همه‌چیز باید بگذرد

آلبوم همه چیز باید بگذرد سومین آلبوم استودیویی جورج هریسون، موسیقیدان انگلیسی، به شمار می‌آید؛ اثری سه‌صفحه‌ای که در ۲۷ نوامبر ۱۹۷۰ ابتدا در ایالات متحده و سه روز بعد در بریتانیا منتشر شد. این آلبوم نخستین گام مستقل هریسون پس از فروپاشی گروه بیتلز در آوریل همان سال بود و به‌نوعی اعلام هویت هنری او خارج از سایه‌ی آن گروه افسانه‌ای محسوب می‌شد. در این مجموعه، قطعات شاخصی مانند پروردگار شیرین من و زندگی چیست شنیده می‌شوند؛ در کنار آن‌ها، ترانه‌هایی نظیر آیا مایهٔ افسوس نیستحیف نیست؟  و قطعهٔ عنوانی آلبوم قرار دارند که پیش‌تر در دوران فعالیت بیتلز نادیده گرفته شده بودند. فضای کلی آلبوم بازتابی از همکاری‌های هریسون با هنرمندانی چون باب دیلن، بیلی پرستون و... در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ است؛ تجربه‌هایی که به او کمک کردند از نقش حاشیه‌ای‌اش در کنار جان لنون و پل مک‌کارتنی عبور کند و به بلوغی مستقل برسد.

یکی از شاخص‌ترین جنبه‌های این اثر، تثبیت صدای منحصربه‌فرد گیتار اسلاید هریسون است؛ صدایی که بعدها به امضای موسیقایی او تبدیل شد. در کنار آن، دغدغه‌های معنوی و روحانی که بخش جدایی‌ناپذیر جهان فکری هریسون بودند، در این آلبوم حضوری پررنگ و تاثیرگذار دارند و به موسیقی حال‌وهوایی تأمل‌برانگیز می‌بخشند.

ضبط آلبوم از ماه مه ۱۹۷۰ در استودیوی EMI لندن آغاز شد و تا اکتبر همان سال با لایه‌گذاری‌های پرشمار و میکس‌های گسترده ادامه یافت. جمع بزرگی از نوازندگان در این پروژه مشارکت داشتند؛ از جمله اریک کلپتون. همچنین رینگو استار، گری رایت، بیلی پرستون، آلن وایت، کلاوس وورمان و... در این جلسات حضور داشتند.

این آلبوم پس از انتشار، به‌سرعت تحسین گستردهٔ منتقدان و استقبال چشمگیر مخاطبان را به‌دست آورد و برای مدت طولانی در صدر جدول‌های فروش جهانی قرار گرفت. فیل اسپکتور به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ مشترک، از تکنیک مشهور خود بهره گرفت و شکوهی خاص به بافت صوتی اثر بخشید. منتقد مجلهٔ رولینگ استونز، این صدا را «متعلق به قله‌ها و افق‌های پهناور» توصیف کرد.

این آلبوم در مجموع، بهترین اثر انفرادی میان اعضای پیشین بیتلز به شمار می‌آید. هریسون در آخرین سال زندگی‌اش، کارزار موفقی برای انتشار مجدد آلبوم به مناسبت سی‌امین سالگرد آن هدایت کرد. پس از این بازانتشار، آلبوم شش‌ گواهی پلاتینیوم دریافت کرد و این رقم بعدها به هفت‌ عدد افزایش یافت؛ نشانه‌ای از فروش دست‌کم هفت میلیون نسخه.

این اثر در فهرست‌های معتبر موسیقی نیز جایگاهی ویژه به‌دست آورد: در سال ۱۹۹۳ روزنامهٔ تایمز آن را در رتبهٔ ۷۹ فهرست «۱۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» قرار داد و مجلهٔ رولینگ استونزدر به‌روزرسانی سال ۲۰۲۳، جایگاه ۳۶۸ فهرست «۵۰۰ آلبوم بزرگ تاریخ» را به آن اختصاص داد. همچنین در سال ۲۰۱۴، همه چیز گذراست به تالار افتخارات راه یافت.

 ترانه‌ها 
تمامی ترانه‌ها نوشتهٔ جورج هریسون هستند، مگر در مواردی که ذکر شده است.

انتشار اصلی

 «همیشه تو را خواهم داشت» (هریسون، دیلن) – ۲:۵۶
 «پروردگار شیرینِ من» – ۴:۳۸
 «واه-واه» – ۵:۳۵
 «آیا مایهٔ افسوس نیست؟ (نسخهٔ اول)» – ۷:۱۰
 «زندگی چیست؟» – ۴:۲۲
 «اگر به‌خاطر تو نبود» (دیلن) – ۳:۲۹
 «پشت آن درِ قفل‌شده» – ۳:۰۵
 «رهایش کن!» – ۴:۵۷
 «فرار از آسیاب» – ۲:۴۹
 «مراقب تاریکی باش» – ۳:۴۸
 «دردانه‌های اپل» – ۳:۰۴
 «تصنیفِ سر فرانکی کریسپ (بگذار بغلتد)» – ۳:۴۸
 «در انتظارِ همهٔ شما» – ۲:۴۵
 «همه‌چیز باید بگذرد» – ۳:۴۴
 «عشق را می‌کاوم» – ۴:۵۵
 «هنرِ مردن» – ۳:۳۷
 «آیا مایهٔ افسوس نیست (نسخهٔ دوم)» – ۴:۴۵
 «مرا بشنو، پروردگارا» – ۵:۴۶

 بداهه نوازی های استودیویی 

 «ناگهانی» – ۱۱:۱۴ 
 «تولدت مبارک، جانی» (بیل مارتین، فیل کولتر، هریسون) – ۰:۴۹
 «مرا وصل کن» – ۳:۱۸ 
 «آن جیپ را به یاد می‌آورم» – ۸:۰۷ 
 «ممنون برای پپرونی» – ۵:۳۱

 منابع 



رده:آثار وارد شده به تالار مشاهیر گرمی
رده:آلبوم‌های ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:آلبوم‌های اپل رکوردز
رده:آلبوم‌های انگلیسی‌زبان
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط جرج هریسون
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط فیل اسپکتور
رده:آلبوم‌های جرج هریسون
رده:آلبوم‌های ضبط‌شده در ابی رود استودیوز