تئاتر وست اند

بندانگشتی|upright| تئاتر لایسیوم - ساخت در ۱۸۳۴ 
تئاتر وست اند () یک اصطلاح عمومی برای تئاترهای حرفه‌ای فعال در نزدیکی منطقه وست اند لندن است.Christopher Innes, "West End" in The Cambridge Guide to Theatre (Cambridge: Cambridge University Press, 1998), pp. 1194–1195, 

این تئاتر به همراه تئاتر برادوی در ایالات متحده آمریکا در بالاترین سطح تئاتر تجاری در کشورهای انگلیسی‌زبان به فعالیت می‌پردازند و باعث جذب گردشگران بسیاری شده‌اند. در سال ۲۰۱۳ میلادی رکورد فروش ۱۴٫۴ میلیون بلیط تئاتر در وست اند لندن ثبت شده است.

منطقه تئاترلند که منطقه اصلی قرارگیری سالن‌های نمایش تئاتر است از جنوب به استرند از شمال به خیابان آکسفورد، از غرب به خیابان ریجنت و از شرق به کینگزوی محدود می‌شود اما سالن‌های دیگری همچون تئاتر آپولو ویکتوریا در خارج از این منطقه قرار دارند.

 تاریخچه 

تئاتر در لندن پس از اصلاحات پروتستانی انگلستان رونق گرفت. نخستین تماشاخانه عمومی و دائمی، معروف به «د تئاتر» (The Theatre)، در سال ۱۵۷۶ در شوردیتچ توسط جیمز بربج ساخته شد. اندکی بعد، تماشاخانه «کرتین» (Curtain Theatre) به آن پیوست. مشهور است که گروه تئاتری ویلیام شکسپیر از هر دوی این مکان‌ها استفاده می‌کردند. در سال ۱۵۹۹، الوارهای «د تئاتر» به ساوت‌ارک منتقل شد تا در آنجا برای ساخت تماشاخانه گلوب در منطقه جدید تئاتری، خارج از نظارت مقامات شهر لندن، استفاده شود.

پیوریتن‌ها که تئاتر را گناه‌آلود می‌دانستند، در سال ۱۶۴۲ تمام تماشاخانه‌ها را تعطیل کردند. در ۲۴ ژانویه ۱۶۴۳، بازیگران با انتشار رساله‌ای با عنوان «اعتراض یا شکایت بازیگران از خاموشی حرفه‌شان و تبعید از تماشاخانه‌های متعدد خود»، به این ممنوعیت اعتراض کردند.

بندانگشتی|ایستاده|تئاتر رویال، دروری لین. این مکان که در مه ۱۶۶۳ افتتاح شد، قدیمی‌ترین تئاتر فعال در لندن است.
پس از بازگرداندن پادشاهی (۱۶۶۰)، قوانین پیوریتنی ملغی شد و تئاتر (در کنار سایر هنرها) شکوفایی چشمگیری یافت. به دو گروه اجازه فعالیت رسمی داده شد: «دوکز کمپانی» (Duke's Company) و «کینگز کمپانی» (King's Company). اجراها در ساختمان‌های تغییر کاربری یافته مانند «زمین تنیس لایل» (Lisle's Tennis Court) برگزار می‌شد. نخستین تئاتر منطقه وست اند، موسوم به تئاتر رویال در خیابان بریجز، توسط توماس کیلی‌گرو طراحی و در محل فعلی تئاتر رویال، دروری لین ساخته شد. این تئاتر در ۷ مه ۱۶۶۳ افتتاح گشت و ۹ سال بعد در اثر آتش‌سوزی نابود شد. ساختمانی جدید به طراحی کریستوفر رن جایگزین آن شد و تئاتر رویال، دروری لین نام گرفت. نل گوئین، یکی از نخستین بازیگران زن روی صحنه، به ستاره کمدی دوران بازگشت تبدیل شد.

