ماهیچه زیرکتفی

ماهیچه زیرکتفی () یکی از ماهیچه‌های گرداننده شانه است که از استخوان کتف مبدأ آن شروع شده و از طرف دیگر توسط تاندون مشترکشان به کمی پایین‌تر از سر استخوان بازو متصل می‌شود.

ماهیچه زیرکتفی حفره زیرکتفی را پر می‌کند و به تکمه کوچک استخوان بازو و بخش جلویی کپسول مفصل شانه متصل می‌شود.

ماهیچه زیرکتفی ماهیچه‌ای بزرگ و سه‌گوش است که از سطح وسیعی از حفره تحت کتفی (سطح قدامی کتف) شروع می‌شود. تارها جمع شده و تشکیل یک تاندون را می‌دهند. زردپی (تاندون) ماهیچه به طرف خارج کشیده می‌شود و پس از گذشتن از سطح قدامی مفصل شانه روی برجستگی کوچک استخوان بازو متصل می‌گردد. تاندون عضله تحت کتفی بسیار پهن است."آناتومی عضلات شانه". 2020. Iust.Ac.Ir. Accessed February 22 2020. http://www.iust.ac.ir/content/33103/آناتومی-عضلات-شانه.

خاستگاه عضله از تمام حفره زیرکتفی شروع شده و انتهایش برجستگی کوچک استخوان بازو است.
عصب‌گیری آن عصب زیرکتفی C5-C6 است.

کارکرد: چرخش داخلی استخوان بازو، این عضله با کمک دو ماهیچه زیرخاری و گرد کوچک به عضلهٔ دالی در حرکت‌های ابداکشن و فلکشن کمک می‌کند.

 ساختار 
ماهیچه زیرکتفی توسط یک نیام متراکم پوشیده شده است که در لبه‌های محل اتصال (مبدأ) ماهیچه، به کتف متصل می‌شود.

رشته‌های این ماهیچه از مبدأ خود به صورت جانبی عبور کرده و سپس در یک زردپی مقصد ادغام می‌شوند. این تاندون با کپسول مفصل شانه در هم می‌آمیزد.

یک بورس (که از طریق روزنه‌ای در کپسول مفصلی با حفره مفصل شانه در ارتباط استMilano, Giuseppe and Grasso, Andrea, Shoulder Arthroscopy: Principles and Practice , Springer Science & Business Media, Dec 16, 2013. . Accessed 2016-11-07.) میان تاندون و ناحیه برهنه‌ای در زاویه جانبی کتف یا گردن کتف قرار می‌گیرد. بورس زیرکتفی (supraserratus) ماهیچه زیرکتفی را از ماهیچه دندانه‌ای قدامی جدا می‌کند.

 خاستگاه 
این ماهیچه از دو-سوم داخلی سطح دنده‌ای کتف، سپتوم‌های بین‌عضلانی (که برآمدگی‌هایی روی کتف ایجاد می‌کنند) و دو-سوم پایینی شیار لبه زیربغلی (حفره زیرکتفی) کتف منشأ می‌گیرد.

برخی فیبرها از لایه‌های تاندونی منشأ می‌گیرند که با ماهیچه قطع شده و به برجستگی‌های استخوان متصل می‌شوند؛ برخی دیگر از یک نیام پهن (آپونوروز) منشأ می‌گیرند که ماهیچه را از ماهیچه گرد بزرگ و سر دراز ماهیچه سه‌سر بازویی جدا می‌کند.

 پایانگاه 
این ماهیچه بر روی تکمه کوچک استخوان بازو و بخش قدامی کپسول مفصل شانه می‌نشیند. فیبرهای تاندونی تا تکمه بزرگ گسترش یافته و در ناودان بای‌سیپیتال نیز اتصالاتی دارند.

 عصب‌رسانی 
ماهیچه زیرکتفی توسط عصب زیرکتفی فوقانی و عصب زیرکتفی پایینی (C5-C6)، که شاخه‌هایی از طناب پشتی شبکه بازویی هستند، عصب‌دهی می‌شود.

 کارکرد 
ماهیچه زیرکتفی استخوان بازو را به سمت داخل (میانی) می‌چرخانَد (در اینجا به عنوان محرک اصلی عمل می‌کند) و آن را نزدیک (Adduct) می‌کند. هنگامی که بازو بالا برده شود، استخوان بازو را به سمت جلو و پایین می‌کشد.

ماهیچه زیرکتفی با کمک به تثبیت بخش پروگزیمال استخوان بازو در حین حرکات آرنج، مچ دست و دست، مفصل شانه را پایدار می‌کند. این ماهیچه یک دفاع قدرتمند برای جلوی مفصل شانه است و از جابجایی سر استخوان بازو جلوگیری می‌کند.

 اهمیت بالینی 
 معاینه 
جداسازی عملکرد ماهیچه زیرکتفی از سایر چرخنده‌های داخلی مفصل شانه دشوار است و تست کاملاً رضایت‌بخشی برای این ماهیچه وجود ندارد. «تست لیفت-آف» (Lift-off test) گربر تست بالینی شناخته‌شده‌ای برای معاینه زیرکتفی است. تست «بغل کردن خرس» (Bear hug test) برای پارگی‌های ماهیچه زیرکتفی حساسیت بالایی دارد. مثبت بودن تست‌های بغل کردن خرس و فشار روی شکم (Belly press) نشان‌دهنده پارگی قابل توجه در زیرکتفی است.

 تصویربرداری 
بندانگشتی|ام‌آرآی. پارگی جزئی تاندون کرانیال زیرکتفی در محل اتصال.

دستگاه یا تکنیک تصویربرداری واحدی برای معاینه کامل و رضایت‌بخش زیرکتفی وجود ندارد، بلکه به نظر می‌رسد ترکیبی از صفحات ساجیتال مایل MRI / سونوگرافی کوتاه-محور و MRI محوری / سونوگرافی بلند-محور نتایج مفیدی ایجاد می‌کند. علاوه بر این، تغییرات استخوانی تکمه کوچک با پارگی تاندون زیرکتفی مرتبط دانسته شده است.

از آنجا که تاندون دراز دوسر بازو از طریق فاصله کلاهک چرخنده از مفصل شانه خارج می‌شود، به راحتی می‌توان بین تاندون‌های ماهیچه بالاخاری و زیرکتفی تمایز قائل شد.

 سونوگرافی 
مک و همکاران یک روش سونوگرافی ابداع کردند که با آن می‌توان تقریباً تمام کلاهک چرخنده را در شش مرحله بررسی کرد. این روش کل ناحیه از لبه پایینی تاندون زیرکتفی تا محل تقاطع تاندون زیرخاری و ماهیچه گرد کوچک را به وضوح نشان می‌دهد.

 تصویربرداری هارمونیک بافتی 
تصویربرداری هارمونیک بافتی (THI) در مقایسه با سونوگرافی معمولی، وضوح کنتراست بالاتر و نسبت سیگنال به نویز بهتری دارد. در مقایسه با آرتروگرافی MR، استروبل و همکاران به این نتیجه رسیدند که از طریق THI می‌توان به دید بهتری از سطوح مفصلی و تاندونی دست یافت، که به ویژه برای ناهنجاری‌های تاندون زیرکتفی برتر است.

 نگاره‌ها 

 جستارهای وابسته 
ماهیچه‌های گرداننده شانه

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:ماهیچه‌های اندام فوقانی
رده:ماهیچه‌های گرداننده شانه