نظریه منبع شناختی

نظریه منبع شناختی ()یک نظریه رهبری در حوزه روان‌شناسی صنعتی است که به دست فرد فیدلر و جو گارسیا در سال ۱۹۸۷ به عنوان یک مفهوم مجدد از مدل اقتضایی فیدلر مطرح شد. این نظریه بر تأثیر هوش و تجربه رهبر در واکنش به فشار روانی تمرکز دارد.
اساس این نظریه بر این نکته استوار است که فشار روانی دشمن عقلانیت است و در توانایی اندیشیدن منطقی و تحلیل رهبر اختلال وارد می‌سازد. با این حال، تجربه و هوش رهبر بر کاهش تأثیر این فشار روانی مؤثر است.

 منابع 


رده:روان‌شناسی شناختی
رده:نظریه‌های روان‌شناسی