ننو

تخت‌آویز یا نَنو یا هاموک پرشین سازه - «هاموک»https://persiansaze.com/articles/%D9%87%D8%A7%D9%85%D9%88%DA%A9-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA/  یا ننی نوعی گهواره بزرگ است که از چرم یا پارچه ی ضخیم می‌دوزند و دو سر ریسمان آن را به دو درخت یا دو دیوار مقابل به هم می‌بندند. در قدیم به آن ننی، بانوج و بانوچ هم می‌گفتند.فرهنگ لغت عمید. مؤلف: حسن عمید، سرپرست تألیف و ویرایش: فرهاد قربان‌زاده، ناشر: اَشجَع، چاپ نخست: ۱۳۸۹. مدخل: ننو

با استفاده از یک پتوی بزرگ، مقداری طناب و چهار قطعه چوب کوچک که از محیط جمع‌‌‌آوری می‌شود نیز می‌شود یک تخت‌آویز ساده ساخت.

از ننو می‌توان در داخل ساختمان یا حیاط و بام خانه و نیز در مسافرت‌های برون‌شهری به‌ویژه مناطق جنگلی استفاده کرد. تخت‌آویز برای گردشگرانی که قصد گشت و گذار در مناطق جنگلی را داشته و می‌خواهند از گزند حیوانات موذی روی زمین در امان باشند، وسیله کارآمدی است.

 پیشینه 
پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Hexateuch,_Cotton_MS_Claudius_B_IV,_f._60r_(Ausschnitt_01).png|بندانگشتی|یوسف در ننو بر روی چرخ
در مناطق غربی، تخت‌آویز نخستین بار توسط مردم آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی برای خواب استفاده شد. بعدها دریانوردان نیز از تخت‌آویز برای استراحت و صرفه‌جویی در جای خواب بهره بردند.

نامِِ «هاموک» که از زبانِ انگلیسی بعنوان یکی از نام‌های رایج برای اشاره به تخت‌آویز وارد فارسی شده است، خود برگرفته از واژهٔ اسپانیایی «هاماکا» (hamaca) می‌باشد، که خود نیز از واژهٔ «هاماک» در زبان آراواک-تائینو، زبان مردمانِ بومیِ جزایر دریای کارائیب (که در قرن شانزده میلادی، در اثر نظامِ کارِ اجباریِ اسپانیایی‌ها بعلاوهٔ شیوع امراضِ ناشناخته در ینگه‌دنیا، منقرض شدند) گرفته شده است.

 در ایران 
تخت‌آویز یا ننو در خانه‌های قدیمی مازندران با ساختار سقف چوبی، به شکلی بود که بر سقف خانه چهار میخ با فاصلهٔ معین می‌کوبیدند و سپس طنابی را به آن می‌بستند و پایین آن با بستن دو چوب به عرض چهار طناب آویزان شده، ننو شکل می‌گرفت. هنگامی که از ننو استفاده نمی‌شد، چوب‌ها جدا و طناب‌ها به گوشه اتاق بسته می‌شدند.گهره و ننو در مازندران و روستای ایمن‌آباد و کروکلا: در وبگاه: [پایگاه اطلاع‌رسانی روستای ایمن‌آباد و کروکلا]. تهیه و تنظیم: عسکری امینی ایمن‌آبادی. بازدید: اکتبر ۲۰۱۵.

هنگام کار بافی یا خرد کردن قند یا پنبه کشی، زنان با یک دست یا با طنابی که ننو را به شصت پای خود می‌بستند به تکان دادن آن می‌پرداختند. ننو به شکل دو طناب با کمک چادر یا چادرشب که در آن زمان فراوان بود به نام لاون، هَلانِه یا یک چهارچوب با روکشی از گونی کنفی یا پلاستیکی به نام نَنی استفاده می‌کردند و با تکان دادن آن‌ها به‌طور مداوم یا با کمک یک طناب دراز از راه دور سرگرم چیدن چای، باز کردن پنبه، برداشت محصولات کشاورزی و باغی و انجام امور مربوط به کارهای خانه همچون نظافت روزانه و آشپزی می‌شدند.

 نگارخانه 

 منابع 

رده:اجزای شناورها
رده:تجهیزات اردو زدن
رده:تخت‌خواب