خاکریز دفاعی

خاکریز دفاعی در استحکامات عنوان یک خاکریز یا تلی است که دیوار تدافعی قلعه بر آن استوار می‌گردد و اصولاً یک بخش از استراتژی دفاعی قلعه، تپه‌قلعه، کلنی یا سایر استحکامات شمرده می‌شود. خاکریز دفاعی معمولاً به وسیلهٔ حفاری کردن در زمین یا چیدمان سنگی و گاهی ترکیبی از هر دو ایجاد می‌گردید.Friar, Stephen (2003). The Sutton Companion to Castles, Sutton Publishing, Stroud, 2003, p. 241. Darvill, Timothy (2008). Oxford Concise Dictionary of Archaeology, 2nd ed. , Oxford University Press, Oxford and New York, p. 376. .

بسیاری از استحکامات اولیه از دوران پیشاتاریخ تا سده‌های میانی آغازین از خاکریزهای دفاعی که گاهی با خندق هم ترکیب می‌گردید به عنوان ابتدایی‌ترین شیوه محافظت از محیط بیرونی باروها و مناطق مسکونی استفاده می‌کردند. ترکیب و طراحی شیوه دفاعی باروها مشتمل بود بر تپه‌های خاکی و سنگی که از آنها با عنوان باروهای ترکیبی یاد می‌گردید. موارد دفاعی پیچیده‌تری نیز گاهی لحاظ و در خاکریز دفاعی ادغام می‌گردید که از مصالحی همچون چوب یا سنگ تشکیل می‌شدند. پس از معرفی و حضور یگان توپخانه و به جهت لزوم اتخاذ تدابیر مقتضی برای دفاع در برابر آن، باروهای قلعه با دیوارهای بسیار ضخیم‌تر و نیم‌رخ متمایل به پایین ساخته شدند. یکی از اولین و بهترین نمونه از این نمونه‌ها، قلعه ریونزکرگ در اسکاتلند است که در سال ۱۴۶۰ ساخته شد.Hogg, pp. 28-31

در نیمه اول قرن ۱۶ میلادی، بسیاری از دیوارهای خاکی و آجری با دیوارهای سنگی جایگزین شدند تا بهتر بتوانند در قبال ضربات و تهاجم آتش توپخانه مقاومت کنند. اغلب باروها در همان زمان در برج‌ها و سایر قسمت‌های بارو، مجهز به برآمدگی‌های زاویه‌ای برای استفاده از سلاح‌ها و آتش متقابل مدافعین گردیدند.Hogg, pp. 39-40 مهندسان ایتالیایی در خط مقدم ابداع چنین استحکاماتی بودند هر چند، بعدها در شمال اروپا استحکامات اینچنینی توسط سباستین لو پرتر دو ووبن تکمیل‌شدند و تا اواسط قرن ۱۹، سبک غالب استحکامات به حساب می‌آمدند

 نگارخانه 

 جستارهای وابسته 
 نرده دفاعی

 منابع 



رده:مستحکم‌سازی (عناصر معماری)
رده:معماری قلعه