جاکشی پروانه

جاکشی پروانه  سومین آلبوم استودیویی کندریک لامار، رپر آمریکایی است که در تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۵ توسط تاپ داگ انترتینمنت، افترمث انترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. 

این آلبوم که پس از موفقیت بزرگ آلبوم قبلی او، بچه خوب، شهر عصبانی، منتشر شد، یک اثر تجربی و بسیار پیچیده است که عناصری از فانک، جاز، سول 
و شعرخوانی را با هیپ هاپ در هم می‌آمیزد. آلبوم به بررسی موضوعاتی چون نژاد، نابرابری اجتماعی، افسردگی، سیاست و تاریخ سیاه‌پوستان در آمریکا می‌پردازد و به عنوان یکی از مهم‌ترین و تحسین‌شده‌ترین آثار موسیقایی قرن بیست و یکم شناخته می‌شود.
 پیش‌زمینه و مفاهیم 
جاکشی پروانه یک اثر مفهومی عمیق است که در آن لامار با شهرت ناگهانی خود و مسئولیت‌های ناشی از آن دست و پنجه نرم می‌کند. عنوان آلبوم، استعاره‌ای از استثمار هنرمندان سیاه‌پوست با استعداد (پروانه) توسط صنعت موسیقی و جامعه (جاکشی) است. برخلاف روایت خطی آلبوم قبلی‌اش، این آلبوم ساختاری تکه‌تکه و شاعرانه دارد. در طول آلبوم، لامار به تدریج یک شعر را دکلمه می‌کند که در هر آهنگ بخشی از آن کامل‌تر می‌شود تا در نهایت در آهنگ پایانی، "Mortal Man"، به طور کامل خوانده شود. این شعر به عنوان ستون فقرات روایی آلبوم عمل کرده و مضامین مختلف آن را به هم پیوند می‌دهد.
سفر لامار به آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۴ تأثیر عمیقی بر محتوای آلبوم گذاشت و او را با تاریخ آپارتاید و مبارزات نلسون ماندلا آشنا کرد. این سفر الهام‌بخش بسیاری از مضامین سیاسی و تاریخی آلبوم، از جمله ارتباط بین مبارزات سیاه‌پوستان آمریکا و آفریقا شد.
 ضبط و تولید 
فرایند ضبط آلبوم در استودیوهای مختلفی در سراسر ایالات متحده انجام شد و لامار با تیمی از نوازندگان و تهیه‌کنندگان برجسته جاز و فانک همکاری کرد. هنرمندانی مانند ترس مارتین، رابرت گلسپر، ثاندرکت و فلاینگ لوتوس نقش کلیدی در شکل‌گیری صدای ارگانیک و زنده آلبوم داشتند. برخلاف بسیاری از آلبوم‌های هیپ هاپ که بر بیت‌های الکترونیکی تکیه دارند، جاکشی پروانه سرشار از سازهای زنده، بداهه‌نوازی‌های جاز و تنظیم‌های پیچیده است.
تهیه‌کننده اصلی آلبوم، سونوِیو، به همراه همکاران قدیمی لامار مانند مارک "انتونی" اسپیرز و فارل ویلیامز، به ایجاد یک چشم‌انداز صوتی منسجم کمک کردند. این آلبوم همچنین شامل همکاری با هنرمندان بزرگی چون جرج کلینتون، اسنوپ داگ و رونالد آیزلی است که به نوعی ادای احترام به نسل‌های مختلف موسیقی سیاه‌پوستان محسوب می‌شود.
 محتوای غنایی و مضامین 
جاکشی پروانه از نظر محتوایی یکی از پیچیده‌ترین و سیاسی‌ترین آلبوم‌های هیپ هاپ است. لامار در این آلبوم به نقد ساختارهای قدرت، نژادپرستی نهادینه‌شده و ریاکاری در جامعه آمریکا می‌پردازد. آهنگ "Alright" که به سرودی برای جنبش جان سیاه‌پوستان مهم است تبدیل شد، پیامی از امید و مقاومت را در مواجهه با خشونت پلیس و بی‌عدالتی اجتماعی ارائه می‌دهد.
در آهنگ "The Blacker the Berry"، لامار با خشمی بی‌پرده به نژادپرستی درونی و بیرونی حمله می‌کند و ریاکاری خود را در قضاوت خشونت‌های درون‌نژادی به چالش می‌کشد. قطعه "How Much a Dollar Cost" داستانی تمثیلی از رویارویی با خدا در لباس یک مرد بی‌خانمان است که حرص و طمع را زیر سؤال می‌برد و آهنگ مورد علاقه باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در سال ۲۰۱۵ بود. آلبوم در نهایت با یک مصاحبه ساختگی با توپاک شکور، رپر فقید، به پایان می‌رسد که در آن لامار از صدای ضبط‌شده شکور برای ایجاد یک گفتگوی بین نسلی در مورد آینده سیاه‌پوستان استفاده می‌کند.
