ابن خیاط

ابن خَیّاط (عربی و به معنی پسر درزی) لقب چندین نفر بود:
 خلیفة بن خیاط بن أبی هبیرة الأخباری العُصفُری ملقب به شباب (درگذشته به ۲۴۰هـ/۸۵۴م) از تاریخ‌دانان، نسب‌شناسان و حدیث‌شناسان برجستهٔ قرن سوم هجری.
 ابوبکر محمد بن احمد بن منصور معروف به ابن خیاط سمرقندی از حدیث‌دانان و نحوشناسان بود.
 احمد بن محمد تَغلَبی (۱۰۵۸م - ۱۱۲۳م) شاعر مدح‌سرای دمشقی که به ایران نیز سفر کرد.
 ابوبکر یحیی بن احمد. پزشک و ریاضی‌دان طلیطلی. درگذشتهٔ ۴۴۷ هَ.ق. در خدمت سلیمان بن حکم الناصر بوده و پس از او امیرمنصور یحیی بن اسماعیل بن ذوالنون را خدمت کرده و در طلیطله (تولدو) به سن هشتادسالگی درگذشته است. ابن خیاط از شاگردان مسلمهٔ مجریطی بود.
 عبدالله بن محمد، ابن خیاط. شاعر اواخر دولت بنی امیه و اوائل بنی عباس بوده و مدح خلفا می‌کرده‌است.

منابع
لغتنامه دهخدا. مدخل‌های ابن خیاط.