ریشارد فون کودنهوفه-کالرگی

بندانگشتی|پدربزرگ کودنهوفه-کالرگی، نایب‌مارشال ارتش اتریش ماکسیمیلیان کودنهوفه

ریشارد نیکولاس فون کودنهوفه-کالرگی (Richard von Coudenhove-Kalergi) (۱۶ نوامبر ۱۸۹۴ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۲) نویسنده، سیاستمدار اتریشی-ژاپنی و بنیان‌گذار اتحادیه پان‌اروپایی بود.

پدر او، هاینریش فون کودنهوفه-کالرگی یک دیپلمات اتریشی-مجارستانی و مادرش میتسکو اویاما دختر یک تاجر نفت، عتیقه فروش و ملاک عمده در توکیو بود., chpt. (1) او دوران کودکی را در ژاپن با نام اویاما ایجیرو  سپری کرد. در سال ۱۹۱۹ شهروند چکسلواکی شد و از سال ۱۹۳۹ تا زمان مرگ ملیت فرانسوی داشت.

 طرح کالرگی 
دیدگاه کودنهوفه-کالرگی درباره اروپا در حلقه‌های راست افراطی. و ناسیونالیستی به عنوان زیربنای یک تئوری توطئه یهودستیزانه موسوم به «طرح کالرگی» شناخته می‌شود. از نظر آن‌ها، کودنهوفه-کالرگی توطئه‌ای را برای «ترکیب» اروپایی‌های سفیدپوست با گروه‌های دیگر جمعیتی از طریق مهاجرت طراحی کرده بود که در محافل اشراف اروپایی مورد حمایت قرار می‌گرفت. این تئوری توطئه به‌ویژه در میان گروه‌های اروپایی رواج دارد، اما در آمریکای شمالی نیز راه یافته است. گرد هونسیک، نئونازی اتریشی و منکر هولوکاست، در کتاب خود به نام «طرح کالرگی» در سال ۲۰۰۵ درباره این طرح ادعایی نوشت. در هلند، روبرت د هیز وینکل‌من، مشاور مجمع برای دموکراسی، به این طرح ابراز باور کرده بود. روزنامه لینکیستا این طرح را به عنوان یک جعل توصیف کرده و آن را با اثر یهودستیزانه ساختگی پروتکل بزرگان صهیون مقایسه کرده است.

 زندگی‌نامه 
کودنهوفه-کالرگی فرزند هاینریش فون کودنهوفه-کالرگی، دیپلمات اتریش-مجارستان در ژاپن، و مادری ژاپنی به نام میتسوکو آئویاما بود. خانواده اشرافی کودنهوفه در جریان انقلاب فرانسه از فلاندر به اتریش گریختند و از آن پس نام خانوادگی آن‌ها به «فون کودنهوفه» تغییر یافت. خانواده کالرگی نیز ثروت خود را در کرت به دست آورده بودند.Terugblik 1923, Nieuwe Tijd ACV 2019.Graaf Coudenhove-Kalergi en de zogenaamde ondرمijning van het blanke ras, BNNVARA.nl پدربزرگ او، نایب‌مارشال ارتش، ماکسیمیلیان کودنهوفه بود.

او ایده یک اروپای متحد را توسعه داد که در آن کشورها در زمینه‌های اقتصادی و سیاسی با یکدیگر همکاری کنند. برای پیشبرد این ایده، او در سال ۱۹۲۳ اتحادیه پان‌اروپایی را تأسیس کرد که قدیمی‌ترین جنبش وحدت اروپا محسوب می‌شود. از جمله اعضای آن می‌توان به توماس مان، آلبرت اینشتین و کنراد آدناور اشاره کرد.

کودنهوفه-کالرگی به دنبال ایجاد یک وزنه تعادل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی اروپایی در برابر ایالات متحده آمریکا، روسیه و آسیا بود. علاوه بر این، اروپای مورد نظر او می‌بایست آزادی، صلح و رفاه را ترویج می‌کرد. او طرح‌هایی مانند اتحادیه گمرکی، بازار داخلی با واحد پول مشترک (که بعدها به یورو تبدیل شد) و لغو مرزهای داخلی همراه با حفاظت دسته‌جمعی از مرزهای خارجی را ارائه داد. او همچنین یک قانون اساسی اروپایی و یک ارتش و ناوگان مشترک را پیش‌بینی کرده بود. Caroline de Gruyter, Beter wordt het niet. Een reis door het Habsburgse Rijk en de Europese Unie, p. 211.  برخی از ایده‌های او در قالب اتحادیه اروپا شکل گرفتند. او از فرانسه و آلمان خواست تا اختلافات خود را کنار گذاشته و بر جنبه‌های مشترک هر دو کشور تمرکز کنند. او برای کشورهای اسکاندیناوی نیز نقش میانجی‌گری در نظر گرفته بود.

