جریان لابرادور

جریان لابرادور () یک جریان اقیانوسی سرد در اقیانوس اطلس شمالی است که از اقیانوس منجمد شمالی آغاز می‌شود و به سمت جنوب در امتداد سواحل لابرادور جریان دارد و پس از گذر از پیرامون نیوفاندلند، مسیر خود را به‌سوی جنوب در امتداد ساحل شرقی کانادا تا نزدیکی نوا اسکوشیا ادامه می‌دهد. در نزدیکی نوا اسکوشیا، این جریان آب سرد با گلف استریم، که جریان گرمی است و به سمت شمال حرکت می‌کند، برخورد می‌نماید. ترکیب این دو جریان باعث شکل‌گیری مه‌های سنگین می‌شود و یکی از غنی‌ترین پهنه‌های ماهیگیری جهان را پدیدآورده است.

جریان لابرادور ادامه جریان گرینلند غربی و جریان جزیره بافین است. جریان اقیانوسی لابرادور برخلاف گلف استریم در کاهش دمای مناطق و نواحی که از آن می‌گذرد نقش دارد.

در بهار و اوایل تابستان، جریان لابرادور کوه یخ‌ها را از یخچال‌های گرینلند به سمت جنوب و به مسیرهای کشتیرانی میان‌اقیانوسی منتقل می‌کند. آب‌های این جریان اثری خنک‌کننده بر استان‌های آتلانتیک کانادا و همچنین بر بخش شمال‌شرقی ایالات متحده از مین تا ماساچوست دارند. در جنوب کیپ کاد در ماساچوست، گلف استریم به جریان اقیانوسی غالب تبدیل می‌شود.

 جابه‌جایی کوه یخ 
بندانگشتی|تصویری از چرخابه‌ها در جریان لابرادور جریان لابرادور گاه گرایش دارد که فراتر از حد معمول به سمت جنوب یا شرق حرکت کند. این امر می‌تواند شرایط خطرناک برای کشتیرانی ایجاد کند، چرا که ممکن است کوه یخ‌ها را به مناطقی از اقیانوس اطلس منتقل کند که معمولاً در آنجا یافت نمی‌شوند. شناخته شده است که این جریان کوه یخ‌ها را تا جنوب برمودا و تا شرق آزور جابه‌جا کرده است. پس از غرق‌شدن کشتی تایتانیک در سال ۱۹۱۲، گشت بین‌المللی یخ برای ردیابی کوه یخ‌ها ایجاد شد، از جمله آنهایی که در مناطق غیرمعمول اقیانوس یافت می‌شوند. The "Meandering Labrador Current" paragraph

 سرچشمه‌های آب شیرین 
جریان لابرادور میانگین سرعت سالانه ۲۰ سانتی‌متر بر ثانیه دارد و از آب‌های بسیار سردی با دمای حدود ۱٫۵ درجه سانتی‌گراد شکل می‌گیرد که از جزیره بافین کانادا و بخش غربی گرینلند وارد دریای لابرادور می‌شوند. دریای لابرادور تحت تأثیر فصل‌ها قرار دارد و در اواخر بهار و اوایل تابستان با رواناب رودخانه‌ها و ذوب یخچال‌ها ورود آب شیرین بیشتری را تجربه می‌کند.

گردش آب در نواحی زیرقطبی اقیانوس اطلس شمالی دستخوش تغییرات فصلی است که ناشی از جریان سرد و شیرین لابرادور و جریان اطلس شمالی گرم و شور، و همچنین تغییر بادهای سطحی، تبادل گرما، و یخ‌زایی و ذوب یخ است. جریان لابرادور از دو بخش تشکیل شده است: بخش نخست کژفشار (باروکلینیک) است، بدین معنا که چگالی به دما و فشار بستگی دارد و به دلیل ورود آب شیرین از شمال به‌وسیله شناوری هدایت می‌شود. بخش دوم، عمیق‌تر و فشاروَرد (باروتروپیک) است، یعنی چگالی تنها به فشار وابسته است و عمقی حدود ۲۵۰۰ متر را دربر می‌گیرد.

خلیج بافین و تنگه هادسون بزرگ‌ترین منابع آب شیرین برای جریان لابرادور هستند. تنگه هادسون کانالی باریک به طول حدود ۴۰۰ کیلومتر است که دهانه سامانه خلیج هادسون محسوب می‌شود. این سامانه به دریای لابرادور متصل است و ۵۰ درصد انتقال آب شیرین جریان لابرادور را تأمین می‌کند. خلیج هادسون در زمستان پوشیده از یخ است و در تابستان یخ‌زدایی می‌شود. در این خلیج ۴۲ رودخانه وجود دارد که به رواناب رودخانه‌ای آن کمک می‌کنند. جریان لابرادور از خروجی تنگه هادسون یا جریان جنوب‌شرقی تشکیل می‌شود که با تنگه دیویس و جریان گرینلند غربی تلاقی می‌کند. این جریان سپس به سمت جنوب، از نیوفاندلند و فلمیش کپ و در امتداد لبه فلات قاره جریان می‌یابد. بخشی از آن به سمت غرب و در امتداد شیب قاره در نزدیکی نوا اسکوشیا حرکت کرده و در نهایت به شمال گلف استریم می‌رسد که این بخش به نام «جریان آب شیب» شناخته می‌شود. جریان رو به جنوب در گردش زیرقطبی شرکت کرده و ژیر باریک و غربی زیرقطبی در شمال اطلس را پدیدمی‌آورد. این جریان با گلف استریم و جریان اطلس شمالی برهم‌کنش داشته و جریان مرزی غربی را شکل می‌دهد که بخش مهمی از این ژیر است.

 منابع 



رده:جریان‌های اقیانوس اطلس
رده:جریان‌های اقیانوس منجمد شمالی
رده:جریان‌های اقیانوسی
رده:جغرافیای نیوفاندلند و لابرادور