آناتولی لیادوف

آناتولی کنتسانتینوویچ لیادوف (؛ ۱۲ مه ۱۸۵۵–۲۸ اوت ۱۹۱۴) یک آهنگساز، رهبر ارکستر، و مدرس برجستهٔ موسیقی اهل امپراتوری روسیه بود.

وی دانش‌آموختهٔ کنسرواتوار سن پترزبورگ بود و بعدها خودش مدرسِ موسیقی در این مرکز آموزشی شد و شاگردان فراوانی را تربیت کرد که از آن جمله می‌توان به سرگئی پروکفیف و نیکولای میاسکوفسکی اشاره کرد.

 معلم موسیقی 
او از سال ۱۸۷۸ در کنسرواتوار سن پترزبورگ تدریس می‌کرد و از جمله شاگردانش می‌توان به سرگئی پروکفیف، نیکولای میاسکوفسکی، میخائیل گنیسین، لازار سامینسکی، لیوبوف اشتریخر و بوریس آسافیف اشاره کرد. همان‌طور که با شخصیتش سازگار بود، معلمی نامنظم اما گاه درخشان بود. نیکلای مالکو، رهبر ارکستر که در کنسرواتوار نزد او هارمونی می‌آموخت، نوشته است:
«نقدهای لیادوف همیشه دقیق، روشن، قابل‌فهم، سازنده و مختصر بود... و همه این‌ها با تنبلی، بی‌عجله، گاهی با نوعی بی‌اعتنایی انجام می‌شد. او ممکن بود ناگهان وسط جمله‌ای توقف کند، قیچی کوچکی از جیبش درآورد و مشغول کوتاه کردن یا مرتب کردن ناخن‌هایش شود، در حالی که همه‌ی ما منتظر می‌ماندیم.»Malko, Nikolai, Vospominaniia [Reminiscences], p. 45.

ایگور استراوینسکی گفته است که لیادوف همان‌قدر که با شاگردانش سخت‌گیر بود، با خودش هم همین‌طور بود؛ با دقت فراوان می‌نوشت و توجه وسواسی به جزئیات داشت. پروکفیف به یاد می‌آورد که حتی معصومانه‌ترین نوآوری‌های موسیقی، لیادوف محافظه‌کار را دیوانه می‌کرد.
«دست‌هایش را در جیب‌هایش فرو می‌کرد و کفش‌های پشمی نرم و بدون پاشنه‌اش را به پا می‌کرد و می‌گفت: نمی‌فهمم چرا با من درس می‌خوانی. برو پیش ریشارد اشتراوس. برو پیش کلود دبوسی.'این را با لحنی می‌گفت که یعنی برو به جهنم!'»Prokofiev, Sergei, Materialy [Materials], p. 138.

با این حال، لیادوف درباره سرگئی پروکفیف به آشنایانش گفته بود: «من موظفم او را آموزش دهم. او باید تکنیک و سبک خود را شکل دهد — ابتدا در موسیقی پیانو.»Quoted in Vospominaniia o B.V. Asaf'eve [Reminiscences of B.V. Asafyev] (Leningrad, 1974), p. 82.

در سال ۱۹۰۵، او در اعتراض به اخراج نیکلای ریمسکی-کورساکف از سمتش استعفا داد، اما پس از بازگشت نیکلای ریمسکی-کورساکف دوباره به کار بازگشت.

 منابع 

 کتاب‌شناسی 

Brown, David, Tchaikovsky: The Final Years, 1885–1893, (New York: W.W. Norton & Company, 1991). .
Maes, Francis, tr. Arnold J. Pomerans and Erica Pomerans, A History of Russian Music: From Kamarinskaya to Babi Yar (Berkeley, Los Angeles and London: University of California Press, 2002). .
Rimsky-Korsakov, Nikolai, Letoppis Moyey Muzykalnoy Zhizni (St. Petersburg, 1909), published in English as My Musical Life (New York: Knopf, 1925, 3rd ed. 1942). ISBN n/a.
Taruskin, Richard, Stravinsky and the Russian Traditions (Oxford: Oxford University Press, 1996). .
Volkov, Solomon, tr. Antonina W. Bouis, St. Petersburg: A Cultural History (New York: The Free Press, 1995). .

 پیوند به بیرون 


رده:آهنگسازان رمانتیک اهل روسیه
رده:آهنگسازان کلاسیک سده ۱۹ (میلادی)
رده:آهنگسازان کلاسیک مرد
رده:آهنگسازان کلاسیک مرد اهل روسیه
رده:آهنگسازان موسیقی کلاسیک سده ۲۰ (میلادی)
رده:آهنگ‌سازان رمانتیک
رده:آهنگ‌سازان کلاسیک اهل روسیه
رده:اهالی سن پترزبورگ
رده:خاک‌سپاری‌ها در گورستان تیخوین
رده:دانش‌آموختگان کنسرواتوار سنت پیترزبورگ
رده:درگذشتگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:رهبران ارکستر اهل روسیه
رده:رهبران ارکستر سده ۱۹ (میلادی)
رده:رهبران ارکستر سده ۲۰ (میلادی)
رده:رهبران ارکستر مرد
رده:زادگان ۱۸۵۵ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان مرد سده ۱۹ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان مرد سده ۲۰ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل روسیه
رده:آهنگسازان پیانو
رده:موسیقی‌دانان اهل سنت پترزبورگ