پرتو مرگ

پرتو مرگ یا اشعه مرگ  یک اشعه ذره‌ای نظری (تئوری) یا سلاح الکترومغناطیسی در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰میلادی بود که ادعا شد مستقلاً توسط نیکولا تسلا اختراع شده‌است. در سال ۱۹۵۷، شورای ملی مخترعان بازهم لیست اختراعات نظامی را منتشر کرد که شامل اشعه مرگ می‌شد.

اگرچه ریشه در داستان‌های علمی-تخیلی دارد، اما تحقیقات روی سلاح‌های مبتنی بر انرژی که با الهام از گمانه‌زنی‌های گذشته انجام شده، به ساخت سلاح‌های واقعی مورد استفاده توسط ارتش‌های مدرن کمک کرده است که گاهی نوعی «پرتو مرگ» نامیده می‌شوند؛ مانند نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و سیستم سلاح لیزری (LaWS) آن که در اواسط سال ۲۰۱۴ مستقر شد. این تسلیحات از نظر فنی به عنوان سلاح‌های انرژی هدایت‌شده شناخته می‌شوند.

 تاریخچه 
در سال ۱۹۲۳، ادوین آر. اسکات، مخترعی از سان‌فرانسیسکو، ادعا کرد که اولین کسی است که یک پرتو مرگ را توسعه داده که می‌تواند حیات انسانی را نابود کند و هواپیماها را از فاصله دور سرنگون سازد. او در دیترویت متولد شده بود و ادعا می‌کرد که به مدت نه سال به عنوان دانشجو و تحت حمایت چارلز پورتئوس اشتاینمتز کار کرده است. هری گریندل ماتیوز در سال ۱۹۲۴ تلاش کرد آنچه را که به عنوان پرتو مرگ گزارش شده بود به وزارت هواپیمایی بریتانیا بفروشد. او هرگز نتوانست یک مدل کاربردی را نشان دهد یا آن را به ارتش نمایش دهد.

نیکولا تسلا ادعا کرد که در دهه ۱۹۳۰ یک «پرتو مرگ» اختراع کرده است که آن را تله‌فورس نامید و این ادعاها را تا زمان مرگش ادامه داد.
تسلا توضیح داد که «این اختراع من استفاده از هیچ‌کدام از اصطلاحاً "پرتوهای مرگ" را در نظر نمی‌گیرد. پرتوها قابل استفاده نیستند زیرا نمی‌توان آن‌ها را در مقادیر لازم تولید کرد و با فاصله به سرعت از شدت آن‌ها کاسته می‌شود. تمام انرژی نیویورک (تقریباً دو میلیون اسب بخار) که به پرتو تبدیل شده و به بیست مایلی تابانده شود، نمی‌تواند یک انسان را بکشد، زیرا بر اساس یک قانون شناخته‌شده فیزیک، به قدری پراکنده می‌شود که بی‌اثر خواهد بود. دستگاه من ذراتی را پرتاب می‌کند که ممکن است نسبتاً بزرگ یا در ابعاد میکروسکوپی باشند و ما را قادر می‌سازد تا تریلیون‌ها بار انرژی بیشتری نسبت به پرتوهای از هر نوع، به منطقه کوچکی در فاصله‌ای دور منتقل کنیم. بدین ترتیب هزاران اسب بخار را می‌توان با جریانی نازک‌تر از مو منتقل کرد، به طوری که هیچ چیز توان مقاومت نداشته باشد.» تسلا پیشنهاد کرد که یک کشور می‌تواند «هر چیزی را که در فاصله ۲۰۰ مایلی نزدیک می‌شود نابود کند... [و] دیواری از قدرت فراهم خواهد کرد» تا «هر کشوری، بزرگ یا کوچک را در برابر ارتش‌ها، هواپیماها و سایر ابزارهای حمله نفوذناپذیر کند». او ادعا کرد که از حدود سال ۱۹۰۰ روی این پروژه کار کرده و گفت که این دستگاه انرژی را از یونسفر می‌گیرد که او آن را «توپ نامرئی انرژی در اطراف زمین» می‌نامید. او گفت که این کار را به کمک یک سیم‌پیچ تسلا ۵۰ فوتی انجام داده است. «قانون شناخته‌شده فیزیک» که تسلا به آن اشاره می‌کند، به قانون عکس مجذور اشاره دارد که توضیح می‌دهد چرا پرتوهایی که او ذکر می‌کند با پیشروی بیشتر از شدتشان کاسته می‌شود و چگونه استفاده از آن‌ها محدودیتی برای اثربخشی چنین دستگاه ویرانگری خواهد بود.

