۱۲۰ ساله بشوی

عبارت ۱۲۰ ساله بشوی () یک دعای ایرانی است که به یهودیت هم راه یافته است.

در دوران هخامنشیان سال کبیسه وجود نداشت همیشه اسفند ماه ۲۹ روز بوده، در گاه‌شمار خورشیدی آن زمان هر چهار سال یک روز اضافه بود که طی ۱۲۰ سال دقیقاً یک ماه کامل ذخیره می‌شد که آن سال را بجای ۱۲ ماه ۱۳ ماه قرار می‌دادند و در ماه آخر هیچ‌کس کار نمی‌کرد و همه به خرج شاهنشاهی به جشن و پایکوبی می‌پرداختند، به دلیل بزرگی و بی همتا بودن چنین جشنی در آن زمان، بین ده‌ها جشنی که ایرانیان برگزار می‌کردند، مردم همه برای هم دعا می‌کردند تا ۱۲۰ ساله شوند و حداقل یک بار چنین جشن بزرگی را ببینند.

به این سالهای ۱۳ ماهه سالهای بهترک یا بهیزک یا وهیجک می‌گفتند که در ایران جایگاه بسیار ویژه ای داشته.

ایرانیان این سال را بسیار خوش‌یمن می‌دانستند و در آن جشن‌های زیادی برپا می‌کردند.

البته عده ای از یهودیان منبع این دعا را باب ۶ بند ۳ کتاب سفر پیدایش معرفی می‌کنند

به گفته آنان چون در کتاب سفر تثنیه باب ۳۴ بند ۷ نوشته شده است موسی چون وفات یافت، صد و بیست سال داشت اما مهم‌تر از آن، این است که ذکر شده است در هنگام وفات نه چشمش تار بود و نه قوتش کم شده بود. به همین دلیل مردم یهودی برای همدیگر دعا می‌کنند که ۱۲۰ ساله شوند و سوی چشمانشان ضعیف نشود و قدرتمند باشند.

اگرچه این بیشتر ادعایی برای مالکیت پیدا کردن بر این دعا یا اصطلاح رایج به نظر می‌رسد تا یک عقیده و تفکر پشت این گفتار.

 منابع 



رده:دعای یهودی
رده:واژه‌ها و عبارت‌های ییدیش