زند (اوستا)

زَنددر زبان‌های اروپایی زِند تلفظ می‌شود. تفسیر پهلویِ اوستا را که از عهد ساسانی به جا مانده زند نامیده‌اند. در اوستا زند به معنیِ طایفه زرتشت و کتاب آسمانی زرتشت است، و  در زمان قدیم، کتاب مقدس ایرانیان را با شرح پهلوی آن زند اوستا می‌نامیده‌اند. 
در ادبیات فارسی از زند و اوستا و اشکال گوناگون کلمه به خاطر حفظ قافیه و اوزان شعری به بکار برده شده است. 
در شاهنامه فردوسی آمده است 







دقیقی آورده است:

و بسا هم کلمهٔ زند را به جای اوستا آورده‌اند، دقیقی آورده است:

در برخی کتاب‌های تاریخی نیز کتاب آسمانی ایرانیان، زند اوستا یا زندی‌ها نامیده شده‌است.برخی نیز اوستا را تفسیر زند می دانند

 پانویس 

 منابع 
 اوشیدری، جهانگیر. دانشنامهٔ مزدیسنا، واژه نامهٔ توضیحی آیین زرتشت. تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۱، 

رده:اوستا
رده:مزدیسنا