ترمینی ایمرزه

ترمینی ایمرزه (به ایتالیایی: Termini Imerese) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است. ترمینی ایمرزه ۷۷٫۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷٬۴۳۵ نفر جمعیت دارد و ۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.

ترمینی ایمرزه (به ایتالیایی: ) شهری در کلان‌شهر پالرمو در سواحل شمالی سیسیل در ایتالیا است.
این شهر یکی از مهم‌ترین شهرهای کلان‌شهر پالرمو است که در ۳۳ کیلومتری آن قرار دارد. شهر از طریق زیرساخت‌های توسعه‌یافته به راحتی قابل دسترسی است: سه خروجی بزرگراه در امتداد آ۱۹ وجود دارد، ایستگاه آن نقطه تلاقی تمام خطوط راه‌آهن سیسیل است و بندر دریایی آن، شهر را به دیگر شهرهای مهم بندری ایتالیا متصل می‌کند. این شهر دارای حوزه قضایی است و از نظر فرهنگی به دلیل ویرانه‌های یونانی هیمرا در نزدیکی آن، کلیساهای متعدد، آثار رومی، یافته‌های پیش از تاریخ و جشن سالانه کارناوال (یکی از قدیمی‌ترین‌ها در ایتالیا) جالب توجه است. در قلب بخش قدیمی شهر، در طبقه پایین، حمام‌های حرارتی «گرند هتل دله ترمه» قرار دارد، جایی که آب‌های گرم گرانبها از زمان روم باستان در آن جاری بوده است. در مناطق ترمینی و نزدیکی شیارا و کاکامو، ذخیره‌گاه طبیعی کوه سنت کالوگرو واقع شده است که بین ساحل خلیج ترمینی ایمرزه و قلمرو مسطح حاصلخیز اطراف قرار دارد. در منطقه شرقی شهر، یک منطقه صنعتی بزرگ وجود دارد که به ویژه به دلیل کارخانه سابق متعلق به فیات و نیروگاه ENEL به نام «اتوره مایورانا» شناخته شده است.

 تاریخ 

 تاریخ باستان 
همانطور که بسیاری از حفاری‌های باستان‌شناسی در طول سال‌ها نشان داده‌اند، محل شهر از دوران پیش از تاریخ مسکونی بوده است. تاریخ مستند آن در سال ۴۰۹ پیش از میلاد پس از دومین نبرد هیمرا آغاز می‌شود، زمانی که همسایه باستانی‌تر آن، هیمرا (که اکنون کاملاً در محدوده این شهر قرار دارد)، توسط ارتش کارتاژ تحت فرمان هانیبال ماگو کاملاً ویران شد. کسانی که از ویرانی جان سالم به در بردند به مکانی نقل مکان کردند که در آن زمان «ترمای» نامیده می‌شد و امروزه با نام ترمینی شناخته می‌شود و جانشین هیمرا شد. شهر جدید «ترمای» یا «ترما» که برای تمایز «ترمای هیمرنسس» نامیده می‌شد، نام خود را از چشمه‌های آب گرمی گرفته بود که به خاطر آن‌ها مشهور بود و کشف آن‌ها در افسانه‌ها با سرگردانی‌های هرکول مرتبط دانسته شده است.Diod. iv. 23, v. 3; Pind. Ol. xii. 28. به نظر می‌رسد که این شهر به سرعت به شهری قابل توجه تبدیل شده است، هرچند تحت حکومت کارتاژ باقی ماند.

در نخستین جنگ پونیک بارها از نام آن یاد شده است. در سال ۲۶۰ پیش از میلاد، گروهی از نیروهای روم باستان در همسایگی شهر اردو زده بودند که مورد حمله هامیلکار قرار گرفتند و با تلفات سنگین شکست خوردند.Pol. i. 24; Diod. xxiii. 9. Exc. H. p. 503.

