پیمان‌های اسلو

پیمان‌های اسلو به دو موافقتنامه میان حکومت اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) گفته می‌شود که آغازگر فرایند صلح اسرائیل و فلسطین شده و موجبات تأسیس حکومت خودگردان فلسطین را فراهم آورد.

پیمان اسلو ۱ در سال ۱۹۹۳ و پیمان اسلو ۲ در سال ۱۹۹۵ به امضای یاسر عرفات و اسحاق رابین رسیدند و بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا در هر دو پیمان به عنوان میانجی و شاهد حضور داشت. هدف این فرایند رسیدن به یک معاهده صلح بر مبنای قطعنامه‌های ۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت سازمان ملل و تحقق «حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین» بود. فرایند صلح اسلو با مذاکرات سری نمایندگان ساف و اسرائیل در اسلو پایتخت نروژ آغاز شد و به رسمیت شناختن اسرائیل توسط ساف به عنوان یک دولت قانونی و به رسمیت شناختن ساف توسط اسرائیل به عنوان نماینده فلسطینیان را به همراه داشت.

 منابع 

 What Were The Oslo Accords? U.S. Foreign Policy

رده:اسحاق رابین
رده:اسرائیل در ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:اسرائیل در ۱۹۹۵ (میلادی)
رده:اسلو در دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:تاریخ اسلو
رده:تلاش برای صلح در خاورمیانه
رده:درگیری اسرائیل و فلسطین
رده:روابط اسرائیل و ایالات متحده آمریکا
رده:فرایند صلح اسرائیل و فلسطین
رده:فلسطین در ۱۹۹۵ (میلادی)
رده:محدوده مدیریت شهری اسرائیل در ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:مصر در ۱۹۹۵ (میلادی)
رده:معاهده‌های اسرائیل
رده:معاهده‌های فلسطین
رده:نروژ در ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:یاسر عرفات
رده:روابط مصر و اسرائیل
رده:روابط فلسطین و مصر
رده:روابط اسرائیل و نروژ
رده:روابط فلسطین و ایالات متحده آمریکا