واقع‌گرایی (ادبیات)

واقع‌گرایی ادبی یا رئالیسم ادبی () بخشی از جنبش هنر رئالیستی بود که میانه‌های قرن نوزدهم با سردمداری نویسندگانی همچون استاندال و پوشکین در ادبیات فرانسه و روسیه شکل گرفت و تا اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ادامه یافت.

واقع‌گرایی اساساً واکنشی به ایده‌آلیسم و رمانتیسم است و نویسندگان منتسب به این سبک می‌کوشند چیزها را آن‌چنان‌که هستند بیان کنند و توصیفات رمانتیک، اغراق‌شده یا صناعت‌گونه در آثارشان کمتر دیده می‌شود.

ناتورالیسم و واقع‌گرایی سوسیالیستی از زیرشاخه‌های این سبک به‌شمار می‌آیند.

سرآغاز رئالیسم ادبی

بالزاک با نوشتن دوره آثار خود تحت عنوان کمدی انسانی قدم تازه ای در عالم ادب برداشت و با اینکه قصد تشکیل مکتب نداشت و تئوری نویس نبود اما پیشوای مسلّم نویسندگان رئالیست شد.

بالزاک هر چند در میان نویسندگان رومانتیک عصر خود می‌زیست، اما تصمیم گرفت اجتماع خود را با همه مشخصات و اسرارش و با همه صفات و عادات و نیک و بدی‌هایی که در آن بود در آثار خویش نشان دهد.

او درمورد ادبیات رمانتیک معتقد بود که «همه ترکیبات ممکن تمام شده و همه اشکال آن کهنه و فرسوده گردیده‌است»، و نشان داد که کار رمان‌نویس در این دوره چیز دیگری است: باید جامعه خود را تشریح کند. او نویسنده را مورّخِ عادات و اخلاق مردم و اجتماع خویش می‌دانست.

آغازگر سبک واقع‌گرایی در ادبیات فارسی محمدعلی جمال‌زاده است.

 جستارهای وابسته 
 تاریخ ادبیات مدرن

 منابع 

 پیوند به بیرون 

رده:ادبیات سده ۱۹ (میلادی)
رده:سده ۱۹ (میلادی)
رده:کتاب‌های سده ۱۹ (میلادی)
رده:نویسندگان سده ۱۹ (میلادی)
رده:واقع‌گرایی (جنبش هنری)
رده:واقع‌گرایی ادبی