 دوران روم 
قبل از پایان نخستین جنگ پونیک (۲۴۱ پیش از میلاد)، ترمای توسط رومی‌ها محاصره و تسخیر شدPol. i. 39; Diod. xxiii. 20. Exc. H. p. 506. اما به نظر می‌رسد که فاتحان با شهر با لطف غیرمعمولی رفتار کردند. سیسرو به ما می‌گوید که رومی‌ها به ساکنان ترمای اجازه دادند تا شهر و قلمرو خود را با قوانین خودشان به عنوان پاداشی برای وفاداری همیشگی‌شان اداره کنند.Cic. Verr. ii: 37 از آنجایی که آن‌ها در طول نخستین جنگ پونیک با رم در وضعیت خصمانه بودند، این «وفاداری» فقط می‌تواند مربوط به دوره بعدی باشد.

در زمان سیسرو (۸۰-۴۰ پیش از میلاد)، ترمای به نظر مکانی شکوفا می‌رسیده که تجارت قابل توجهی را انجام می‌داد، اگرچه او از آن به عنوان «شهری نه چندان بزرگ» یاد می‌کند.Id. ii. 46, 75, iii. 42. او شکوه شهر باستانی و ذوق شهروندانش را در تشویق هنر ستود و آن را «در زمره مشهورترین و آراسته‌ترین شهرهای سیسیل» نامید، زیرا مجسمه‌هایی که توسط سیپیو پس از فتح کارتاژ به ساکنان ترمای بازگردانده شده بود، توسط آنان نگهداری می‌شد.Cic. Verr. ii. 3. 5

به نظر می‌رسد که در زمان آگوستوس (۲۷ قبل از میلاد – ۱۴ میلادی) به یک مستعمره رومی تبدیل شده است. از «ترمای» به عنوان مستعمره (colonia) توسط پلینی بزرگ یاد شده است.Plin. iii. 8. s. 14.

گزارش‌های بعدی کمی از ترمای وجود دارد؛ اما همانطور که نام آن در بطلمیوس و سفرنامه‌ها یافت می‌شود و از آب‌گذر چشمگیر و برخی بقایای دیگر پیداست، به نظر می‌رسد که در سراسر دوره امپراتوری روم به حیات خود ادامه داده و احتمالاً هرگز خالی از سکنه نشده است، زیرا شهر مدرن ترمینی ایمرزه هم مکان و هم نام باستانی را حفظ کرده است.Ptol. iii. 4. § 4; Itin. Ant. p. 92; نقشه پوتینگر

 دوران قرون وسطی و صنعتی 
پس از سقوط امپراتوری روم، شهر وارد دوره‌ای از افول شد. ترمینی تا قرن دوازدهم به عنوان یک اسقف‌نشین به حیات خود ادامه داد. تحت حکومت نورمن‌ها، شهر در ابتدا یک شهر سلطنتی بود؛ متعاقباً به یکی از ۴۲ شهر «دمانیالی» (città demaniali) تبدیل شد، شهرهایی که مستقیماً توسط تاج و تخت اداره می‌شدند و نه اشراف محلی. بالاتر از همه، از قرون وسطی تا آغاز قرن نوزدهم، ترمینی به عنوان یک مرکز اصلی برای جمع‌آوری و حمل و نقل غلات و سایر مواد غذایی ذخیره شده در یک مجموعه انبار دولتی ویژه (caricatore regio) عمل می‌کرد. حضور این انبارها ثروت شهر را بهبود بخشید و آن را به یکی از بنادر اصلی سیسیل تبدیل کرد و روابط تجاری آن را با جمهوری‌های دریایی جنوا، پیزا و ونیز تقویت کرد.

در قرن نوزدهم، بسته شدن این انبارها باعث ایجاد یک بحران اقتصادی عمیق شد که تا پایان قرن بیستم ادامه یافت، زمانی که فعالیت‌های صنایع دستی و پیش‌صنعتی شروع به جایگزینی پایه کشاورزی سنتی اقتصاد شهر کرد. دوره‌ای از کاهش جمعیت، که عمدتاً با مهاجرت به آمریکا مرتبط بود، در ابتدای قرن بیستم با مهاجرت از آگریجنتو، مسینا و راگوسا متوازن شد.

