واپسین شطحیات

واپسین شطحیات کتابی است شامل یادداشت‌های دوران بیماری فریدریش نیچه، که توسط یوهان خوکJohan Gok زبانشناس دانشگاه لیدن هلند جمع‌آوری شده و در سال ۱۹۹۸ زیر عنوان «من مرده‌ام چون احمقم» به چاپ رسیده است. نویسندهٔ اصلی عنوان «یادداشت‌های بیماری»Notes de la Maladie را بر اثر خود گذارده که مترجم فارسی بنا بر ذوق خود عنوان «واپسین شطحیات» را برای آن برگزیده است. در واقع این نوشته تنها اثری از نیچه است که توسط او بین سال‌های ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۷، یعنی دوران کسوف معنوی‌اش، به تحریر در آمده و می‌توان آن را به نوعی واپسین نوشته‌های او دانست. 

 پس‌زمینهٔ اثر 
بنا بر پژوهش‌های اخیر معلوم شده که خواهر نیچه شماری از نوشته‌های برادرش را که به نظرِ او «ناپسند» یا «غیراخلاقی» می‌آمده، «اصلاح» کرده یا از بین برده است. طی سال‌های ۱۹۳۵-۱۸۹۷ الیزابت مسئولیت بایگانی نیچه را در وایمار بر عهده گرفت و کوشید نظریاتِ شخصی خود را به مدیران و همکاران بایگانیِ نیچه تحمیل کند. بخصوص از سال ۱۹۲۰ به بعد، الیزابتِ قدرت‌طلب گرایش‌های فاشیستی پیدا کرد و به دست‌کاری و سانسور برخی آثار پرداخت و مقداری از نسخه‌ها و دست‌نوشته‌های نیچه «ناپدید» شد. متن حاضر جزو اسناد ناپدیدشدهٔ آن دوران است که به دست یکی از همکاران یوهان خوک افتاد.F. Nietzsche, Mort parce que bête, Parc, 1998, pp. 8-10. 

 پی‌نوشت 

 منابع 
 فریدریش نیچه، واپسین شطحیات، ترجمه و تألیف حامد فولادوند، چاپ دوم، تهران: جامی، ۱۳۸۷.

رده:کتاب‌های آلمانی
رده:کتاب‌های فریدریش نیچه