صفوةالصفا

صفوةالصفا کتابی است از توکل بن اسماعیل ابن بزاز اردبیلی که در آن سرگذشت شیخ صفی‌الدین اردبیلی و خانوادهٔ او روایت شده است. این کتاب در سال ۷۵۹ هجری قمری و در اواخر دورهٔ مغول نوشته شده است و به‌عنوان یک سند تاریخی بیانگر ویژگی‌های عرفان و تصوّف این دوره، به‌ویژه در غرب ایران به‌شمار می‌رود. این کتاب کهن‌ترین متن باقی‌مانده دربارهٔ شیخ صفی‌الدین اردبیلی و باورهای صوفیانه صفویان است.

طبق این کتاب، تبار شیخ صفی‌الدین اردبیلی به فیروزشاه زرین‌کلاه منسوب می‌شود و بدین سان، نسب او به مردم کرد می‌رسد. در دوران سلطنت تهماسب یکم، علمای ایرانی ادعاهای صفویان مبنی بر سادات بودن را پذیرفتند. تهماسب همچنین ابوالفتح حسینی را مأمور کرد تا صفوةالصفا را بازنویسی کند تا از این طریق، ادعای سادات بودن خود را مشروعیت ببخشد.

در فصل چهارم از این کتاب داستان دیدار و صحبت شیخ صفی با سعدی تشریح شده است.

 منابع 

رده:ادبیات تصوف
رده:ادبیات فارسی
رده:کتاب‌های سده ۱۴ (میلادی)
رده:کتاب‌های فارسی سده ۸ (قمری)
رده:کتاب‌های زبان فارسی سده ۱۴ (میلادی)