ایمونوگلوبولین وریدی

ایمونوگلوبولین وریدی یا IVIG 

نام تجارتی: Sandoglobuline

طبقه بندی فارماکولوژیک :

طبقه بندی درمانی : ایمونوگلوبولین

اشکال دارویی: آمپول ۱ و ۳ و ۶ گرم در ویال

نکته: این فراورده به تازگی از طرح ژنریک ایران حذف گردیده‌است.

این فراورده باعث ایجاد سطوح وسیعی از پادتن های IgM IgG و IgA می شود.

 مکانیسم عمل 
ایمونوگلوبین یا IVIG به عنوان یک درمان جایگزین پروتئین پلاسما(IgG)، در بیماران دچار کمبود یا نقص ایمنی که دچار کاهش یا از دست دادن قابلیت تولید آنتی بادی هستند، تجویز می‌شود. در این قبیل بیماران دچار کمبود ایمنی، ایمونوگلوبین به جهت حفظ و نگهداری سطح آنتی بادی به میزان کافی، به منظور جلوگیری از عفونت‌ها و تأمین یک ایمنی غیرفعال توصیه می‌شود. درمان هر ۳-۴ هفته یکبار داده می‌شود. در مورد بیماران مبتلا به بیماری‌های اتوایمیون، ایمونوگلوبین در دوز بالا (معمولاً به میزان ۱ تا ۲ میلی گرم ایمونوگلوبین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) تجویز می‌شود و بدینوسیله تلاش می‌شود که شدت بیماری خود ایمنی مانند درماتومیوزیت Dermatomyositis کاهش داده شود.

ایمونوگلوبین همچنین در برخی از موارد عفونت حاد مانند بیماری کاوازاکی و عفونت اچ آی وی در اطفال و نیز سندرم گیلن باره، مفید واقع می‌شود. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی در ۲۴ مهٔ ۲۰۱۰ 

هیجانات مثبت با آزاد شدن ایمونوگلوبین A که آنتی بادی است و اولین خط دفاعی در برابر سرماخوردگی محسوب می‌شود، رابطه دارند. در یک بررسی معلوم شد پس از آن که زنان سالم، فیلم بامزه و شادی را تماشا می کردند، ایمونوگلوبین A آن‌ها افزایش می یافت. در واقع بین میزان ایمونوگلوبین A و استفاده از شوخی به عنوان راهبردی برای کنار آمدن با فشار روانی هم رابطهٔ مثبتی برقرار است.سانتراک، بی تا

 موارد مصرف 
 درمان نگهدارنده در بیمارانی که بدن آن‌ها قادر به تولید مقادیر کافی آنتی بادی‌های IgG نمی‌باشد
 درمان انواع ایدیوپاتیک پورپورای ترومبوسیتوپنیک
 درمان پارواویروس B19
 سندروم استیف پرسن Stiff Person Syndrome
 درمان اچ آی وی هپاتیت ب هاری کزاز دیفتری سیاه سرفه سرخجه پولیو ویروس آنفولانزا مننژیت هپاتیت آ سرماخوردگی و غیره

 طریقه مصرف 
 درمان نگهدارنده در بیمارانی که بدن آن‌ها قادر به تولید مقادیر کافی آنتی بادیهای IgG نمی‌باشد:

در بالغین و کودکان: ۲۰۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن، ماهی یک بار از طریق انفوزیون وریدی تجویز می‌شود.
 درمان انواع ایدیوپاتیک پورپورای ترومبوسیتوپنیک:

در بالغین و کودکان: ۴۰۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز، در ۲ تا ۵ روز متوالی. مقدار مصرف نگهدارنده دارو به تعداد پلاکت‌های شمارش شده و پاسخ بالینی بیمار بستگی دارد.

 موارد منع مصرف 
 حساسیت مفرط نسبت به ایمونوگلوبولین‌ها
 کمبود اختصاصی IgA

 عوارض جانبی 
 تهوع
 استفراغ
 کهیر
 آنژیوادم
 تب و لرز

 جستارهای وابسته 
 نقص ایمنی
 ایمنوگلوبولین

 پانویس 

 منابع 
 داروهای ژنریک ایران و دسته بندی داروها، دکتر مصطفی صابر و سید رضا موسوی، چاپ اول، ویرایش چهارم، صفحه: ۲۸۸
 ویکی انگلیسی [مکانیسم عمل با استفاده از این منبع نوشته شده‌است.]
 زمینهٔ روان‌شناسی سانتراک، جان دبلیو سانتراک، ترجمهٔ مهرداد فیروزبخت،جلد دوم، چاپ چهارم، صفحه: 307

رده:پادتن‌های درمانی
رده:پزشکی انتقال خون
رده:داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی
رده:دستگاه ایمنی بدن
رده:گلیکوپروتئین
رده:درمان