سلسله خدیوی مصر

خَدیونشین مصر یا خدیوت مصر دولتی تابع امپراتوری عثمانی در منطقه مصر بود. فرمانروایان مصری این دوره که «خدیو» نامیده می‌شدند نایب السلطنه امپراتور عثمانی بودند و با استقلال حکومت می‌کردند.
حکومت خدیوهای مصر در پی شکست و خروج نیروهای ناپلئون بناپارت و پایان اشغال کوتاه‌مدت مصر سفلی از سوی نیروهای فرانسوی، توسط دودمان محمدعلی بنیادگذاری شد.
خدیو واژه‌ای فارسی به معنای پادشاه است.

ظهور «محمدعلی کبیر» و تشکیل خدیوت مصر تقریباً هم‌زمان با تشکیل دودمان قاجار در ایران است. محمدعلی کبیر بنیانگذار «خدیوت مصر» با عباس میرزا نایب‌السلطنه رابطه و مکاتبه داشتند.میرزایی، محسن: تاریخچه روابط سیاسی ایران و مصر. در: روزنامه ایران، شماره ۳۵۱۴ به تاریخ ۱۳/۹/۸۵، صفحه ۱۵ (رویدادهای خاورمیانه).

 پیشینه 
پس از تسخیر مصر توسط سلطان سلیم خان اول در سال ۹۲۲ ه.ق/۱۵۱۷.م این مملکت یکی از پاشانشینان عثمانی محسوب شد و تا سه قرن این حال دوام داشت تا آن که قدرت پاشایانی که از قسطنطنیه می‌آمدند، تحت نفوذ مجمع‌بیکهای ممالیک قرار گرفت و ورود ناپلئون به مصر در سال ۱۷۹۸ م. این حالت اختلاف را از میان برد؛ ولی در پی فتوحات انگلیسی‌ها در ابوقیر و اسکندریه و عقب‌نشینی قشون فرانسه در ۱۲۱۶ ه.ق/۱۸۰۵. م اوضاع از نو به حالت اول برگشت. در سال ۱۲۲۰ ه.ق/۱۸۰۵. م محمدعلی پاشا فرماندهٔ سربازان آلبانیایی که از جانب سلطان عثمانی مقیم مصر بودند؛ پس از کشتار، ممالیک مصر را تحت امر خود آورد و بعد از کشتار دیگری در سال ۱۲۲۶ ه.ق/۱۸۱۱.م، راه استیلای بر مصر استوارتر شد و حاکم واقعی آن سرزمین گردید. او و سلسلهٔ فرزندانش از این تاریخ، مصر را اسماً به نام سلطان عثمانی ولی رسماً به نام خود در دست گرفتند. چهارمین جانشین محمدعلی پاشا، اسماعیل پاشا در سال ۱۲۴۷ ه.ق/۱۸۳۱.م جهت خود لقب خدیو اختیار نمود. محمد علی پاشا، شام را هم در سال ۱۲۴۷ ه.ق/۱۸۳۱.م ضمیمهٔ مصر نمود، ولی بر اثر فشار دولت انگلیس آن را در سال ۱۲۵۷هَ. ق. ۱۸۴۱/م. به سلطان عثمانی برگرداند. سودان نیز به دست سپاهیان محمدعلی پاشا و فرزندان او تا عهد اسماعیل پاشا فتح شد و تا مرگ گوردون پاشا، یعنی تا سال ۱۳۰۲ ه.ق/۱۸۸۵. م جزو مصر بود.لغتنامه دهخدا: خدیو.

در ابتدای جنگ بین‌المللی اول عباس حلمی دوم (یعنی عباس حلمی پاشا) خدیو مصر بود چون تمایل زیادی به عثمانی‌ها داشت، دولت انگلیس او را خلع و عمویش حسین کامل پاشا را خدیو مصر کرد، حسین کامل پاشا پس از استقرار به مقام خدیو، واژه خدیو را از نام خود برداشت و بجای آن عنوان سلطان برای خود و خاندان خود انتخاب کرد. بعد از او نیز حکام مصری بنام سلطان خطاب شدند.همان منبع.

 حکمرانان 
محمدعلی پاشا. ۱۸۰۵ م.
ابراهیم پاشا. ۱۸۴۸ م.
عباس حلمی یکم. ۱۸۴۸ م.
سعید پاشا. ۱۸۵۴ م.
اسماعیل پاشا. ۱۸۶۳ م.
توفیق پاشا. ۱۸۸۲ م
عباس حلمی دوم. ۱۸۹۲ م


حسین کامل (پسر اسماعیل پاشا). ۱۹۱۴ م.

پس از حسین کامل، برادرش سلطان احمد فؤاد اول و فرزند برادرش ملک فاروق به سلطنت نشستند تا آنکه با قیام افسران جوان مصری به قیادت نجیب و جمال عبدالناصر، حکومت از دست خاندان خدیوها خارج شد و حکومت مصر جمهوری گردید. البته شش ماه پس از فاروق، سلطنت بنام احمد فؤاد دوم باقی بود، و سپس کشور جمهوری گردید.طبقات سلاطین لین پول صص ۷۵–۷۶)

 منابع 

رده:استعمار بریتانیا در آفریقا
رده:امپریالیسم جدید
رده:انحلال‌های ۱۹۱۴ (میلادی) در آفریقا
رده:انحلال‌های سده ۲۰ (میلادی) در مصر
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۶۷ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:ایالت‌های رعیتی پیشین
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۶۷ (میلادی) در آفریقا
رده:بنیان‌گذاری‌های دهه ۱۸۶۰ (میلادی) در امپراتوری عثمانی
رده:بنیان‌گذاری‌های دهه ۱۸۶۰ (میلادی) در مصر
رده:پادشاهی‌های گذشته آفریقا
رده:کشورهای پیشین در آفریقا
رده:کشورهای پیشین در خاورمیانه
رده:مصر تحت حاکمیت خاندان محمد علی
رده:مصر در سده ۱۹ (میلادی)
رده:مصر در سده ۲۰ (میلادی)
رده:مصر عثمانی
رده:بنیان‌گذاری‌های دهه ۱۸۸۰ (میلادی) در امپراتوری بریتانیا
رده:مستعمره‌ها و تحت‌الحمایه‌های پیشین بریتانیا در آفریقا
رده:تحت‌الحمایه‌های پیشین بریتانیا