سندرم ایمپاستر

سندرم ایمپاستر، نشانگان دغل‌کار یا نشانگان خودویرانگری توانمندان (به انگلیسی: Impostor syndrome یا Impostor phenomenon) یک پدیده روان‌شناختی است که در آن افراد نمی‌توانند موفقیت‌هایشان را بپذیرند و ترس دائمی از این دارند که به عنوان یک «کلاهبردار» یا «شیاد» افشا شوند. برخلاف شواهد بیرونی از شایستگی آن‌ها، افرادی که این سندرم را تجربه می‌کنند، متقاعد شده‌اند که آن‌ها کلاهبردار هستند و لیاقت موفقیت‌هایی که به دست آورده‌اند را ندارند. این افراد موفقیت‌های خود را به شانس، زمان‌بندی درست، یا فریب دادن دیگران برای باور کردن باهوش بودن و شایستگی‌شان نسبت می‌دهند.
در حالی که سندرم ایمپاستر در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (DSM) به عنوان یک اختلال روانی طبقه‌بندی نشده است، اما روان‌شناسان و مربیان آن را به عنوان یک شکل خاص از شک به خود که با اضطراب و افسردگی همراه است، به رسمیت می‌شناسند.
 تاریخچه 
این اصطلاح اولین بار در سال ۱۹۷۸ توسط دو روان‌شناس بالینی به نام‌های پائولین رز کلانس و سوزان ایمز در مقاله‌ای که بر روی زنان موفق متمرکز بود، ابداع شد. آن‌ها مشاهده کردند که بسیاری از زنان با دستاوردهای بالا، با وجود مدارک تحصیلی عالی و تقدیرنامه‌های حرفه‌ای، معتقد بودند که باهوش نیستند و دیگران در ارزیابی توانایی‌های آن‌ها دچار اشتباه شده‌اند.
اگرچه تحقیقات اولیه بر روی زنان متمرکز بود، پژوهش‌های بعدی نشان داد که این پدیده محدود به جنسیت خاصی نیست و مردان و زنان را به یک اندازه تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین مشخص شد که این سندرم در میان گروه‌های اقلیت نژادی و دانشجویان تحصیلات تکمیلی شیوع بالایی دارد.
 علائم و نشانه‌ها 
تجربه سندرم ایمپاستر می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، اما الگوهای مشترکی وجود دارد:
 چرخه ایمپاستر: فرد هنگام مواجهه با یک وظیفه مربوط به موفقیت، دچار اضطراب می‌شود و یا بیش از حد آماده‌سازی می‌کند یا کار را به تعویق می‌اندازد (اهمال‌کاری). پس از انجام کار، موفقیت را به تلاش سخت (در صورت آماده‌سازی بیش از حد) یا شانس (در صورت اهمال‌کاری) نسبت می‌دهد، نه به توانایی واقعی خود.
 کمال‌گرایی: تعیین اهداف بسیار بلندپروازانه و احساس شکست شدید در صورت عدم دستیابی به آن‌ها.
 ترس از شکست: فشار زیاد برای اجتناب از اشتباه کردن و ترس از اینکه اشتباهات باعث افشای بی‌کفایتی آن‌ها شود.
 رد کردن تحسین: دشواری در پذیرش تعریف و تمجید و نسبت دادن موفقیت به عوامل خارجی.
 ترس از موفقیت: نگرانی از اینکه موفقیت منجر به انتظارات بالاتر از سوی دیگران شود که فرد قادر به برآورده کردن آن‌ها نباشد.
 انواع 
دکتر والری یانگ، متخصص شناخته شده در زمینه این سندرم، پنج زیرگروه اصلی برای سندرم ایمپاستر طبقه‌بندی کرده است:
 کمال‌گرا: این افراد تمرکز اصلی‌شان بر «چگونگی» انجام کار است. حتی یک اشتباه کوچک باعث می‌شود احساس شکست کنند. آن‌ها به ندرت از عملکرد خود راضی هستند.
 ابرقهرمان: این افراد خود را مجبور می‌کنند تا در تمام جنبه‌های زندگی (کار، خانواده، روابط) سخت‌تر از دیگران کار کنند تا ثابت کنند که شیاد نیستند. این رفتار اغلب منجر به فرسودگی شغلی می‌شود.
 نبوغ ذاتی: این افراد انتظار دارند همه چیز را سریع و بدون تلاش یاد بگیرند. اگر برای تسلط بر مهارتی نیاز به تلاش داشته باشند یا در بار اول موفق نشوند، احساس شرم می‌کنند.
 تکرو: این افراد درخواست کمک را نشانه‌ای از ضعف یا بی‌کفایتی می‌دانند و اصرار دارند تمام کارها را به تنهایی انجام دهند.
