تاریخ یهود

تاریخ یهود یا تاریخ مردم یهودی یا یهودیان به دین، فرهنگ و ارتباط یهودیان با دیگر مردم (غیر یهودیان)، در طول تاریخ می‌پردازد. یهودیت به عنوان دین، اولین بار توسط یونانیان در دوره عصر هلنیستی مطرح شد.

 زمینه 

ریشه‌های یهودیت به بیش از ۳۵۰۰ سال پیش بازمی‌گردد. این دین در منطقه باستانی کنعان شکل گرفت؛ کنعان اصطلاحی است که برای منطقه‌ای باستانی شامل اسرائیل امروزی، کرانه باختری، نوار غزه و بخش‌هایی از لبنان، سوریه و اردن به کار می‌رود.‏ یهودیت از باورها و اعمال مردمی پدیدار شد که به «اسرائیلیان» شناخته می‌شدند، اما آنچه امروز یهودیت خاخامی نامیده می‌شود، تا قرن اول میلادی شکل نگرفته بود. بر پایه کتاب مقدس عبری، یهودیت ریشه در پیمانی دارد که یهوه با ابراهیم و دودمانش بست؛ پیمانی که بر اساس آن، یهوه آنان را قومی مقدس قرار داد و سرزمینی به ایشان بخشید. چهره‌های محوری فرهنگ بنی‌اسرائیل عبارت‌اند از پدران مقدس: ابراهیم، اسحاق، یعقوب و موسی.

از منظر تاریخی، یهودیت تا سال ۷۰ میلادی عمدتاً در داخل و پیرامون سرزمین اسرائیل رواج داشت؛ اما پس از آن، به سبب تبعید و پراکندگی اجباری یهودیان، در سرزمین‌های دیگر نیز گسترش یافت. همچنین این دین از آیین‌های متمرکز بر دو معبد بزرگ (هیکل سلیمان و معبد دوم اورشلیم) به یهودیت خاخامی تحول یافت و عبادت و آموزش مذهبی در کنیسه‌ها جایگاه مرکزی پیدا کرد. یهودیت خاخامی از قرن اول میلادی، شکل اصلی یهودیت بوده است. این دین بر این باور پایه‌گذاری شده که موسی تورات را در دو قالب دریافت کرد: تورات مکتوب (اسفار پنجگانه) و تفسیر شفاهی آن، موسوم به تورات شفاهی، که موسی آن را به مردم انتقال داد.‏

 جستارهای وابسته 
 تاریخ قوم اسرائیل

 نگارخانه 

 منابع 


رده:آیین‌های یهودی
رده:اقوام قوم یهود
رده:تاریخ یهودیت
رده:تاریخ‌های ملی
رده:دین در دوران کلاسیک