عشق شهسوارانه

عشق شهسوارانه ، رویکردی به عشق در ادبیات اروپای قرون وسطی بود که بر نجابت و شوالیه‌گری تأکید داشت. ادبیات آن دوران پر از داستان‌های شوالیه‌هایی بود که به خاطر عشق شهسوارانهٔ خود به ماجراجویی‌ها و انجام کارهای مختلفی دست می‌زدند تا به بانوی خود خدمت کنند. این گونه از عشق تنها گونه‌ای از داستان بود که برای سرگرم کردن طبقه اشراف ساخته و پرداخته می‌شد اما به مرور زمان این نگاه به عشق تغییراتی کرد و بازهٔ گسترده‌تری از مخاطبان را به خود علاقه‌مند کرد.

عشق شهسوارانه در پایان سده یازدهم میلادی در میان طبقهٔ اشراف و نجیب‌زادگان ناحیه آکیتن، پروانس، شامپانی، بورگوندی، نورمنهای جنوب ایتالیا شروع شد. عشق شهسوارانه چیزی میانهٔ احساسات شهوانی و دست‌آوردهای معنوی بود که اگرچه در ابتدا به صورت عشقی شهوانی به نظر می‌رسد اما در انتها به اعتلای معنوی و انسانی فرد می‌انجامد.

اصطلاح عشق شهسوارانه ابتدا در سال ۱۸۸۳ بدست گاستون پاریس بکار رفت و بارها با تعاریف و کاربردهای متفاوت مورد استفاده قرار گرفت تا اینکه در سدهٔ نوزدهم میلادی با پدید آمدن ادبیات رومانتیک مورد بی‌تفاوتی قرار گرفت. سرچشمهٔ آن، تفسیرها و نیز تأثیرات آن هنوز مورد بحث است.

 مراحل عشق شهسوارانه 
باربارا تاکمن، مراحل عشق شهسوارانه را چنین برشمرده‌است:
 دیدن بانوی موردنظر و شیفهٔ او شدن
 تحسین او از دور
 اظهار جانسپاری به او
 عدم پذیرش عفیفانهٔ او از سوی بانو
 اظهار عشق مجدد با اظهار دوباره سوگندهای پرهیزگاری و وفاداری ابدی
 ناله‌های نزدیک شدن به مرگ از نرسیدن به عشق و نیاز
 انجام اعمال شجاعانه که به دلربایی از بانو می انجامد
 وصال عشق در پنهانی
 ماجراها و حقه‌های زیادی که برای فرار از شناخته شدن است.

 منابع 



 پیوند به بیرون 
 مدخل عشق شهسوارانه در دانشنامه بریتانیکا


رده:ادبیات قرون وسطی
رده:تاریخ تمایلات جنسی انسان
رده:تاریخ فرهنگ اروپا
رده:تاریخ فرهنگ
رده:دگرجنس‌گرایی
رده:روابط میان‌فردی
رده:عشق
رده:فلسفه عشق