 کارشناس: این افراد احساس می‌کنند که باید همه چیز را دربارهٔ موضوعی بدانند قبل از اینکه خود را آگاه بدانند. آن‌ها دائماً به دنبال مدارک تحصیلی و گواهینامه‌های جدید هستند زیرا می‌ترسند دانش‌شان کافی نباشد.
 علل و ریشه‌ها 
عوامل متعددی در شکل‌گیری سندرم ایمپاستر نقش دارند:
 تربیت خانوادگی 
سبک‌های فرزندپروری که در آن‌ها فشار زیادی برای موفقیت وجود دارد یا انتقادهای مداوم صورت می‌گیرد، می‌تواند زمینه‌ساز این سندرم باشد. همچنین خانواده‌هایی که در آن‌ها مقایسه با خواهر و برادر زیاد است، یا برچسب‌هایی مانند «باهوش» یا «حساس» به کودک زده می‌شود، ریسک ابتلا را افزایش می‌دهند.
 ویژگی‌های شخصیتی 
برخی ویژگی‌های شخصیتی با این سندرم همبستگی دارند:
 روان‌رنجوری: تمایل به تجربه هیجانات منفی مانند اضطراب و ناامنی.
 وظیفه‌شناسی: در حالی که وظیفه‌شناسی یک ویژگی مثبت است، افراط در آن و ترکیب آن با کمال‌گرایی می‌تواند منجر به احساسات ایمپاستر شود.
 عوامل محیطی و نهادی 
تبعیض‌های سیستماتیک، نژادپرستی و کلیشه‌های جنسیتی می‌توانند احساس تعلق را در افراد کاهش داده و حس «شیاد بودن» را تقویت کنند. این موضوع به‌ویژه در محیط‌های دانشگاهی و شرکتی که تنوع کمی دارند، مشهود است.
 مدیریت و درمان 
اگرچه درمان دارویی خاصی برای این سندرم وجود ندارد، اما روش‌های روان‌درمانی و تغییر سبک فکر می‌تواند مؤثر باشد:
 درمان شناختی-رفتاری (CBT): این رویکرد به افراد کمک می‌کند تا افکار منفی و غیرمنطقی خود را شناسایی کرده و آن‌ها را با افکار واقع‌بینانه جایگزین کنند.
 اشتراک‌گذاری احساسات: صحبت کردن با مربیان، دوستان یا گروه‌های حمایتی می‌تواند به فرد نشان دهد که تنها نیست و دیگران نیز احساسات مشابهی دارند.
 پذیرش نقص: یادگیری اینکه کمال‌گرایی دست‌نیافتنی است و اشتباهات بخش طبیعی از فرایند یادگیری هستند.
 مستندسازی موفقیت‌ها: نگهداری فهرستی از دستاوردها و بازخوردهای مثبت برای یادآوری توانایی‌ها در زمان‌های شک.
 افراد مشهور 
بسیاری از افراد مشهور و موفق علناً دربارهٔ تجربه خود با سندرم ایمپاستر صحبت کرده‌اند، که نشان می‌دهد این پدیده ربطی به میزان واقعی موفقیت ندارد. از جمله این افراد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
 آلبرت اینشتین: او در سال‌های پایانی عمر خود گفته بود که از توجه بیش از حد به کارهایش احساس ناراحتی می‌کند و خود را یک «کلاهبردار غیرعمدی» می‌داند.
 مایا آنجلو: نویسنده و شاعر برجسته آمریکایی که با وجود نوشتن ۱۱ کتاب و بردن جوایز متعدد، بیان کرده بود: «هر بار که کتابی می‌نویسم، فکر می‌کنم که این بار دیگر دستم رو می‌شود.»
 میشل اوباما: بانوی اول سابق آمریکا در سخنرانی‌های خود به تجربه احساسات ایمپاستر در طول زندگی حرفه‌ای‌اش اشاره کرده است.
 تام هنکس: بازیگر برنده جایزه اسکار که گفته است گاهی فکر می‌کند چطور به اینجا رسیده و کی قرار است دیگران متوجه شوند که او نباید آنجا باشد.
 جستارهای وابسته 
 اثر دانینگ-کروگر
 اعتماد به نفس
 خودکارآمدی
 عقده حقارت
 فرسودگی شغلی
 منابع 

رده:روان‌شناسی
رده:شخصیت
رده:سندرم‌ها
رده:روان‌شناسی اجتماعی
رده:روان‌شناسی مردم‌پسند
رده:معرفی‌شده‌های ۱۹۷۸ (میلادی)
رده:نوواژه‌های دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:سوگیری‌های شناختی