خارج از محدوده وست اند، تئاتر سادلرز ولز در ۳ ژوئن ۱۶۸۳ در ایزلینگتون افتتاح شد. این تئاتر نام خود را از مؤسسش، ریچارد سادلر، و چشمه‌های معدنی کشف‌شده در آن ملک گرفته بود. سادلرز ولز به عنوان یک «خانه موسیقی» با اجرای اپرا فعالیت می‌کرد؛ چرا که مجوزی برای اجرای نمایش نداشت. در وست اند، تئاتر رویال هیمارکت در ۲۹ دسامبر ۱۷۲۰ و تالار اپرای سلطنتی در کاونت گاردن در ۷ دسامبر ۱۷۳۲ بازگشایی شدند. اپرای تصنیفی «اپرای گدایان» اثر جان گی در سال ۱۷۲۸ برای ۶۲ اجرا روی صحنه رفت و رکورد طولانی‌ترین دوره اجرا در لندن را برای نزدیک به یک قرن در اختیار داشت. این اثر «محبوب‌ترین نمایش قرن هجدهم» نامیده شده است. نمایش موزیکال دیگری به نام «تام و جری، یا زندگی در لندن» (۱۸۲۱)، نخستین تولید لندنی بود که به ۱۰۰ اجرای پیاپی رسید. ترکیب گشت‌وگذار در لندن همراه با آواز و رقص در این نمایش، راه را برای سرگرمی‌های مشابه هموار کرد و بذر کمدی موزیکال و «روو» (Revue) را در آینده کاشت. در سال ۱۸۲۳، نمایشنامه «فرض؛ یا سرنوشت فرانکنشتاین» (Presumption; or, the Fate of Frankenstein)، اولین اقتباس از رمان «فرانکنشتاین» اثر مری شلی، توسط ریچارد برینزلی پیک در «خانه اپرای انگلیسی» (که در ۱۸۳۴ به تئاتر لایسیوم تغییر نام داد) روی صحنه رفت؛ او همچنین جمله معروف «زنده است!» (!It lives) را به این داستان اضافه کرد. شلی در ۲۹ اوت ۱۸۲۳ به تماشای یکی از اجراها نشست و پس از موفقیت نمایش نوشت: «ببین و تماشا کن! من خودم را مشهور یافتم!».

گروه‌های تئاتری دارای انحصار سلطنتی (Patent theatre) تا اواسط قرن نوزدهم حق انحصاری اجرای نمایش‌های جدی را حفظ کردند و سایر تئاترها تنها مجاز به اجرای سرگرمی‌های موزیکال بودند. با این حال، تا اوایل قرن نوزدهم، سرگرمی‌های «موزیک هال» (Music hall) محبوب شدند و نمایش‌دهندگان راه گریزی از محدودیت‌ها در سبک ملودرام یافتند. ملودرام به دلیل همراهی با موسیقی، قوانین انحصار را نقض نمی‌کرد. در ابتدا این سرگرمی‌ها در تالارهای بزرگ متصل به میکده‌ها ارائه می‌شدند، اما تئاترهای اختصاصی مانند «تماشاخانه پاویلیون» در وایت‌چپل شروع به ظهور کردند. ژانر تئاتری کمدی «هارلکیناد» (Harlequinade) نیز نزد مخاطبان لندنی محبوب بود. مشهورترین اجراکننده آن، جوزف گریمالدی، که برای ابداع دلقک با چهره سفید امروزی شناخته می‌شود، نخستین بازی خود را در سال ۱۷۸۰ در دروری لین انجام داد.

