یوئه فی

یوئه فِـی (؛ ۲۴ مارس ۱۱۰۳ – ۲۷ ژانویهٔ ۱۱۴۲) که با نام «پنگ‌جو» هم شناخته می‌شود، یک ارتشبد و فرماندهٔ نظامی در دوران حکومت دودمان سونگ جنوبی چین بود.

شهرت او به‌سبب فرماندهی نیروهای نظامیِ دودمان سونگ در خلال جنگ‌های سدهٔ دوازدهم مابین «خاندان سونگ» و نیروهای جورجی از دودمان جین در شمال چین بود. وی در سال ۱۱۴۲ با دسیسهٔ دولت‌مردانِ فاسد در دربار امپراتور گائوزونگ (از دودمان سونگ) کشته شد. چندین سال پس از مرگش و در سال ۱۱۶۹، امپراتور شیائو زونگ به او لقب پسامرگِ «وومو» (武穆）را اعطا کرد و حتی بعدها در سال ۱۲۱۱، لقب پسامرگِ «پادشاه ئی» (鄂王)، توسط امپراتور نینگ زونگ به او تعلق گرفت.

یوئه فی در سرتاسر چین به عنوان یک نماد مین‌پرستی و همچنین قهرمان ملی-میهنی شناخته می‌شود و از زمان مرگش تا کنون، او را یک نمونهٔ مثال‌زدنی و کامل از «وفاداری» به حساب می‌آورند.

 منابع 



 پیوند به بیرون 





رده:اعدام‌شدگان سده ۱۲ (میلادی)
رده:افراد ایزدانگاشته اهل چین
رده:اهالی آنیانگ
رده:خدایان جنگ
رده:خدایان چین
رده:خوشنویسان سده ۱۲ (میلادی) اهل چین
رده:درگذشتگان ۱۱۴۲ (میلادی)
رده:رهبران نظامی اعدام‌شده
رده:زادگان ۱۱۰۳ (میلادی)
رده:ژنرال‌های اهل هنان
رده:شاعران اهل هنان
رده:شاعران سده ۱۲ (میلادی) اهل چین
رده:فرماندهان نظامی که هیچ جنگی را نباختند
رده:فیلد مارشال‌های جمهوری خلق چین
رده:کمانداران اهل چین
رده:کمانداران مرد اهل چین