بهاءالدین اربلی

بهاءالدین علی اربلی (۱۲۱۳م - ۱۲۹۲م) ادیب، شاعر و نویسنده عراقی در سدهٔ هفتم هجری بود. او با نسب‌های «شیبانی» و «هکّاری» نیز شناخته می‌شود. سبک او ترسّل بودهاست و در برخی اشعارش، مدح «اهل بیت» دیده می‌شود، همچنین رثا، غزل و خمریات نیز سروده است. از آثار اوست «رسالة الطَیف»، «کشف الغُمّة فی معرفة الأئمة»، «التذکرة الفخریة»، «نُزهة الأخبار فی ابتداء الدنیا و قدر القویّ الجبّار»، «مقامات»، «رسائل»، «جلوة العشاق و خلوة المشتاق».

گفته شده که بهاءالدین اربلی،‌ در سال ۶۵۷ هجری به عنوان منشی عطاملک جوینی حاکم عراق منسوب شده است.رضایی عبدالعظیم. ۱۳۷۸. تاریخ ده هزار سالۀ‌ایران، تهران: دُر و اقبال، چاپ دهم؛ ص ۳۰۵.

 منابع 

رده:زادگان ۱۲۱۳ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۲۹۲ (میلادی)
رده:زادگان ۶۱۰ (قمری)
رده:درگذشتگان ۶۹۲ (قمری)
رده:اهالی اربیل
رده:شاعران دوره عباسیان

رده:نویسندگان اهل عراق
رده:نویسندگان عربی سده ۱۳ (میلادی)
رده:عراقی‌های سده ۱۳ (میلادی)