بندانگشتی|چپ|نمای داخلی تئاتر ساوی در سال ۱۸۸۱؛ سالی که این تئاتر با استفاده از لامپ‌های رشته‌ای اختراع شده توسط سر جوزف سوان، به نخستین ساختمان عمومی در جهان تبدیل شد که کاملاً با نیروی برق روشن می‌شد."The Savoy Theatre", The Times, 3 October 1881. "An interesting experiment was made at a performance of Patience yesterday afternoon, when the stage was for the first time lit up by the electric light, which has been used in the auditorium ever since the opening of the Savoy Theatre. The success of the new mode of illumination was complete, and its importance for the development of scenic art can scarcely be overrated. The light was perfectly steady throughout the performance, and the effect was pictorially superior to gas, the colours of the dresses – an important element in the 'æsthetic' opera – appearing as true and distinct as by daylight. The Swan incandescent lamps were used, the aid of gaslight being entirely dispensed with".
منطقه تئاتری وست اند با افتتاح بسیاری از تئاترها و تالارهای کوچک تثبیت شد، از جمله «تئاتر آدلفی» (Adelphi) در خیابان استرند در ۱۷ نوامبر ۱۸۰۶. در جنوب رودخانه تیمز، تئاتر «الد ویک» (Old Vic) در خیابان واترلو در ۱۱ مه ۱۸۱۸ افتتاح گشت. گسترش منطقه وست اند با تصویب «قانون تئاتر ۱۸۴۳» که شرایط اجرای نمایش را تسهیل می‌کرد، شتاب گرفت. در چند دهه بعد، تئاترهای بسیاری در وست اند افتتاح شدند. تئاتر آدلفی در سال ۱۸۴۴ میزبان نمایشنامه «سرود کریسمس؛ یا گذشته، حال و آینده» بود؛ نمایشی که از رمان کوتاهِ «سرود کریسمس» اثر چارلز دیکنز اقتباس شده بود. دیکنز که کتابش را تنها چند هفته قبل در دسامبر ۱۸۴۳ منتشر کرده بود، در چندین جلسه تمرین شرکت کرد و پیشنهادهایی ارائه داد.Standiford, Les (2008). "The Man Who Invented Christmas: How Charles Dickens's A Christmas Carol Rescued His Career and Revived Our Holiday Spirits", Crown, New York, p. 168.Playbill advertising Edward Stirling's adaptation of A Christmas Carol, Collection of the British Library

بندانگشتی|ایستاده|نمایشنامه‌ای از گیلبرت و سالیوان در تئاتر ساوی، ۱۸۸۱
«تئاتر کرایتریون» (Criterion Theatre) در ۲۱ مارس ۱۸۷۴ در پیکدیلی سرکس افتتاح شد و در سال ۱۸۸۱ دو تماشاخانه دیگر ظهور کردند: تئاتر ساوی در استرند که توسط ریچارد دویلی کارت برای نمایش اپراهای کمدی گیلبرت و سالیوان ساخته شده بود (این نخستین تئاتر و ساختمان عمومی بود که با چراغ‌های برقی روشن شد؛ روزنامه تایمز نوشت: «موفقیت این شیوه جدید نورپردازی کامل بود و اهمیت آن برای توسعه هنر صحنه غیرقابل‌چشم‌پوشی است»). پنج روز بعد، «تئاتر کمدی» در خیابان پانتون افتتاح شد. سه سال بعد نام خود را کوتاه کرد. در ۲۳ دسامبر ۱۸۸۶، موزیکال «آلیس در سرزمین عجایب» (نخستین تولید بزرگ بر اساس کتاب‌های آلیس) در تئاتر «پرنس ولز» به نمایش درآمد. نویسنده آن، لوئیس کارول، در اقتباس صحنه‌ای مشارکت داشت. تئاتر پالاس (Palace Theatre) در ۱۸۹۱ افتتاح شد. تئاتر «دوک یورک» که در ۱۸۹۲ گشایش یافته بود، نمایشنامه جیمز بری با عنوان «پیتر پن، یا پسری که نمی‌خواست بزرگ شود» را در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۴ برای نخستین بار به نمایش گذاشت.

اسکار وایلد، یکی از محبوب‌ترین نمایشنامه‌نویسان لندن در دهه ۱۸۹۰، دومین کمدی خود یعنی «زنی بی‌اهمیت» را در سال ۱۸۹۳ در تئاتر هیمارکت روی صحنه برد. لیلی لنگتری (از نزدیکان وایلد) که مورد توجه گسترده رسانه‌ها بود، در سال ۱۸۸۱ با کمدی «او با فتح می‌آید» وارد تئاتر وست اند شد. در سال ۱۸۷۸، الن تری به گروه هنری ایروینگ پیوست و برای بیش از دو دهه، برترین بازیگر آثار شکسپیری و کمدی در بریتانیا محسوب می‌شد. «تئاتر نو» (New Theatre) که در ۱۹۰۳ افتتاح شده بود، در سال ۱۹۰۵ نمایش «پیمپرنل سرخ» را به روی صحنه برد؛ نمایشی که یک قهرمان با «خود دیگر» (Alter ego) را به حافظه جمعی وارد کرد. این تئاتر در سال ۲۰۰۶ به افتخار نمایشنامه‌نویس مشهور، به تئاتر نوئل کوارد تغییر نام داد. تئاتر «اعلی‌حضرت» (Her Majesty's Theatre) که در ۱۸۹۷ ساخته شد، میزبان نخستین اجراهای بسیاری بود، از جمله «پیگمالیون» اثر جورج برنارد شاو در سال ۱۹۱۴ که در آن خانم پاتریک کمپبل نقش «الایزا دولیتل» را ایفا کرد.Huggett, Richard (1969). The Truth About Pygmalion. pp. 20–27. Random House.Herbert Beerbohm Tree.  PeoplePlayUK, accessed 12 February 2008. رونق ساخت تئاتر تا حدود زمان جنگ جهانی اول ادامه داشت.

