دبلیو. اس. مروین

دبلیو. اس. مروین (؛ زادهٔ  – درگذشته ۱۵ مارس ۲۰۱۹) یک شاعر، نویسنده و مترجم اهل ایالات متحده آمریکا بود.

 زندگی‌نامه 
ویلیام استنلی مروین در ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۷ در نیویورک سیتی به دنیا آمد. پدرش کشیش کلیسای پروتستان بود که در شرایطی سخت و خشونت‌بار بزرگ شده بود. مادرش از کودکی یتیم بود و بعدها برادرش و بعد اولین فرزندش را نیز از دست داد. ثمرهٔ خشونت و فلاکت که از کودکی زندگی مروین را احاطه کرده بود، در تمام شعرهای این شاعر بزرگ مشهود است.

مروین از پنج سالگی مشغول سرودن سرودهای روحانی شد. کودکی‌اش در اونیون سیتی، نیوجرسی و اسکرانتون، پنسیلوانیا گذشت و سپس وارد دانشگاه پرینستون شد. او آنجا هم‌دورهٔ گلاوی کینل بود. شعر را در کلاس بلاک‌مور، منتقد برجسته آموخت و جان بریمن از استادانش بود. پس از اینکه در ۱۹۴۸ فارغ‌التحصیل شد، یک سال اضافه همان‌جا ماند تا زبان لاتین بیاموزد. سپس با اولین همسرش «دوروتی جین فیری» (Dorothy Jeanne Ferry) ازدواج کرد و به کار نوشتن نمایشنامه‌های منظوم و تدریس خصوصی به کودکان خانواده‌های ثروتمند پرداخت.

مروین سپس به اروپا رفت و در سال ۱۹۵۰ به عنوان آموزگار پسر رابرت گریوز در اسپانیا استخدام شد. او آنجا با «دیدو میلروی» (Dido Milroy) آشنا شد که او را در حیطهٔ ادبیات و کار ترجمه پیش برد و به ازدواجی مجدد انجامید. اولین کتاب شعر مروین «نقابی برای ژانوس» A Mask for Janus در سال ۱۹۵۲ برندهٔ «جایزهٔ یال»جایزهٔ یال از قدیمی‌ترین جوایز شعر آمریکاست که از سال ۱۹۱۹ شاعران جوان آمریکایی را حمایت و تشویق می‌کند. شد.

بندانگشتی
ویستن هیو آودن این اثر را بخاطر ذوق هنری شاعر و انقیادش به صنایع بدیع کلاسیک و اسطوره‌ها ستود. مروین را از جمله شاعران غزل‌سرا می‌دانند در زمانه‌ای که غزل‌سرایی در غرب و به‌خصوص در میان آنگلوساکسون‌ها رواج پیدا کرده است.رابرت بلای، آدرین ریچ، جیم هریسون، گالوی کینل و ماریلین هکر از دیگر غزل‌سرایان مشهور آمریکایی‌اند.

مروین همراه دیدو چند سالی در لندن و جنوب فرانسه زندگی کرد. او در خلال سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۷ در کمبریج و ماساچوست نمایشنامه‌های منظوم می‌نوشت. اقامت در لندن دوستی عمیق با سیلویا پلات و تد هیوز را با خود داشت. مروین در بوستون با گروهی که اطراف رابرت لاول جمع شده بودند آشنا شد و کنار آن‌ها به تمرین نوشتن شعرهایی کوتاه‌تر با وزن‌های نامتعارف پرداخت. در سال ۱۹۶۲ ویراستار شعرهای دی‌نیشن بود. در سال ۱۹۶۸ از دیدو جدا شد و چند سالی به نیویورک رفت. او در دههٔ ۱۹۶۰ همپای بزرگانی چون رابرت بلای، آدرین ریچ، دنیز لورتوف، رابرت لاول، آلن گینزبرگ و یوسف کومونیاکا، به شاعری ضد جنگ معروف شد. کتاب «شپش» در ۱۹۶۷ و به دنبال آن «نردبان‌بر» در ۱۹۷۰ هردو با بیان افسانه‌های باستانی،

جهت‌گیری سیاسی مشخصی ضد جنگ ویتنام داشتند. مروین بخاطر فعالیت‌های صلح طلبانه‌اش در ژوئن ۱۹۷۱ برندهٔ جایزه پولیتزر برای شعر شد و مبلغ جایزه را نیز برای ابراز مخالفت، به جنبش مقاومت ضد جنگ بخشید.