در سال ۱۹۳۴، آنتونیو لونگوریا ادعا کرد که پرتو مرگی دارد که می‌تواند کبوترها را از فاصله چهار مایلی بکشد و موشی را که در یک «محفظه فلزی با دیواره ضخیم» محبوس شده بود، نابود کند.

در طول جنگ جهانی دوم، آلمانی‌ها حداقل دو پروژه و ژاپنی‌ها یک پروژه برای ساخت به اصطلاح پرتوهای مرگ داشتند. یک پروژه آلمانی به رهبری ارنست شیبولد مربوط به یک شتاب‌دهنده ذرات با دسته‌ای از میله‌های بریلیم قابل هدایت بود که در امتداد محور عمودی حرکت می‌کردند. پروژه دیگر توسط رولف ویدروئه توسعه یافت که در زندگی‌نامه او به آن اشاره شده است. دستگاهی که توسط ویدروئه ساخته شده بود، در فوریه ۱۹۴۵، زمانی که شهر بمباران شد، در آزمایشگاه فیزیک پلاسما درسدن بود. ویدروئه در مارس ۱۹۴۵ تیمی را رهبری کرد تا دستگاه را از آزمایشگاه ویران شده خارج کرده و به ارتش سوم ژنرال پاتون در بورگگروب تحویل دهند، جایی که در ۱۴ آوریل ۱۹۴۵ به بازداشت ایالات متحده درآمد. سلاح ژاپنی پرتو مرگ «Ku-Go» نام داشت که هدف آن استفاده از میکروویوهای ایجاد شده در یک مگنترون بزرگ بود.

 در داستان‌های علمی-تخیلی 
مفهوم پرتو مرگ حداقل از سال ۱۸۹۸ در جنگ دنیاها اثر اچ. جی. ولز و رمان سال ۱۹۲۷ الکسی نیکولایویچ تولستوی با نام پرتو مرگ گارین مطرح شده است. بعدها، داستان‌های علمی-تخیلی مفهوم تفنگ لیزری (Raygun) دستی را معرفی کردند که توسط شخصیت‌های تخیلی مانند فلش گوردون استفاده می‌شد. در رمان سال ۱۹۴۰ آلفرد نویس با نام آخرین انسان (عنوان در آمریکا: هیچ انسان دیگری)، یک پرتو مرگ که توسط دانشمندی آلمانی به نام ماردوک ساخته شده، در یک جنگ جهانی رها می‌شود و تقریباً نژاد بشر را از بین می‌برد. سلاح‌های مشابهی در فیلم‌های جاسوسی علمی-تخیلی مانند ردیف مقتولان و حماسه علمی-تخیلی جنگ ستارگان اثر جورج لوکاس یافت می‌شوند.Holland, Charles. "Alfred Noyes, The Last Man" , St. Dunstan's Red and White, St. Dunstan's University.

 جستارهای وابسته 
 پرتو حرارتی ارشمیدس
 سندرم هاوانا
 پرتو حرارتی
 سلاح صوتی
 تفنگ خورشیدی
 سلاح‌ها در داستان‌های علمی-تخیلی

 منابع 

 مطالعه بیشتر 

 پیوند به بیرون 
Defense Update article on M-THEL
Microwave weapons: Wasted energy (Nature)
High Power Microwaves - Strategic and Operational Implications for Warfare (Eileen M. Walling, Colonel, USAF) 
 منابع 



رده:جنگ‌افزارهای ضدتانک تخیلی
رده:جنگ‌افزارهای علمی-تخیلی
رده:فیزیک حاشیه‌ای
رده:ویکی‌سازی رباتیک