نشانگان ویلیامز

نشانگان ویلیامز یا سندروم ویلیامز-بویرن ()  یک نارسایی رشد عصبی نادر است که در آن چهره به سبب افتادگی پل دماغی به شکل پری‌وار درمی‌آید. مبتلایان به این نشانگان، به شکل نامعمولی خوشرو و شاد و با نا آشنایان صمیمی هستند. اختلال‌های تحولی، لکنت زبان، نارسایی دیدی-فضایی، مشکلات قلبی مانند تنگی دریچه آئورت و هایپرکلسمی ناپایدار از دیگر نشانه‌های این نشانگان هستند. نشانگان ویلیامز یک نشانگان ریزحذفی است که به دلیل حذف خودبخودی مادهٔ ژنتیکی از منطقهٔ q11.23 در کروموزوم ۷ (انسان) بروز می‌کند. تاکنون برای نشانگان ویلیامز درمانی یافت نشده است؛ با این‌حال برای مهار آن پرهیز از مصرف بیش از اندازهٔ کلسیم و ویتامین د توصیه می‌گردد. این نشانگان در سال ۱۹۶۱ توسط دانشمند نیوزیلندی، جان ویلیامز توصیف گردیده است. همه‌گیری این بیماری یک مورد در هر ۱۴۰۰۰ تولد است.

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:الف (موجود خیالی)
رده:بیماری‌های نادر
رده:سندرم‌ها
رده:سندرم‌های تأثیرگذار بر دستگاه عصبی
رده:سندرم‌های تأثیرگذار بر دندان‌ها
رده:سندرم‌های تأثیرگذار بر قلب
رده:سندرم‌های دارای اختلال‌های جمجمه و صورت
رده:سندرم‌های نادر
رده:سندرم‌های دارای کم‌توانی ذهنی