ساختار دستوری

در زبان‌شناسی، ساختار دستوری یا ترکیب دستوریدر منابع کهنه واژۀ «ترکیب» برابر با «construction» استفاده می‌شده است، به‌عنوان مثال «ترکیب اضافی» برابر با «Genitive construction» بوده است.  هر رشتۀ نحوی از واژگان است بازه‌ای از جملات، تا ساختِ عبارتی (phrasal structures) و حتی تکواژه‌های پیچیدۀ خاص مانند افعال عبارتی انگلیسی.

از ترکیب یا ساختارهای دستوری معروف در زبان فارسی می‌توان به «ترکیب اضافی» و «ترکیب وصفی» اشاره کرد. ترکیب براییDative construction نیز در فارسی و بسیاری زبان‌ها وجود دارد.

ساختارهای دستوری واحد اولیۀ مطالعه در نظریه‌های دستور ساختار را تشکیل می دهند. در دستور ساختار، در دستور شناختیCognitive grammar، و در زبان‌شناسی شناختی، ساختار دستوری یک الگوی نحوی است که با محتوای معناشناختی و کاربردشناختیِ مرسوم جفت می‌شود. در چارچوب‌های زایشی، ساختارهای دستوری عموماً به‌عنوان هم‌پدیده‌ایepiphenomenal تلقی می‌شوند که از قواعد نحوی کلی زبانِ مورد بحث مشتق شده‌اند.

 فهرست ساختارهای دستوری شناخته‌شده 

چندی از ساختارها (فهرست در حال تکمیل است):

 جستارهای وابسته 

 دستور ساختار
 دستور صوری

 واژه‌نامه 

 منابع 
ویکی‌پدیا انگلیسی

رده:ترکیب اضافی (زبان‌شناسی)
رده:دستور زبان
رده:زبان
رده:چارچوب‌های دستور زبانی
رده:زبان‌شناسی شناختی
رده:دستور زایشی