شناوری مغناطیسی

گرانگریزی یا شناوریِ مغناطیسی روشی است که در آن یک شی بدونِ هیچ پشتیبانی بجز میدانِ مغناطیسی به حالتِ شناور در آید. نیروی مغناطیسی برای مقابله با اثراتِ شتاب گرانشی و هر شتاب دیگری بکار می‌رود.

 شناوری 
بندانگشتی|یک ابررسانا، یک آهنربای دائمی را شناور کرده است.
مواد و سیستم‌های مغناطیسی قادر به جذب یا دفعِ یکدیگر هستند. ساده‌ترین مثال از شناوری با مغناطیس را می‌شود در یک آهنربای دو قطبیِ ساده دید که با قرار گرفتن در میدانِ مغناطیسیِ آهنربایِ دو قطبی دیگر، به حالتِ دفع یا شناوری در می‌آید.calculator  for force between two disc magnets (retrieved April 16, 2014)

فشارِ مغناطیسیِ یک میدانِ مغناطیسی بر یک ابررسانا را می‌توان اینگونه محاسبه نمود:

که در آن  فشار بر واحد سطح در پاسکال و  میدان مغناطیسی در واحدِ تِسلاو  = ۴π×10−7 N·A−2 نفوذپذیری خلاء.Lecture 19 MIT 8.02 Electricity and Magnetism, Spring 2002

بندانگشتی|استفاده از شناوری در فناوریِ قطار مغناطیسی

چپ|بندانگشتی|شناوریِ دیامغناطیسیِ کربنِ پیرولیتی

 قطارِ مَگلِو 

قطارهای مَگلِو یا ماگلو گونه‌ای از قطارها هستند که به‌طور شناور در هوا در فاصله کمی از ریل قرار دارند و بدون دریافت مقاومت زیادی از محیط می‌توانند با سرعت‌های بسیار زیاد به پیش بروند.
این قطارها برای حرکت خود از نیروی الکترومغناطیسی بهره می‌گیرند.

در مگ‌لو تماس با ریل وجود ندارد و قطارها به جای غلتیدن چرخ‌ها برای ریل با نیروی مغناطیسی در هوا شناور شده بود و به جلو رانده می‌شوند. در فناوری مگلو نیروی مغناطیسی قطار را از زمین بلند کرده و با استفاده از موتور خطی و نه دوار رانده و در یک مسیر مشخص هدایت می‌کند.

 گزارش‌های تاریخی 

افسانه‌ها و شایعات مربوط به شناورسازی مغناطیسی در دوران باستان و قرون وسطی رایج بودند و گسترش این شایعات از جهان روم به خاورمیانه و بعداً به هند رسید و دانشمند معاصر، دانستان لو، این موارد را مستند کرده است.   قدیمی‌ترین منبع شناخته شده پلینی بزرگ (قرن اول میلادی) است که نقشه‌های معماری یک مجسمه آهنی را که قرار بود توسط سنگ آهن‌ربا از طاق معبدی در اسکندریه آویزان شود، توصیف می‌کند. بسیاری از گزارش‌های بعدی، مجسمه‌ها، آثار باستانی یا سایر اشیاء با اهمیت نمادین را در حال شناوری توصیف کرده‌اند و نسخه‌هایی از این افسانه در سنت‌های مذهبی مختلف، از جمله مسیحیت، اسلام، بودیسم و هندوئیسم، ظاهر شده‌اند. در برخی موارد، آن‌ها به عنوان معجزات الهی تفسیر می‌شدند، در حالی که در برخی دیگر، به عنوان پدیده‌های طبیعی توصیف می‌شوند که به اشتباه معجزه‌آسا تلقی می‌شدند. یک نمونه از مورد دوم از سنت آگوستین روایت شده که در کتاب خود «شهر خدا» (  به یک مجسمه معلق مغناطیسی اشاره می‌کند). به گفته لو، یکی دیگر از ویژگی‌های مشترک این افسانه‌ها، توضیح ناپدید شدن شیء است که اغلب شامل تخریب آن توسط کافران در اعمال کفرآمیز می‌شود. اگرچه خود این پدیده اکنون از نظر فیزیکی غیرممکن تلقی می‌شود، همانطور که اولین بار توسط ساموئل ارنشاو در سال ۱۸۴۲ تشخیص داده شد، داستان‌های مربوط به شناوری مغناطیسی تا دوران مدرن ادامه یافته است، که یک نمونه برجسته آن افسانه بنای معلق در معبد خورشید کونارک در شرق هند است.
 جستارهای وابسته 
 شتاب‌دهنده حلقوی

 منابع 

رده:شناوری مغناطیسی
رده:مغناطیس