زبان‌شناسی کمی

زبان‌شناسی کمّی یا زبان‌شناسی کمیت‌گرا یا آماری  شاخه‌ای از زبان‌شناسی نظری و زبان‌شناسی رایانشی است که با استفاده از روش‌های آماری، به مطالعهٔ بسامد و توزیع واحدهای زبانی می‌پردازد. این شاخه دارای دو جنبهٔ نظری و کاربردی است: به لحاظ نظری، اصولی کلی را فراهم می‌کند که با نظم‌های آماریِ حاکم بر واژگان، آواها و ساخت‌های دیگری که در زبان به کار می‌روند، در ارتباط است؛ به لحاظ کاربردی هم به دنبال روش‌های آماری است که بتوان به وسیلهٔ آن مشکلات زبانی را حل کرد (برای مثال، برای تعیین هویت مؤلف). زبان‌شناسی کمّی، کاربردی گسترده در پیکره‌های زبانی دارد. از کاربردهای دیگر آن می‌توان به تولید فرهنگ لغات بسامدی، تحلیل سبک متون و پردازش زبان طبیعی اشاره کرد. مطالعهٔ گونه‌های زبانی و نیز تولید دستورهای زبان برای اهداف مشخصgrammar for specific purpose از دیگر کاربردهای زبان‌شناسی کمّی است.Crystal (2008), p. 399Bussmann (1998), p. 1119

فرهنگ بسامدی فارسی  تألیف کوری اندرو میلر  (انتشارات راتلج)، فرهنگ بسامدی تألیف محمود بی‌جن‌خان (انتشارات دانشگاه تهران)، و فرهنگ واژه‌های پرکاربرد فارسی امروز (انتشارات کانون زبان ایران) تألیف حمید حسنی نمونه‌هایی از کاربرد این شاخه از زبان‌شناسی‌اند.

 جستارهای وابسته 
 زبان‌شناسی رایانشی
 پردازش زبان‌های طبیعی
 پیکرهٔ متنی
 فرهنگ بسامدی فارسی

 پانویس 

 منابع 
 بی‌جن‌خان، محمود (۱۳۹۱). فرهنگ بسامدی، تهران: مؤسسهٔ انتشارات دانشگاه تهران.
 حسنی، حمید (۱۳۸۴). فرهنگ واژه‌های پرکاربرد فارسی امروز (شامل بیش از ۸۰۰۰ واژهٔ قاموسی و غیرقاموسی)، تهران: کانون زبان ایران.

 Bussmann, Hadumod (1998). Routledge Dictionary of Language and Linguistics.
 Crystal, David (2008). Dictionary of Linguistics and Phonetics. Blackwell.
Routledge.
 Tӗšitelová, Marie (1992). Quantitative Linguistics. John Benjamins Publishing.

 پیوند به بیرون 
 دانشنامه زبان‌شناسی

رده:روش تحقیق کمی
رده:زبان‌شناسی
رده:زبان‌شناسی رایانشی
رده:زبان‌شناسی کمی