مروین از سال ۱۹۷۶ به هاوایی رفت تا آئین بودایی را از «روبرت آیتکن» بیاموزد. او آنجا در سال ۱۹۸۳ با «پائولا شوارتز» (Paula Schwartz) در آیین بودایی ازدواج کرد و در جزیرهٔ مائوئی ساکن شد. خانه‌ای که او برای زندگی در این جزیره ساخت در میان هکتارها مرتعی قرار دارد که با تلاش‌های خودش از نابودی نجات یافته‌اند. تمرین‌های سخت بودایی و تلاش‌های فداکارانهٔ مروین در حفاظت از محیط زیست تأثیر بسیاری بر کارهای بعدی او گذاشت.

یکی از مشهورترین کارهای مروین «گل‌های بهاری وانتادور» The Mays of Ventadorn است. این کتاب در سال ۲۰۰۲، وقتی که نشریهٔ نشنال جئوگرافی از چند نویسندهٔ نام‌آشنا خواست سفرنامه‌ای از مکان دلخواهشان بنویسند نوشته شد. مروین «قلعهٔ افسانه‌ای برنارد دو وانتادور» را در دل درهٔ لیموزین برگزیدقلعه‌ای بسیار قدیمی با رازهای کهن عاشقانه که اکنون جز خرابه‌هایی از آن باقی نمانده؛ این اثر بیشتر از اینکه سفرنامه باشد شاعرانه‌ای‌ست آمیخته به اسطوره‌ها.

مروین رئیس سابق آکادمی شعر آمریکاست و از سال ۱۹۹۹ در کنار «ریتا داو» و «لوئیز گلوک» مشاور بخش شعر کتابخانهٔ ملی است.

ده‌ها کتاب شعر و بیشتر از بیست اثر ترجمه دارد. ترجمهٔ افسانه‌های اسپانیایی، آثار ژان فولن، آنتونیو پورکیا، پابلو نرودا، فدریکو گارسیا لورکا و به‌خصوص برزخ، دانته آلیگیری از جمله ترجمه‌های مشهور این شاعرند. به عقیدهٔ او «کار ترجمه به سادگی غیرممکن و با اینحال ضروری‌ست».

نیویورک تایمز کتاب «مهاجرت» Migration: New and Selected Poems مروین را در فهرست صد کتاب برتر سال قرار داده است. این کتاب «جایزهٔ کتاب ملی» در سال ۲۰۰۵ و جایزهٔ پیک کتاب در سال ۲۰۰۶ را از آن خود کرده است. کتاب «کمپانی حاضر» مروین در سال ۲۰۰۶ برندهٔ جایزهٔ ملی ربکا جانسون بابیت شده است. در سال ۲۰۰۹ بخاطر کتاب شعر «سایهٔ شعرای یمانی» The Shadow of Sirius برای بار دوم برندهٔ جایزهٔ پولیتزر شد.

دیوید سن‌ژان برای ویلیام اس مروین لقب «آخرین خنیاگر» و مارک ایروین، «ویرجیل معاصر» را برگزیده‌اند.
مروین در جزیره مائوئی، هاوایی زندگی می‌کرد و همان‌جا به فعالیت‌های ادبی و اجتماعی خویش مشغول بود.

