به رسمیت شناختن دیپلماتیک

عدم به رسمیت شناختن بخشی از کارهای ویژهٔ یک دولت به طور معمول رد به رسمیت شناختن خود آن دولت نیست. به عنوان مثال، رد بین‌المللی اشغال قلمرو خاصی توسطِ یک دولتِ به رسمیت شناخته شده به معنی عدم شناخت خود آن دولت نیست، و همین‌طور رد کردن تغییر دولت با استفاده از روش غیرقانونی.

 شناخت کشورها و دولت‌ها 
به رسمیت شناختن دیپلماتیک باید از شناخت رسمی کشورها یا دولت‌ها متمایز باشد.See Stefan Talmon, Recognition of Governments in International Law: With Particular Reference to Governments in Exile (Oxford: Clarendon Press, 1998) pages 1–4 این واقعیت که دولت‌ها روابط دیپلماتیک دوجانبه را حفظ نکنند به این معنا نیست که آنها یکدیگر را به رسمیت نمی‌شناسند. یک دولت به توافق نظر در مورد شناخت دو جانبه رسمی به هر کشور دیگر نیازی ندارد، و برخی از کشورها بر اساس یک سیاست کلی آن را به کلی انجام نمی‌دهند.

 کشورهای به رسمیت شناخته نشده 

 منابع 




رده:حقوق بین‌الملل