۱۰۱۶ سپتامبر ۱۹۴۷ ۵۳Loss۴۷–۵–۱ Elmer Ray۱۰25 Jul 1947 ۵۲Win۴۷–۴–۱ Fitzie FitzpatrickKO5 (10), 14 Jul 1947 ۵۱Win۴۶–۴–۱ Archie MooreMD۱۰۵ مه ۱۹۴۷ ۵۰Win۴۵–۴–۱ Erv SarlinUD۱۰۱۴ آوریل ۱۹۴۷ ۴۹Win۴۴–۴–۱ Jimmy BivinsKO4 (10), ۱۰ مارس ۱۹۴۷ ۴۸Win۴۳–۴–۱ Oakland Billy SmithKO5 (12), ۱۷ فوریه ۱۹۴۷ ۴۷Win۴۲–۴–۱ Jimmy BivinsUD۱۰۱۲ نوامبر ۱۹۴۶ ۴۶Win۴۱–۴–۱ Oakland Billy SmithUD۱۰۲۳ سپتامبر ۱۹۴۶ ۴۵Win۴۰–۴–۱ Lloyd MarshallKO6 (10), 29 Jul 1946 ۴۴Win۳۹–۴–۱ Shelton BellKO5 (10), ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ ۴۳Win۳۸–۴–۱ Archie MooreUD۱۰۲۰ مه ۱۹۴۶ ۴۲Win۳۷–۴–۱ Tommy HubertKO4 (10), ۱۳ مه ۱۹۴۶ ۴۱Win۳۶–۴–۱ George ParksTKO6 (10)۱۵ آوریل ۱۹۴۶ ۴۰Win۳۵–۴–۱ Billy DuncanKO4 (10), ۱ آوریل ۱۹۴۶ ۳۹Win۳۴–۴–۱ Tommy HubertUD۱۰۲۵ مارس ۱۹۴۶ ۳۸Win۳۳–۴–۱ Al SheridanKO2 (10), ۱۸ فوریه ۱۹۴۶ ۳۷Win۳۲–۴–۱ Al BarlowPTS۳۱۶ دسامبر ۱۹۴۴ ۳۶Win۳۱–۴–۱ Stanley GoiczPTS۳۱۳ دسامبر ۱۹۴۴ ۳۵Loss۳۰–۴–۱ Lloyd MarshallTKO8 (10), ۳۱ مارس ۱۹۴۳ ۳۴Loss۳۰–۳–۱ Jimmy BivinsUD۱۰۷ ژانویه ۱۹۴۳ ۳۳Win۳۰–۲–۱ Joey MaximUD۱۰۱ دسامبر ۱۹۴۲ ۳۲Win۲۹–۲–۱ Joey MaximUD۱۰۲۷ اکتبر ۱۹۴۲ ۳۱Win۲۸–۲–۱ Mose BrownKO6 (10), ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۲ ۳۰Win۲۷–۲–۱ Jose BasoraKO5 (10), ۱۷ اوت ۱۹۴۲ ۲۹Win۲۶–۲–۱ Booker BeckwithKO9 (10), 27 Jul 1942 ۲۸Win۲۵–۲–۱ Steve MamakosKO1 (10), 14 Jul 1942 ۲۷Win۲۴–۲–۱ Charley BurleyPTS۱۰۲۹ ژوئن ۱۹۴۲ ۲۶Win۲۳–۲–۱ Charley BurleyUD۱۰۲۵ مه ۱۹۴۲ ۲۵Loss۲۲–۲–۱ Kid TuneroUD۱۰۱۳ مه ۱۹۴۲ ۲۴Win۲۲–۱–۱ Billy PryorPTS۱۰۸ آوریل ۱۹۴۲ ۲۳Draw۲۱–۱–۱ Ken Overlin۱۰۲ مارس ۱۹۴۲ ۲۲Win۲۱–۱ Anton ChristoforidisTKO3 (10), ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲ ۲۱Win۲۰–۱ Teddy YaroszUD۱۰۱۷ نوامبر ۱۹۴۱ ۲۰Win۱۹–۱ Pat ManginiKO1 (10), ۱۳ اکتبر ۱۹۴۱ ۱۹Win۱۸–۱ Al GilbertTKO5 (10), 21 Jul 1941 ۱۸Loss۱۷–۱ Ken OverlinUD۱۰۹ ژوئن ۱۹۴۱ ۱۷Win۱۷–۰ Rudy KozolePTS۱۰۱۲ مه ۱۹۴۱ ۱۶Win۱۶–۰ Joe SutkaPTS۱۰۳۱ مارس ۱۹۴۱ ۱۵Win۱۵–۰ Floyd HowardKO7 (10)۱۰ مارس ۱۹۴۱ ۱۴Win۱۴–۰ Slaka CavrichKO2 (10)۲۴ فوریه ۱۹۴۱ ۱۳Win۱۳–۰ Billy Bengal۱۰۱۰ فوریه ۱۹۴۱ ۱۲Win۱۲–۰ Charley JeromeKO3 (10)۲ دسامبر ۱۹۴۰ ۱۱Win۱۱–۰ Marty SimmonsPTS۱۰۱ اکتبر ۱۹۴۰ ۱۰Win۱۰–۰ Billy HoodKO2 (10)۲۳ سپتامبر ۱۹۴۰ ۹Win۹–۰ John ReevesPTS۴۵ اوت ۱۹۴۰ ۸Win۸–۰ Carl TurnerPTS۶۲۹ ژوئن ۱۹۴۰ ۷Win۷–۰ Young Kid AshKO3 (6), ۱۷ ژوئن ۱۹۴۰ ۶Win۶–۰ Frankie Williams5 (8), ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰ ۵Win۵–۰ Charley BanksKO1 (6), ۳ ژوئن ۱۹۴۰ ۴Win۴–۰ Charley BanksPTS۶۲۰ مه ۱۹۴۰ ۳Win۳–۰ Remo FernandezPTS۶۳ آوریل ۱۹۴۰ ۲Win۲–۰ John Reeves۶۲۷ مارس ۱۹۴۰ ۱Win۱–۰ Melody Johnson4 (4)۱۲ مارس ۱۹۴۰ 

 منابع 



رده:اهالی لارنسویل، جورجیا
رده:بوکسورهای آفریقایی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بوکسورهای اهل جورجیا
رده:بوکسورهای سنگین‌وزن
رده:بوکسورهای مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت بیماری نورون حرکتی
رده:راکی مارسیانو
رده:راه‌یافتگان به تالار بین‌المللی مشاهیر بوکس
رده:زادگان ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:قهرمانان اتحادیه جهانی بوکس
رده:قهرمانان سنگین‌وزن بوکس جهان
رده:مسابقات قهرمانی سنگین‌وزن بوکس
رده:ورزشکاران اهل سینسیناتی، اوهایو
رده:وزرشکاران اهل شیکاگو