مقیاس کارداشف

مقیاس کارداشِف () مقیاسی برای طبقه‌بندی تمدن‌های هوشمند کیهانی است، که در سال ۱۹۶۴ توسط ستاره‌شناس روس نیکلای کارداشف ارائه شد. وی در سال ۱۹۶۳ پژوهش بر روی اختروش سی‌تی‌ای-۱۰۲ را آغاز کرد. این پژوهش سرآغازی بر فعالیت‌های اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در جستجوی زندگی هوشمند فرازمینی محسوب می‌گردد. در سال ۱۹۶۴ و در طول این پژوهش‌ها بود که کارداشف نظریهٔ مشهور مقیاس کارادشف خود را ارائه داد.

 تمدن‌ها بر پایهٔ مقیاسِ کارداشِف 
این مقیاس در شکل کلاسیک خود شامل سه سطح اصلی است: تمدن نوع ۱، نوع ۲ و نوع ۳.

 تمدن گونهٔ ۱ 
تمدن نوع ۱ تمدنی است که می‌تواند بخش عمده‌ای از کل انرژی در دسترس سیارهٔ محل سکونت خود را مهار، ذخیره و مدیریت کند. این انرژی شامل تابش ستارهٔ میزبان که به سیاره می‌رسد، انرژی‌های زمین‌گرمایی، بادی، آبی، شیمیایی و هسته‌ای است.

توان مصرفی چنین تمدنی در حدود

۱۰¹⁶ تا ۱۰¹⁷ وات برآورد می‌شود.

بر اساس برخی برآوردها، تمدن انسانی کنونی هنوز به این سطح نرسیده و در حدود نوع صفر (Type 0.x) قرار دارد.

 تمدن گونهٔ ۲ 
تمدن نوع ۲ تمدنی است که قادر است انرژی تولیدشده توسط ستارهٔ میزبان خود (مانند خورشید) را در مقیاس بسیار گسترده مهار و استفاده کند. یک نمونهٔ نظری برای چنین تمدنی، سازه‌هایی مانند کره یا ازدحام دایسون (Dyson Sphere / Dyson Swarm) است که برای جمع‌آوری انرژی ستاره پیشنهاد شده‌اند.

توان انرژی در این سطح در حدود

۱۰²⁶ وات است.

لازم نیست چنین تمدنی الزاماً تمام انرژی ستاره را جذب کند؛ حتی بهره‌برداری از بخش قابل توجهی از آن نیز برای قرار گرفتن در این سطح کافی است.

 تمدن گونهٔ ۳ 
تمدن نوع ۳ تمدنی فرضی است که می‌تواند انرژی موجود در مقیاس یک کهکشان کامل را مهار و مورد استفاده قرار دهد. این به معنای بهره‌برداری از انرژی تولیدشده توسط میلیاردها ستاره در یک کهکشان است.

توان انرژی چنین تمدنی در حدود

۱۰³⁶ وات تخمین زده می‌شود.

در تعریف اصلی مقیاس کارداشف، هیچ اشاره‌ای به فناوری‌هایی مانند سفر سریع‌تر از نور، کرم‌چاله‌ها، ضدجاذبه، جاودانگی یا انتقال آگاهی نشده است؛ این مفاهیم بیشتر به حوزهٔ علمی‌–تخیلی و گمانه‌زنی‌های فلسفی تعلق دارند.

 توسعه‌های بعدی مقیاس 
برخی پژوهشگران در سال‌های بعد، به‌طور غیررسمی سطوح بالاتری را نیز پیشنهاد داده‌اند، از جمله:

 تمدن نوع ۴: مهار انرژی در مقیاس خوشه‌های کهکشانی
 تمدن نوع ۵: مهار انرژی در مقیاس کل جهان قابل مشاهده

این سطوح جزو تعریف اولیهٔ کارداشف نبوده و جنبهٔ نظری و غیررسمی دارند.

 جایگاهِ زمین در طبقه بندیِ کارداشِف 
بر اساس این طبقه‌بندی، تمدن کنونی زمین، تمدن گونهٔ صفر محسوب می‌شود؛ زیرا ما بیشتر انرژی مورد استفادهٔ خود را از سوزاندن بقایای گیاهان و حیوانات مرده مانند نفت، گاز و زغال‌سنگ تهیه می‌کنیم. دانشمندان با بررسی رشد مصرف انرژی در سیارهٔ زمین و با توجه به توسعهٔ فناوری و بهره‌وری از انرژی‌های بازیافتی، زمان تقریبی مورد نیاز برای تبدیل تمدن زمینی به تمدن گونه ۱ و ۲ و ۳ را محاسبه کرده‌اند.

مقیاس برعکس یا ضد کارداشف نیز توسط بارو ایجاد شده که با اعداد منفی از منفی یک تا منفی شش نشان داده شده که به مهار بنیادی ترین ذرات ختم میشود و مرحله هفتم (امگا مرحله چیرگی بر فضا-زمان و قابلیت تغییر قوانین پایه ای جهان ها میباشد)

 جستارهای وابسته 
 معادله دریک
 کی‌ای‌سی ۸۴۶۲۸۵۲
 زمینی‌سازی
 انرژی مصرفی جهان

 منابع 



رده:آینده‌پژوهی
رده:پایداری
رده:ترابشریت
رده:توسعه انرژی
رده:جستجوی هوش فرازمینی
رده:روسیه در ۱۹۶۴ (میلادی)
رده:زیست فرازمینی
رده:علم در ۱۹۶۴ (میلادی)
رده:فناوری‌های تخیلی
رده:گاه‌شمار فناوری
رده:معرفی‌شده‌های ۱۹۶۴ (میلادی)
رده:مقیاس‌ها
رده:موضوع‌های علمی-تخیلی
رده:نظریه انتقادی
رده:هستی‌شناسی
رده:شاخص‌ها و سنجه‌های پایداری