نورث امریکن ای-۵ ویجلانت

نورث امریکن ای-۵ ویجلانت  یک هواگردی مافوق‌صوتِ ناونشین ساختِ شرکت نورث امریکن اوییشن در کشور ایالات متحده آمریکا است. پیش از یکپارچه‌سازی سامانه نام‌گذاری نیروی هوایی و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۶۲، این هواگرد با نام A3J شناخته می‌شد. توسعهٔ این هواگرد در سال ۱۹۵۴ و به‌عنوان یک طرح خصوصی توسط شرکت سازنده آغاز شد، طرحی که هدف آن ساخت یک بمب‌افکن مافوق‌صوت دوربرد به‌عنوان جانشین پروژهٔ نافرجامِ XA2J سوپر ساویج بود.

ویجلانت هواگردیی بزرگ، پیچیده و دارای چندین ویژگی نوآورانه بود. این مدل از نخستین بمب‌افکن‌هایی بود که به رایانه دیجیتال مجهز شد و توانایی دستیابی به سرعتی تا حدود ماخ ۲ را در حین حمل مهمات هسته‌ای داشت ، قابلیتی که برای آن دوران بسیار بلندپروازانه به‌شمار می‌رفت. نیروی دریایی ایالات متحده ارزش چنین هواگردیی را درک کرد و در ۲۹ اوت ۱۹۵۶ قراردادی برای توسعه و تولید آن صادر نمود. نخستین پرواز ویجلانت در  انجام شد و در  رسماً وارد خدمت گردید.
این هواگرد جانشینِ داگلاس ای-۳ اسکایواریر به‌عنوان بمب‌افکن اصلی هسته‌ای ناونشین نیروی دریایی شد، اما نقش آن در مأموریت‌های هسته‌ای چندان طولانی نبود زیرا در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ اهمیت بمب‌افکن‌های سرنشین‌دار در راهبرد هسته‌ای آمریکا کاهش یافت. با این حال گونهٔ شناسایی تاکتیکی این هواگرد با نام RA-5C در تعداد بسیار بیشتری تولید شد و به‌طور گسترده در جنگ ویتنام برای مأموریت‌های شناسایی رزمی مورد استفاده قرار گرفت. این هواگرد همچنین چندین رکورد جهانی سرعت و ارتفاع در پروازهای طولانی‌مدت را ثبت کرد.
بازنشستگی ویجلانت از میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد؛ آن‌هم پس از عمری نسبتاً کوتاه، عمدتاً به‌دلیل هزینهٔ بالای عملیات و نگه‌داری، پیچیدگی فنی، و کاهش بودجهٔ نظامی ایالات متحده پس از جنگ ویتنام.

 جستارهای وابسته 
 فهرست هواگردها

 منابع 



رده:تجهیزات نظامی جنگ ویتنام
رده:جت‌های دوموتوره
رده:نخستین پرواز هواگردها در ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:هواگردهای بال بالا
رده:هواگردهای تهاجمی آمریکایی دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:هواگردهای شناسایی نظامی آمریکایی دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:هواگردهای ناوپایه
رده:هواگردهای نورث امریکن اوییشن