عشق به خود

عشق به خود  یا خوددوستی همواره به عنوان یک نقیصه اخلاقی همچون نخوت و خودخواهی دانسته شده‌است.B. Kirkpatrick ed. , Roget's Thesaurus (1998) p. 592 and p. 639

با این حال، روان‌شناس و فیلسوف اجتماعی، اریش فروم، به سال ۱۹۵۶ بیان داشت که دوست داشتن خود با غرور، خودپسندی و خودمحوری متفاوت بوده و به معنی مراقبت از خود و مسوولیت‌پذیری در قبال خود است.

 باورهای سنتی 
سیسرون سرانجام آنانی که sui amantes sine rivali (تنها عاشق خود، بدون هیچ رقیبی) هستند را شکست می‌دانست. این نگاه را فرانسیس بیکن نیز در محکوم کردن خوددوستانی که حاضرند تنها برای پختن نیمرویی برای خود، خانه‌شان را آتش بزنند، داشته‌است.Francis Bacon, The Essays (1985) p. 131

با این حال آگوستین، که در خداشناسی خود معتقد بود شیطان، وجود تحریف شده‌ای از خدا است، گناه غرور را تنها درجه‌ای تخفیف‌یافته از خوددوستی می‌دانست.<ref>D. Sayers, Dante: Purgatory (1971) p. 66-7</ref>

 بازتعریف در قرن بیستم 
اریک فروم با بازتعریف عشق به خود، نگاهی مثبت نسبت به آن ارائه کرد؛ با این استدلال که برای اینکه انسان قادر باشدفرد دیگری را دوست بدارد، در آغاز می‌بایست خود را دوست داشته باشد؛ به گونه‌ای که خود احترام گذاشته و خود را به درستی بشناسد. به این معنی که در شناخت قدرت‌ها و ضعف‌های خود، صادق و واقع‌گرا باشد.The Art of Loving (1956) by Erich Fromm. Harper (publisher). .

اریک اریکسون نیز به همین سان یک دیدگاه پساخودشیفتگی از ارزش به خود ارائه کرد.Erik H. Erikson, Childhood and Society (1964) p. 260 در همین حال کارل راجرز هم یکی از نتایج موفقیت‌آمیز بودن درمان را توانایی رسیدن به لذت ناشی از شناخت و بودن در خود می‌دانست.Carl Rogers, On Becoming a Person (1961) p. 87-8

 در ادبیات 
مالوولیو به عنوان «یک بیمار خوددوست… یک ولع آشفته» در شب دوازدهم'' (I.v.85-6), بدون هیچ خودآگاهی توصیف شده‌است.L. Anderson, A Kind of Wild Justice (1987) p. 116-8

 جستارهای وابسته 

 خودگرایی اخلاقی
 خودشکوفایی
 عزت نفس
 خویشتن‌آگاهی
 خود دلسوزی

 منابع 

رده:اصول اخلاقی
رده:خودشیفتگی
رده:زندگی شخصی
رده:عشق