در طرح پان‌اروپای خود، کودنهوفه-کالرگی مستعمرات آفریقایی را به عنوان گنجینه‌ای برای اروپا می‌دید که باید استخراج شده و بخشی از (پان-)اروپا شوند. به عقیده او، آفریقا می‌توانست مواد اولیه صنایع، مواد غذایی جمعیت، زمین برای سرریز جمعیت، کار برای بیکاران و بازار فروش محصولات اروپا را فراهم کند. از دیدگاه استعماری او که دارای لحن نژادی بود، این درهم‌تنیدگی آفریقا با اروپا عمدتاً برای بهره‌برداری اروپا بود: «اروپا سرِ اورافریقا و آفریقا بدن آن است. آینده آفریقا به این بستگی دارد که اروپا چگونه از آن استفاده کند.» از سال ۱۹۲۹، او این چشم‌انداز آینده را اورافریقا نامید.

در طول جنگ جهانی دوم، فعالیت اتحادیه پان‌اروپایی توسط نازی‌ها ممنوع شد. یک سال قبل از آن، در ۱۹۳۸، کودنهوفه-کالرگی به سوئیس مهاجرت کرده بود. مدتی بعد او به ایالات متحده رفت و در آنجا به عنوان استاد تاریخ مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۶، او از سخنرانی وینستون چرچیل که بسیاری از ایده‌های او را پذیرفته بود، استقبال کرد.

در ۱۸ مه ۱۹۵۰، او اولین جایزه شارلمانی شهر آخن را دریافت کرد. در ۳ اوت ۱۹۵۵، او پیشنهاد داد که قطعه سرود شادی اثر لودویگ فان بتهوون به عنوان سرود اروپا انتخاب شود. در سال ۱۹۷۲ این پیشنهاد توسط شورای اروپا و در ۱۹۸۵ توسط جوامع اروپایی پذیرفته شد. پس از مرگ او در سال ۱۹۷۲، اتو فون هابسبورگ به عنوان جانشین وی ریاست اتحادیه بین‌المللی پان‌اروپایی را بر عهده گرفت.

 پانویس 

 منابع 


 پیوند به بیرون 

 وبگاه اتحادیه بین‌المللی پان‌اروپایی 

رده:استادان دانشگاه نیویورک
رده:افراد اتریشی ژاپنی‌تبار
رده:افراد اتریشی لهستانی‌تبار
رده:افراد اتریشی یونانی‌تبار
رده:افراد پادکمونیست اهل اتریش
رده:افسران لژیون دونور
رده:اهالی توکیو
رده:تاریخ اتحادیه اروپا
رده:خاک‌سپاری‌ها در سوئیس
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه وین
رده:درگذشتگان ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:دیپلمات‌های اتحادیه اروپا
رده:زادگان ۱۸۹۴ (میلادی)
رده:ژئوپلتیک‌دان‌ها
رده:سیاست و نژاد
رده:سیاستمداران اهل اتریش
رده:سیاستمداران ژاپنی‌تبار اهل اتریش
رده:فراماسون‌های هل اتریش
رده:فرماندهان شوالیه نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان
رده:فعالان اهل اتریش
رده:فعالان روزنامه‌نگار
رده:فیلسوفان اهل اتریش
رده:فیلسوفان سده ۲۰ (میلادی)
رده:کنت‌های اتریش
رده:لیبرالیسم در اروپا
رده:مرگ‌ها در اتریش
رده:فیلسوفان سده ۲۰ (میلادی) اهل اتریش
رده:پیشگامان ادغام اروپا
رده:پان‌اروپائیسم
رده:دیپلمات‌های سده ۲۰ (میلادی)
رده:سیاستمداران اهل توکیو