در سال ۱۹۳۰، لورنس الیویه نخستین موفقیت مهم خود را در وست اند با نمایشنامه «زندگی‌های خصوصی» اثر نوئل کوارد به دست آورد. تعدادی از بازیگران برجسته دیگر پیش از جنگ جهانی دوم فعالیت خود را در وست اند آغاز کردند، از جمله جان گیلگد، الک گینس، ویوین لی و رکس هریسون؛ بازی هریسون در کمدی «فرانسوی بدون اشک» اثر ترنس رتیگان در سال ۱۹۳۶ در تئاتر کرایتریون، او را به عنوان ستاره کمدی‌های سبک تثبیت کرد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، بسیاری از نمایشنامه‌ها در «کلوپ‌های تئاتر» اجرا می‌شدند تا از سانسور شدیدی که توسط دفتر «لرد چمبرلین» (Lord Chamberlain's Office) اعمال می‌شد، فرار کنند. سرانجام «قانون تئاتر ۱۹۶۸» به سانسور صحنه در بریتانیا پایان داد."Theatres Act 1968". www.legislation.gov.uk

 تئاترلند 
بندانگشتی|راست|تئاتر پالاس (Palace Theatre) که در سال ۱۸۹۱ افتتاح شد (در تصویر نمایش «اسپمالوت» (Spamalot)، اقتباسی از «مانتی پایتون و جام مقدس»، در حال اجراست).
«تئاترلند» (Theatreland)، منطقه اصلی تئاتر لندن، شامل حدود ۴۰ سالن نمایش است و در قلب وست اند لندن یا در نزدیکی آن قرار دارد. این منطقه به‌طور سنتی از جنوب به خیابان استرند، از شمال به خیابان آکسفورد، از غرب به خیابان ریجنت و از شرق به کینگزوی محدود می‌شود. با این حال، چند تئاتر نزدیک دیگر مانند «تئاتر آپولو ویکتوریا» (Apollo Victoria Theatre) در وستمینستر نیز با وجود قرارگیری در خارج از این محدوده، جزو تئاترهای «وست اند» محسوب می‌شوند. از خیابان‌های مشهور تئاتری می‌توان به دروری لین، خیابان شافتسبوری و استرند اشاره کرد. آثاری که در این منطقه روی صحنه می‌روند عمدتاً شامل موزیکال‌ها، نمایش‌های کلاسیک، درام‌های مدرن و اجراهای کمدی هستند.Michael Billington "Snooty about musicals? Sheila Hancock should change her tune", The Guardian. (blog), 16 March 2001

بسیاری از تئاترهای وست اند در اواخر دوران ویکتوریا یا ادوارد ساخته شده‌اند و مالکیت خصوصی دارند. بسیاری از آن‌ها از نظر معماری خیره‌کننده هستند و بزرگ‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین آن‌ها دارای نماهای باشکوه نئوکلاسیک، رومانسک یا ویکتوریایی و طراحی داخلی و تزئینات مجلل هستند. نام تئاترهایی مانند امپایر (Empire)، لایسیوم (Lyceum)، پالادیوم (Palladium)، الحمرا (Alhambra) و هیپودروم (Hippodrome) بر شکوه و عظمت مقیاس آن‌ها تأکید داشت.

