چهارقلوی رابرت

چهارقلوی رابرت ()، یک گروه کهکشان به هم فشرده‌است که حدوداً ۱۶۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله داشته و در حال برخورد و ادغام هستند. این گروه کهکشانی در صورت فلکی سیمرغ واقع شده و شامل خانواده‌ای با چهار کهکشان بسیار متفاوت است. این چهارقلو شامل ان‌جی‌سی ۸۷، ان‌جی‌سی ۸۸، ان‌جی‌سی ۸۹ و ان‌جی‌سی ۹۲ بوده و در دهه ۱۸۳۰ توسط جان هرشل کشف شد. ان‌جی‌سی ۱۰۱ نیز عضو آزادانه این گروه است.

بندانگشتی|297x297px|بزرگترین عضو گروه کهکشانی چهارقلوی رابرت ان‌جی‌سی ۹۲ است. این کهکشان یک کهکشان مارپیچی بوده و دارای ظاهری نامتعارف است.

این چهارقلو یکی از بهترین نمونه‌های گروه‌های کهکشانی به هم فشرده‌است. چرا که چنین گروهایی حاوی چهار تا هشت کهکشان در منطقه‌ای بسیار کوچک بوده و برای انجام مطالعات علمی در مورد تعامل کهکشان‌ها و تأثیر آن‌ها به ویژه بر تشکیل ستارگان عالی هستند. قدر ظاهری این مجموعه، تقریباً ۱۳ بوده و درخشان‌ترین عضو آن نیز دارای قدر ظاهری ۱۴ است. چهار کهکشان این گروه در آسمان، در دایره‌ای به شعاع ۱٬۶ دقیقه قوسی قرار دارند که متناظر ۷۵٬۰۰۰ سال نوری است. این چهارقلو توسط هالتون آرپ و بری اف. مادور نامگذاری شده‌است.

 اعضاء 
 اعضای چهارقلوی رابرت نامنوعفاصله از خورشید (سال نوری)قدر ظاهریان‌جی‌سی ۸۷IBm pec. ۱۵۵ +۱۴٫۵ان‌جی‌سی ۸۸ SB(rs)a pec. ۱۵۶ +۱۵٫۲۱ان‌جی‌سی ۸۹SB0(s)a pec. ۱۴۹ +۱۴٫۵۷ان‌جی‌سی ۹۲ SAa pec. ۱۴۶ +۱۴٫۲۹ان‌جی‌سی ۱۰۱Sc ۱۵۴ +۱۳٫۴۶

 منابع 



رده:خوشه‌های کهکشانی
رده:صورت فلکی سیمرغ
رده:مقاله‌های خرد کهکشان