تل (باستان‌شناسی)

تل (، Archaeology of Palestine, Art of Excavating a Palestinian Mound, William Foxwell Albright, 1960, p. 16) گونه‌ای از تپهٔ باستانی است که بر اثر متروکه شدن سکونتگاه انسانی در یک محوطهٔ جغرافیایی پس از سده‌ها ایجاد می‌شود. تل‌ها شبیه به مخروط ناقص کوتاه با رویهٔ مسطح و کناره‌های شیبدار هستند. این نام معمولاً برای محوطه‌های موجود در خاورمیانه به کار می‌رود و غالباً بخشی از نام محلی مکان را تشکیل می‌دهد.

 باستان‌شناسی 
بندانگشتی|راست|نمای تل باری در شمال شرقی سوریه
بندانگشتی|نمای منطقهٔ کاوش در تل باری. برای درک ابعاد تل، به فرد ایستاده در میانهٔ تصویر توجه کنید.
تل یک تپهٔ مصنوعی است که توسط چندین نسل از مردم که سده‌ها در آن مکان زندگی یا آن را بازسازی می‌کنند، ساخته می‌شود. در طول زمان، تراز افزایش می‌یابد و یک تپه را تشکیل می‌دهد."Amateur Archaeologists Get the Dirt on the Past", New York Times جزء اصلی تودهٔ تل‌ها آجر گلی است که به سرعت متلاشی می‌شود. حفاری تل می‌تواند سازه‌های دفن‌شده مانند ساختمان‌های دولتی یا نظامی، زیارتگاه‌های مذهبی و خانه‌ها را آشکار کند. این سازه‌ها ممکن است با توجه به تاریخ کاربریشان در عمق‌های گوناگون قرار داشته باشند. غالباً ساختمان‌ها به صورت افقی یا قائم یا هر دو با یکدیگر هم‌پوشانی دارند. باستان‌شناسان برای تفسیر معماری، هدف و زمان سکونت، تل‌ها را حفاری می‌کنند. از آن‌جایی که حفاری تل‌ها فرایندی مخرب است، فیزیک‌دانان و زمین‌شناسان روش‌هایی غیرمخرب را برای نقشه‌برداری از تل‌ها توسعه داده‌اند.

 منابع 

رده:تپه‌های باستانی
رده:تل‌ها (باستان‌شناسی)
رده:خاور نزدیک باستان
رده:محوطه‌های باستان‌شناختی در خاور نزدیک
رده:محوطه‌های باستان‌شناختی
رده:مناطق مسکونی پیشین
رده:واژه‌ها و عبارت‌های عبری
رده:واژه‌ها و عبارت‌های عربی