عجمان

شهر عَجمان (به عربی: عجمان) شهری در امارات متحده عربی و پایتخت امارت عجمان می‌باشد که در ساحل خلیج فارس واقع است.

عجمان پنجمین شهر بزرگ و پنجمین شهر پرجمعیت امارات متحده عربی، پس از دبی، ابوظبی، شارجه و العین است. این شهر پایتخت امارت عجمان است و بخشی از منطقه شهری دبی-شارجه-عجمان را تشکیل می‌دهد. این شهر از غرب به خلیج فارس محدود شده و از طریق خشکی توسط امارت شارجه احاطه شده است.

 ریشه‌شناسی 
کلمه عجمان از کلمه عربی عَجْمان (ʕajmān) گرفته شده است که با عَجَم (ʕajam، "بیگانه") مرتبط است، زیرا این منطقه زمانی محل سکونت ایرانیان بوده است.

 تاریخچه 
حکومت آل بوخریبان نعیمی در عجمان در سال ۱۸۱۶ آغاز شد، زمانی که شیخ رشید بن حمید النعیمی و پنجاه نفر از پیروانش در یک درگیری کوتاه، شهرک ساحلی عجمان را از اعضای قبیله آل بوشمیس نعیمی گرفتند. با این حال، تا سال ۱۸۱۶ یا ۱۸۱۷ طول کشید تا قلعه عجمان سرانجام به دست پیروان رشید بیفتد و حکومت او توسط شیخ قدرتمند همسایه شارجه و رأس الخیمه، شیخ سلطان بن صقر القاسمی، تأیید شود.

در ۸ ژانویه ۱۸۲۰، پس از غارت رأس الخیمه توسط نیروی بریتانیایی به رهبری سر دبلیو. جی. کیر، سلطان بن صقر در ۴ فوریه ۱۸۲۰ پیمان دریایی عمومی را با بریتانیا امضا کرد و به دنبال آن در ۱۵ مارس رشید بن حمید در قلعه فالایا این پیمان را امضا کرد.

یک بررسی دریایی بریتانیا در سال ۱۸۲۲ نشان داد که عجمان یکی از بهترین مناطق ساحلی را دارد و شهری کوچک با یک ساختمان مستحکم، خانه حاکم، است. مانند بسیاری از شهرهای ساحلی دیگر در منطقه‌ای که بعدها ساحل متصرفات نامیده شد، جمعیت بسته به فصل جابه‌جا می‌شدند - در طول فصل شکار مروارید (آوریل تا سپتامبر)، ۱۴۰۰ تا ۱۷۰۰ مرد از قبیله «محامی» در آنجا زندگی می‌کردند که بسیاری از آنها در فصل خرما به البریمی مهاجرت می‌کردند. این بررسی خاطرنشان می‌کند که رشید بن احمد، حاکم عجمان، قلمرو خود را مستقل از امارت شارجه می‌دانست، اما شارجه این دیدگاه را حفظ نکرد، اگرچه هیچ قدرتی بر عجمان نداشت. این بررسی خاطرنشان کرد که ساکنان عجمان «عمدتاً وهابی‌های سرسخت» بودند و وجود روستای ویران شده فشت را در ساحل شهر عجمان ثبت کرد که امروزه حومه فیشت شهر شارجه است.

در سال ۱۸۳۱، شیخ عجمان از امام مسقط کمک مالی دریافت کرد تا به سلطان بن صقر شارجه علیه صحار بپیوندد، اما پس از شکست سلطان، به نفع صحار اعلام جنگ کرد. در غیاب او، بخشی از بنی یاس از ابوظبی، شهر عجمان و نخلستان‌های آن را غارت کردند. در تلافی، نیروهای عجمان مرتکب «غارت‌های جسورانه‌ای» در شهرهای صحار و مسقط شدند. هنگامی که از سلطان بن صقر خواسته شد تا برای اقدامات «رعیت» خود غرامت بپردازد، هرگونه اختیار بر عجمان را رد کرد و در سال ۱۸۳۲ یک نیروی دریایی بریتانیا برای دریافت غرامت برای حملات به شهرهای ساحل شرقی به عجمان اعزام شد. با پایان دادن به درگیری بین شارجه، عجمان و دبی از یک سو و ابوظبی از سوی دیگر، عجمان (به همراه سایر طرفین) پیمان دریایی ۱۸۳۵ را به‌طور مستقل امضا کرد.

در سال ۱۸۴۰، حمید بن عبید بن سبت از الحیره با حمایت گروهی از بنی نعیم به عجمان حمله کرد. اگرچه در ابتدا تمایلی به کمک به حمید بن رشید نداشت، اما سلطان بن صغار از شارجه پسرش صغار را فرستاد که به همراه مکتوم از دبی، مهاجمان را بیرون راند و به تلافی، الحیره را غارت کردند.

در سال ۱۸۴۳، پیمان دریایی دیگری بین شیوخ ساحلی و بریتانیا امضا شد و سپس، در ۴ مه ۱۸۵۳، «پیمان صلح دائمی» توسط شیوخ ساحلی، از جمله عجمان، منعقد شد. نسخه‌ای از این پیمان در موزه عجمان به نمایش گذاشته شده است. پیمان دیگری در سال ۱۸۹۲، ایالات ساحلی را به بریتانیا متعهد کرد.

تا قرن بیستم، بررسی جی.جی. لوریمر از سواحل ایالات متصالحه نشان داد که عجمان شهر کوچکی با حدود ۷۵۰ نفر جمعیت است (در مقایسه، جمعیت دبی در آن زمان بیش از ۱۰۰۰۰ نفر بود). در ۲ دسامبر ۱۹۷۱، عجمان، تحت حکومت شیخ رشید بن حمید النعیمی، به امارات متحده عربی پیوست.

 خصوصیات 
شهر عجمان ۲۳۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.

 جستارهای وابسته 
 فهرست شهرهای امارات متحده عربی

 منابع 

رده:بازبینی گمر شهرهای امارات متحده عربی
رده:شهرهای امارات متحده عربی
رده:مناطق مسکونی در عجمان
رده:مناطق مسکونی ساحلی در امارات متحده عربی