 دوران مدرن 
بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۱، ترمینی محل استقرار یک مرکز بزرگ تولید خودروی فیات بود که در آن خودروهای کوچکی مانند فیات ۱۲۶، فیات پاندا اصلی و فیات پونتو تولید می‌شدند. در پایان سال ۲۰۱۱، فیات کارخانه را به شرکت خودروسازی چینی چری فروخت.Asiaone Motoring: Chinese car makers closing gap with Europe brands از ژانویه ۲۰۱۵، این کارخانه متعلق به شرکت Blutec بود، تا اینکه مالک آن در سال ۲۰۲۰ توسط پلیس مالی ایتالیا بازداشت شد.

همچنین یک نیروگاه برق توسط Enel با ظرفیت تولید ۴۵۴ مگاوات در این شهر فعال است.

 جاذبه‌های اصلی 
بندانگشتی|آب‌گذر رومی

 پل آب‌گذر رومی با دو طبقه قوس و بخش‌های دیگر از آب‌گذر کورنلیوس.
 تماشاخانه رومی احتمالاً متعلق به عصر آگوستوس که در میان خانه‌های بین خیابان گاریبالدی و خیابان سن مارکو ساخته شده است.
 معبد پیروزی در هیمرا.
 کلیسای جامع سنت نیکلاس باری (۱۶۰۴). این کلیسا مجسمه‌ای از جورجو دا میلانو (۱۴۸۷) و چندین اثر از ایگنازیو مارابیتی را در خود جای داده است.
 کلیسای سنت کاترین اسکندریه (قرن ۱۵ تا ۱۶) که مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری به تصویر کشنده زندگی این قدیس در آن قرار دارد.
 کلیسای سانتا ماریا دی جسو (اواخر قرن ۱۵). آثار داخل آن شامل مجسمه‌ای منسوب به جورجو دا میلانو و یک نقش‌برجسته اثر دومنیکو گاجینی (حدود ۱۴۸۰) است.

 آب‌گذر 
پل آب‌گذر رومی بزرگترین و بهترین پل حفظ شده در جزیره است. منبع آن در ۵ کیلومتری شرق شهر، در پای کوه سن کالوگرو واقع شده بود.

آب‌گذر نیاز داشت تا از نهر باراتینا عبور کند. برای این کار برجی شش ضلعی به ارتفاع ۱۶ متر ساخته شده که بر روی یک پایه مربعی با اضلاع ۶ متر قرار دارد. روی این برج زمانی کتیبه بزرگی وجود داشت که اکنون ناپدید شده است: aquae Cornealiae ductus p. XX.

بعداً به نظر می‌رسد که آب‌گذر از پایین‌دست عبور کرده است: در فیگورلا یک پل دو طبقه از قوس‌ها هنوز قابل مشاهده است (در اصل نه قوس در طبقه پایین و پانزده قوس در طبقه بالا که دو قوس از هر طبقه فرو ریخته است) که ۱۴ متر ارتفاع دارد. ساختار آن با بلوک‌های روبه‌رو مشابه تماشاخانه است و نشان می‌دهد که متعلق به همان پروژه ساختمانی مستعمره آگوستوس است.

 شهرهای خواهرخوانده 
  الک گروو ویلیج، ایالات متحده، از ۲۰۰۲
  والتا، مالت، از ۲۰۱۴
  سیواتانخو، مکزیک، از ۲۰۱۴
  ویلنیوس، لیتوانی، از ۲۰۱۴
  مارانلو، ایتالیا، از ۲۰۱۶

 جستارهای وابسته 
 فهرست شهرهای ایتالیا

 منابع 

 پیوند به بیرون 

رده:بازبینی گمر شهرهای ایتالیا
رده:شهرداری‌های استان پالرمو
رده:شهرها و شهرک‌های امپراتوری روم در ایتالیا
رده:شهرهای باستانی در سیسیل
رده:کارتاژ