 جوایز و افتخارات 
دابلیو اس مروین برندهٔ جوایز بسیاری شده است که عبارتنداز:

 ۱۹۵۲: Yale Younger Poets Prize for A Mask for Janus
 ۱۹۵۴: Kenyon Review Fellowship in Poetry
 ۱۹۵۶: Rockefeller Fellowship بورسیه راکفلر
 ۱۹۵۷: National Institute of Arts and Letters grant
 ۱۹۵۷: Playwrighting Bursary, Arts Council of Great Britain
 ۱۹۶۱: Rabinowitz Foundation Grant
 ۱۹۶۲: Bess Hokin Prize, Poetry magazine
 ۱۹۶۴/۱۹۶۵: Ford Foundation Grant
 ۱۹۶۶: Chapelbrook Foundation Fellowship
 ۱۹۶۷: Harriet Monroe Memorial Prize, Poetry magazine
 ۱۹۶۹: PEN Translation Prize for Selected Translations ۱۹۴۸–۱۹۶۸
 ۱۹۶۹: Rockefeller Foundation Grant
 ۱۹۷۱: Pulitzer Prize for Poetry for The Carrier of Ladders (انتشار در ۱۹۷۱) جایزه پولیتزر برای شعر
 ۱۹۷۳: Academy of American Poets Fellowship
 ۱۹۷۴: Shelley Memorial Award
 ۱۹۷۹: Bollingen Prize for Poetry, Yale University Library
 ۱۹۸۷: Governor's Award for Literature of the state of Hawaii
 ۱۹۹۰: Maurice English Poetry Award
 ۱۹۹۳: The Tanning Prize for mastery in the art of poetry
 ۱۹۹۳: Lenore Marshall Poetry Prize for Travels
 ۱۹۹۴: Lila Wallace-Reader's Digest Writers' Award
 ۱۹۹۸: Ruth Lilly Poetry Prize, awarded by The Poetry Foundation
 ۱۹۹۹: Poetry Consultant to the Library of Congress, a jointly-held position with Rita Dove and Louise Glück
 ۲۰۰۵: National Book Award for Poetry for Migration: New and Selected Poems
 ۲۰۰۴: Golden Wreath Award of the Struga Poetry Evenings Festival in Macedonia تاج گل طلایی شب‌های شعر استروگاجشنوارهٔ بین‌المللی شعر است که با حمایت یونسکو در جمهوری مقدونیه برای حمایت از شاعران جوان سراسر جهان فعالیت می‌کند.
 ۲۰۰۴: Lannan Lifetime Achievement Award
 ۲۰۰۹: Pulitzer Prize for Poetry for The Shadow of Sirius (published in ۲۰۰۸) جایزه پولیتزر برای شعر
 ۲۰۱۰: Kenyon Review Award for Literary Achievement
 ۲۰۱۰: United States Poet Laureate
 ۲۰۱۳: The Zbigniew Herbert International Literary Award

 کتابشناسی 
 «نقابی برای ژانوس»
 «مهاجرت»
 «سایهٔ شعرای یمانی»
 «گل‌های بهاری وانتادور»
 «شپش»
 «نردبان‌بر»

 پانویس 

 منابع 




 پیوند به بیرون 

 فهرست آثار دبلیو. اس. مروین در موزیک‌برینز


رده:اعضای فرهنگستان هنر و ادب ایالات متحده آمریکا
رده:اهالی اسکرانتون (پنسیلوانیا)
رده:اهالی اونیون سیتی، نیوجرسی
رده:برندگان تاج گل طلایی شب‌های شعر استروگا
رده:برندگان جایزه پولیتزر برای شعر
رده:برندگان جایزه ملی کتاب
رده:پرسبیترهای اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پرینستون
رده:درگذشتگان ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان جایزه گوگنهایم
رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)
رده:شاعران اهل ایالات متحده آمریکا
رده:شاعران اهل نیوجرسی
رده:شاعران اهل هاوایی
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:شاعران مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:صلح‌طلبان ایالات متحده آمریکا
رده:کارکنان نیویورکر
رده:مترجمان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:مترجمان به انگلیسی
رده:مترجمان دانته آلیگیری
رده:ملک‌الشعراهای آمریکا
رده:نویسندگان اهل اسکرانتون، پنسیلوانیا
رده:نویسندگان اهل نیویورک
رده:نویسندگان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:ویکی‌سازی رباتیک