بندانگشتی|چپ|ایستاده|«تئاتر ساندتایم» (Sondheim Theatre) (نام سابق: کوئینز) در حال اجرای نمایش «بینوایان» که از اکتبر ۱۹۸۵ در لندن در حال اجراست.
با این حال، به دلیل قدمت ساختمان‌ها، فضای پا برای تماشاگران اغلب تنگ است و امکاناتی مانند بوفه‌ها و سرویس‌های بهداشتی بسیار کوچک‌تر از تئاترهای مدرن هستند. وضعیت حفاظتی این بناها و موقعیت آن‌ها در بافت متراکم شهری، در کنار محدودیت‌های مالی، بهبود قابل‌توجه سطح راحتی آن‌ها را دشوار می‌کند. گروه «تئاترهای دلفونت مکینتاش» (Delfont Mackintosh Theatres) که مالک هشت تئاتر در لندن است، بازسازی تمام سالن‌های خود را از سال ۱۹۹۲ با «تئاتر پرنس ادوارد» (Prince Edward Theatre) آغاز کرد. سر کامرون مکینتاش، مالک این گروه، بعدها موزیکال «مری پاپینز» را در همین تئاتر روی صحنه برد. در سال ۲۰۰۳، نهاد «تئاترز تراست» (Theatres Trust) برآمد کرد که برای نوسازی این سالن‌ها به ۲۵۰ میلیون پوند سرمایه‌گذاری طی ۱۵ سال نیاز است. تا سال ۲۰۲۶، بسیاری از این بازسازی‌ها محقق شده است؛ از جمله تئاتر ساندتایم که بازسازی کامل آن در سال ۲۰۱۹ به پایان رسید و تئاتر شافتسبوری که فاز جدید مرمت گنبد و تزئینات داخلی خود را از اوایل ۲۰۲۶ آغاز کرده است.

بندانگشتی|ایستاده|«تئاتر ویکتوریا پالاس» (Victoria Palace Theatre) که در سال ۲۰۱۷ بازسازی شد (در تصویر نمایش «بیلی الیوت» در سال ۲۰۱۲ دیده می‌شود).
از سال ۲۰۰۴ حوادثی همچون ریزش گچ‌بری‌ها یا لغو اجراها به دلیل تعمیرات فوری ساختمان رخ داده بود که در دسامبر ۲۰۱۳ با فرو ریختن بخشی از سقف «تئاتر آپولو» (Apollo Theatre) به اوج خود رسید و ۷۶ مجروح بر جای گذاشت. در سال‌های اخیر، موج گسترده‌ای از نوسازی‌ها در وست اند انجام شده است؛ از جمله بازسازی تئاتر دومینیون (Dominion Theatre) در سال ۲۰۱۷ که با نصب بزرگ‌ترین صفحه نمایش ال‌ئی‌دی (LED) در نمای بیرونی تئاترهای لندن همراه بود.

آمارهای سال ۲۰۲۴ نشان‌دهنده رونق چشمگیر این صنعت است؛ به طوری که بیش از ۱۷.۱ میلیون نفر از نمایش‌های وست اند بازدید کردند که رشدی ۱۱ درصدی نسبت به دوران پیش از همه‌گیری جهانی داشت. در اکتبر ۲۰۲۲، تماشاخانه «ات‌سوهوپلیس» (@sohoplace) به عنوان نخستین تئاتر نوساز وست اند در ۵۰ سال اخیر افتتاح شد.

