قاعده غرور

معنای اصطلاحی غرور در فقه اسلامی عبارت است از اینکه شخصی به واسطه غفلت و جهل دیگری به او غرامت برساند. در اینصورت در مواردی شخص فریب زننده ضامن شخص خسارت دیده‌است و در برخی موارد به بطلان معامله حکم می‌شود.مکارم شیرازی، ناصر؛ قواعد فقهیه، قم، مدرسه الامام علی بن ابیطالب علیه السلام، 1370خ، ج۲، ص۲۹۳.

اگر شخصی عملی انجام دهد که این عمل جهل یا فریب خوردن دیگری را در پی داشته باشد و به همین جهت دچار ضرر و زیانی گردد، طبق این قاعده شخص عامل (شخص اول) ضامن شخص فریب‌خورده‌است و باید خسارت او را بپردازد. به موجب این قاعده فریب‌دهنده را غارّ و فریب‌خورده را مغرور می‌نامند.

 منابع 

رده:حقوق اسلامی
رده:فقه
رده:فقه شیعه
رده:مقاله‌های خرد فقه
رده:قواعد فقه
رده:واژگان فقه
رده:واژگان حقوقی