سهل بن هارون

سهل بن هارون (۷۵۸–۸۳۰م) شاعر و نویسندهٔ ایرانی در سدهٔ دوم هجری بود. پس از برکناری برمکیان، او صاحب دیوان هارون‌الرشید شد. در درگیری‌های میان مأمون و امین عزلت گزید. هنگامی که مأمون به بغداد درآمد، سال ۲۰۴ق، او را خازن بیت الحکمه منصوب نمود (کتابدار). سهل بن هارون، شیعی متعزلی شعوبی و شاعری حکیم خوش‌معاشرت بوده است. اما به بخل نیز شهرت یافت. در نگارش، مترسل و بلیغ‌نویس بود. آثاری از او به جای مانده است «ثعلة و عفرة»، «الاخوان»، «المخزومی و الهُذلیة»، «الوامق و العذراء»، «المسائل»، «تدبیر المُلک و السیاسة». جاحظ در آثار خود به‌ویژه در البیان و التبیین اشارات بسیاری به آثار او داشته است.

 منابع 

رده:اهالی بصره
رده:ایرانی‌تبارهای اهل عراق
رده:درگذشتگان ۲۱۵ (قمری)
رده:درگذشتگان ۸۳۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۴۰ (قمری)
رده:زادگان ۷۵۸ (میلادی)
رده:شاعران دوره عباسیان
رده:نویسندگان عربی سده ۸ (میلادی)
رده:نویسندگان اهل عراق
رده:عراقی‌های سده ۸ (میلادی)
رده:عراقی‌های سده ۹ (میلادی)
رده:نویسندگان عربی سده ۹ (میلادی)
رده:شاعران عربی سده ۹ (میلادی)