رئیس‌جمهور پرتغال

رئیس‌جمهور پرتغال رئیس دولت و بالاترین مقام جمهوری پرتغال است. که می‌تواند برای دو دورهٔ متوالی ۵ ساله انتخاب گردد و ضامن اجرای قانون اساسی است.

اختیارات، عملکردها و وظایف دفاتر ریاست جمهوری قبلی و رابطه آنها با نخست‌وزیر و کابینه‌ها در طول زمان با قوانین اساسی مختلف پرتغال متفاوت بوده است. در حال حاضر، در جمهوری سوم، یک سیستم نیمه ریاست جمهوری است، رئیس‌جمهور برخلاف همتایان خود در ایالات متحده و فرانسه، هیچ قدرت اجرایی مستقیمی ندارد. با این حال، اگرچه او به‌طور کلی یک شخصیت تشریفاتی است، اما برخی از اختیارات را دارد که کمتر در سیستم‌های پارلمانی یافت می‌شود: یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های او، انتشار تمام قوانینی است که توسط مجلس جمهوری (پارلمان) یا دولت تصویب شده است (عملی که بدون آن چنین قوانینی اعتبار قانونی ندارند)، با گزینه جایگزین برای وتوی آنها (اگرچه این وتو در مورد قوانینی که توسط پارلمان تصویب شده است قابل لغو است) یا ارسال آنها به دادگاه قانون اساسی برای ارزیابی اینکه آیا آنها قانون اساسی را نقض می‌کنند یا خیر. این و سایر توانایی‌ها حاکی از آن است که رئیس‌جمهور پرتغال به وضوح در هیچ‌یک از سه قوه سنتی - مقننه، مجریه و قضاییه - قرار نمی‌گیرد و در عوض به عنوان نوعی «قدرت تعدیل کننده» در بین سه قوه سنتی عمل می‌کند.Duties of the President – Head of State. Official Page of the Presidency of the Portuguese Republic. Retrieved 31 August 2021.

رئیس‌جمهور کنونی پرتغال مارسلو ربلو دسوزا است که در ۹ مارس ۲۰۱۶ به قدرت رسید.

 وظیفه‌ها 
جمهوری سوم پرتغال یک نظام نیمه‌ریاستی است. با وجود اینکه رئیس‌جمهور پرتغال، برخلاف اکثر روسای جمهور اروپایی که عمدتاً چهره‌های تشریفاتی هستند، یک مقام نسبتاً تشریفاتی است، اما از اختیارات گسترده‌تری برخوردار است. اگرچه نخست‌وزیر و پارلمان بر بسیاری از امور واقعی دولت پرتغال نظارت و آن را هدایت می‌کنند، اما رئیس‌جمهور از نفوذ و اقتدار قابل توجهی، به ویژه در زمینه‌های امنیت ملی و سیاست خارجی، برخوردار است، اما همیشه با توصیه دولت و تأیید پارلمان این کار را انجام می‌دهد. رئیس‌جمهور فرمانده عالی نیروهای مسلح است، ارشدترین مقام کشور را در اختیار دارد و از همه سیاستمداران دیگر برتر است.

قبل از انقلاب میخک، اختیارات ریاست جمهوری بسیار متفاوت بود؛ برخی از روسای جمهور دیکتاتورهای مجازی بودند (مانند پایس و کارمونا در سال‌های اولیه)، در حالی که برخی دیگر چیزی بیش از یک رئیس تشریفاتی نبودند (مانند کارمونا در سال‌های پایانی، کراویرو لوپز و آمریکو توماس). در طول استادو نوو (پرتغال)، رئیس‌جمهور اسماً دارای اختیارات تقریباً دیکتاتوری بود، اما در عمل قدرت عالی در اختیار رئیس شورای وزیران (آنتونیو د اولیویرا سالازار و مارسلو کائتانو) بود.

برخی از مهم‌ترین وظیفه‌های رئیس‌جمهور پرتغال براساس قانون اساسی عبارتند از:
 ریاست بر «شورای دولت»مرکب از نمایندگان مجلس جمهوری و مجالس محلی
 انحلال مجلس جمهوری با تصویب «شورای دولت»
 انتخاب و خلع نخست‌وزیر
 فرماندهی عالی نیروهای نظامی
 اعلام قوانین تصویب شده یا وتوی آن‌ها و ارسال مجددشان به مجلس جمهوری برای تصویب با اکثریت دو سوم آرا
 اعلام حالات اضطراری
 انتخاب و انتصاب سفیرها
 امضا و تأیید قراردادهای بین‌المللی بین پرتغال و کشورهای دیگر
 اعلام جنگ و صلح با پیشنهاد دولت و تصویب مجلس جمهوری

 یادداشت 

 نگارخانه 

 منابع 



رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۱۰ (میلادی) در پرتغال
رده:رئیس‌جمهورهای پرتغال