 جلد آلبوم 
جلد آلبوم، یک عکس سیاه و سفید است که گروهی از مردان و کودکان سیاه‌پوست را نشان می‌دهد که با خوشحالی در مقابل کاخ سفید ژست گرفته‌اند و روی زمین، یک قاضی سفیدپوست مرده با چکش در دستش افتاده است. این تصویر قدرتمند و تحریک‌آمیز، نمادی از سرنگونی ساختارهای قدرت ظالمانه و جشن گرفتن آزادی سیاه‌پوستان است. این جلد به سرعت به یکی از نمادین‌ترین تصاویر در تاریخ هیپ هاپ تبدیل شد و بحث‌های زیادی را برانگیخت.
 انتشار و بازخورد 
جاکشی پروانه یک هفته زودتر از تاریخ اعلام‌شده منتشر شد و بلافاصله رکوردهای استریم در اسپاتیفای را شکست. این آلبوم در هفته اول با فروش ۳۲۴,۰۰۰ نسخه، در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و اولین آلبوم شماره یک کندریک لامار شد.
واکنش منتقدان به آلبوم تقریباً به اتفاق آرا مثبت بود و بسیاری آن را یک شاهکار خواندند. وب‌سایت متاکریتیک بر اساس ۴۴ نقد، امتیاز میانگین ۹۶ از ۱۰۰ را به آن داد که یکی از بالاترین امتیازات ثبت‌شده در تاریخ این وب‌سایت است. منتقدان جاه‌طلبی موسیقایی، عمق غنایی و اهمیت فرهنگی آلبوم را ستودند. این آلبوم در صدر فهرست بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۱۵ در بسیاری از نشریات معتبر از جمله رولینگ استون، پیچفورک و نیویورک تایمز قرار گرفت.
این آلبوم در پنجاه و هشتمین دوره جوایز گرمی با ۱۱ نامزدی، تاریخ‌ساز شد و در نهایت ۵ جایزه از جمله جایزه گرمی برای بهترین آلبوم رپ را از آن خود کرد. این تعداد نامزدی برای یک رپر در یک شب، پس از مایکل جکسون، بی‌سابقه بود.
 میراث 
جاکشی پروانه چیزی فراتر از یک آلبوم موسیقی است؛ این اثر به یک سند فرهنگی و سیاسی مهم در دوران خود تبدیل شد. با پرداختن به مسائل پیچیده نژادی و اجتماعی در آمریکا، آلبوم به صدای نسل جدیدی از فعالان و معترضان تبدیل شد. تأثیر آن بر موسیقی هیپ هاپ و فراتر از آن عمیق بوده و هنرمندان بی‌شماری را به تجربه کردن با صداها و مضامین جسورانه تشویق کرده است. امروزه، این آلبوم به عنوان یکی از برجسته‌ترین و مهم‌ترین آثار هنری قرن بیست و یکم در نظر گرفته می‌شود و جایگاه کندریک لامار را به عنوان یک هنرمند تاریخ‌ساز و صدای وجدان جامعه تثبیت کرد.

 منابع 



رده:آلبوم‌های ۲۰۱۵ (میلادی)
رده:آلبوم‌های آلترناتیو هیپ هاپ
رده:آلبوم‌های انگلیسی‌زبان
رده:آلبوم‌های اینترسکوپ رکوردز
رده:آلبوم‌های اینترسکوپ گفن ای‌اندام رکوردز
رده:آلبوم‌های پراگرسیو رپ
رده:آلبوم‌های تاپ داگ اینترتیمنت
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط دکتر دره
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط سان‌ویو
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط فارل ویلیامز
رده:آلبوم‌های جاز رپ
رده:آلبوم‌های کندریک لامار
رده:آلبوم‌های مفهومی
رده:آلبوم‌های موسیقی تجربی هنرمندان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:آلبوم‌های موسیقی سیاسی
رده:آلبوم‌های هیپ هاپ
رده:جایزه گرمی بهترین آلبوم رپ
رده:مناقشه‌های وقاحت در موسیقی