 نمایش‌های طولانی‌مدت 

بندانگشتی|راست|تئاتر سنت مارتین (St Martin's Theatre)، محل اجرای دائمی «تله‌موش» اثر آگاتا کریستی، طولانی‌ترین نمایش جهان.
تداوم اجرای نمایش‌ها در وست اند به میزان فروش بلیت بستگی دارد. نمایشنامه جنایی «تله‌موش» (The Mousetrap) اثر آگاتا کریستی، طولانی‌ترین اجرای تئاتر در وست اند و کل جهان است که از سال ۱۹۵۲ تاکنون به‌طور پیوسته بر روی صحنه بوده است. طولانی‌ترین موزیکال در تاریخ وست اند، نمایش «بینوایان» (Les Misérables) به تهیه‌کنندگی کامرون مکینتاش است که از اکتبر ۱۹۸۵ در لندن در حال اجراست. این اثر در سال ۲۰۰۶ رکورد موزیکال «گربه‌ها» (Cats) را شکست که پس از ۲۱ سال و ۸۹۴۹ اجرا در سال ۲۰۰۲ بسته شده بود. دیگر آثار با سابقه طولانی شامل «شبح اپرا» اثر اندرو لوید وبر، موزیکال «برادران خونی» (که اکنون بسته شده است) و موزیکال «ماما میا!» بر اساس ترانه‌های گروه آبا (ABBA) هستند که همگی از رکورد «گربه‌ها» عبور کرده‌اند.

موزیکال «ماتیلدا»، اقتباسی از رمان رولد دال که از سال ۲۰۱۱ در حال اجراست، در سال ۲۰۱۲ رکورد هفت جایزه الیویه را به دست آورد. همچنین نمایش دو قسمتی «هری پاتر و فرزند نفرین‌شده» که بر اساس داستانی از جی. کی. رولینگ از سال ۲۰۱۶ روی صحنه است، در سال ۲۰۱۷ با کسب ۹ جایزه الیویه، رکورد جدیدی را ثبت کرد.

 فهرست تئاترهای وست لند 
 تئاترها آدرسظرفیت مالک/مدیر تاریخافتتاح تاریخبسته شدن تئاتر آدلفی Strand ۱۴۳۶ Really Useful Theatres 2015-09-151۵ سپتامبر ۲۰۱۵ Open-ended تئاتر آلدویچ Aldwych ۱۱۷۶ سازمان نیدرلاندر 2015-02-242۴ فوریه ۲۰۱۵ Open-ended تئاتر امباسادورز West Street ۴۵۰ Stephen Waley-Cohen 2007-10-04۴ اکتبر ۲۰۰۷ Open-ended تئاتر آپولو لندن Shaftesbury Avenue ۶۵۸ تئاترهای نیماکس 2017-02-141۴ فوریه ۲۰۱۷ 2017-04-292۹ آوریل ۲۰۱۷ تئاتر آپولو ویکتوریا Wilton Road ۲۳۸۴ گروه تئاترهای امباسادور 2006-09-272۷ سپتامبر ۲۰۰۶ Open-ended تئاتر آرتز Great Newport Street ۳۵۰ JJ Goodman Ltd. 2017-03-2727 March 2017* 2017-05-131۳ مه ۲۰۱۷ تئاتر کمبریج Earlham Street ۱۲۸۳ Really Useful Theatres 2011-11-242۴ نوامبر ۲۰۱۱ Open-ended تئاتر کرایتورین Jermyn Street ۵۹۱ Criterion Theatre Trust 2016-04-212۱ آوریل ۲۰۱۶ Open-ended تئاتر دومینیون Tottenham Court Road ۲۰۰۱ سازمان نیدرلاندر 2017-03-212۱ مارس ۲۰۱۷ Open-ended تئاتر داچس Catherine Street ۴۹۴ تئاترهای نیماکس 2014-09-141۴ سپتامبر ۲۰۱۴ Open-ended تئاتر دوک یورک St. Martin's Lane ۶۵۰ گروه تئاترهای امباسادور 2017-02-02۲ فوریه ۲۰۱۷ 2017-04-292۹ آوریل ۲۰۱۷ تئاتر فورچون Russell Street ۴۴۰ گروه تئاترهای امباسادور 1989-06-07۷ ژوئن ۱۹۸۹ Open-ended تئاتر گریک Charing Cross Road ۷۱۸ تئاترهای نیماکس 2017-03-131۳ مارس ۲۰۱۷ 2017-06-03۳ ژوئن ۲۰۱۷ تئاتر گیلگود Shaftesbury Avenue ۸۸۹ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2014-07-08۸ ژوئیه ۲۰۱۴ 2017-06-03۳ ژوئن ۲۰۱۷ تئاتر هارولد پینتر Panton Street ۷۹۶ گروه تئاترهای امباسادور 2017-03-09۹ مارس ۲۰۱۷ 2017-05-272۷ مه ۲۰۱۷ تئاتر هر مجستی Haymarket ۱۱۶۱ Really Useful Theatres 1986-10-09۹ اکتبر ۱۹۸۶ Open-ended پالادیوم لندن Argyll Street ۲۲۸۶ Really Useful Theatres 2017-06-2929 June 2017* 2017-09-09۹ سپتامبر ۲۰۱۷ تئاتر لوکئوم Wellington Street ۲۱۰۰ گروه تئاترهای امباسادور 1999-10-191۹ اکتبر ۱۹۹۹ Open-ended تئاتر لیریک Shaftesbury Avenue ۹۱۵ تئاترهای نیماکس 2009-01-212۱ ژانویه ۲۰۰۹ Open-ended تئاتر نیو لندن Drury Lane ۱۱۰۸ Really Useful Theatres 2016-11-141۴ نوامبر ۲۰۱۶ Open-ended تئاتر نوئل کاوارد St. Martin's Lane ۸۷۲ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2016-11-171۷ نوامبر ۲۰۱۶ Open-ended تئاتر نوولو Aldwych ۱۱۴۳ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2012-09-06۶ سپتامبر ۲۰۱۲ Open-ended تئاتر پالاس Shaftesbury Avenue ۱۴۰۰ تئاترهای نیماکس 2016-07-303۰ ژوئیه ۲۰۱۶ Open-ended تئاتر فینیکس Charing Cross Road ۱۰۰۰ گروه تئاترهای امباسادور 2017-02-212۱ فوریه ۲۰۱۷ Open-ended تئاتر پیکدیلی Denman Street ۱۲۰۰ گروه تئاترهای امباسادور 2014-03-151۵ مارس ۲۰۱۴ 2017-03-262۶ مارس ۲۰۱۷ تئاتر پلی‌هاوس Craven Street ۷۸۶ گروه تئاترهای امباسادور 2016-11-101۰ نوامبر ۲۰۱۶ 2017-03-252۵ مارس ۲۰۱۷ تئاتر پرنس ادوارد Old Compton Street ۱۶۱۸ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2016-06-151۵ ژوئن ۲۰۱۶ Open-ended تئاتر پرنس ولز Coventry Street ۱۱۶۰ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2013-03-21۲۱ مارس ۲۰۱۳ Open-ended تئاتر کویینز Shaftesbury Avenue ۱۰۹۹ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2004-04-121۲ آوریل ۲۰۰۴ Open-ended تئاتر ساووی Strand ۱۱۵۸ گروه تئاترهای امباسادور 2016-12-141۴ دسامبر ۲۰۱۶ Open-ended تئاتر شافتسبوری Shaftesbury Avenue ۱۴۰۰ The Theatre of Comedy Company 2016-03-08۸ مارس ۲۰۱۶ Open-ended تئاتر سنت مارتین West Street ۵۵۰ Stephen Waley-Cohen 1974-03-252۵ مارس ۱۹۷۴ Open-ended تئاتر رویال، دروری لین Catherine Street ۲۱۹۶ Really Useful Theatres 2017-04-044 April 2017* Open-ended تئاتر هیمارکت Haymarket ۸۸۸ Crown Estate 2017-04-055 April 2017* 2017-06-242۴ ژوئن ۲۰۱۷ استودیوهای ترافالگار Whitehall ۳۸۰ گروه تئاترهای امباسادور 2017-04-2020 April 2017* 2017-07-222۲ ژوئیه ۲۰۱۷ تئاتر وودویل Strand ۶۸۱ تئاترهای نیماکس 2017-03-14۱۴ مارس ۲۰۱۷ 2017-06-17۱۷ ژوئن ۲۰۱۷ تئاتر ویکتوریا پالاس Victoria Street ۱۵۱۷ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2017-12-07December 7, 2017* Open-ended تئاتر ویندهام St. Martin's Court ۷۵۰ تئاترهای دلفونت مکینتاش 2017-03-2828 March 2017* 2017-06-101۰ ژوئن ۲۰۱۷

 منابع 

 پیوند به بیرون 

 Society of London Theatre – trade body for the London theatre industry

رده:تئاتر وست اند
رده:تئاتر در لندن