هاکون هفتم

هاکون هفتم (؛ با نام اصلی شاهزاده کارل دانمارک؛ ۳ اوت ۱۸۷۲۲۱ سپتامبر ۱۹۵۷) از سال ۱۹۰۵ تا هنگام مرگش در ۱۹۵۷ پادشاه نروژ بود. او نزدیک به ۵۲ سال سلطنت کرد و پس از کریستیان چهارم دومین فرمانروای بلندمدت در تاریخ نروژ به‌شمار می‌رود.

او در کپنهاگ و در دوران سلطنت پدربزرگش شاه کریستیان نهم دانمارک به دنیا آمد؛ در بدو تولد «کارل» نام گرفت و دومین پسر ولیعهد و ولیعهدبانوی دانمارک (که بعدها شاه فردریک هشتم و ملکه لوئیز شدند) بود. کارل در آکادمی سلطنتی نیروی دریایی دانمارک تحصیل کرد و در نیروی دریایی سلطنتی دانمارک خدمت نمود. پس از انحلال ۱۹۰۵ اتحاد سوئد و نروژ، تاج‌وتخت نروژ به او پیشنهاد شد. او پس از همه‌پرسی درباره سلطنت این پیشنهاد را پذیرفت، استورتینگ او را رسماً به پادشاهی برگزید و وی نامی با ریشه در زبان نورس باستان، یعنی هاکون را برگزید؛ بدین ترتیب با عنوان هاکون هفتم بر تخت نشست و نخستین پادشاه مستقل نروژ از زمان اولاو چهارم در ۱۳۸۷ شد.

هاکون به‌عنوان پادشاه، همدلی زیادی در میان مردم نروژ برانگیخت. با آن‌که قانون اساسی نروژ اختیارات اجرایی قابل توجهی را برای پادشاه در نظر گرفته است، هاکون در عمل خود را عمدتاً به نقشی نمایندگی و تشریفاتی محدود کرد و به ندرت در سیاست مداخله نمود؛ رویه‌ای که پسر و نوه‌اش نیز آن را ادامه دادند. نروژ در آوریل ۱۹۴۰ در جریان عملیات وزرئوبونگ توسط آلمان نازی مورد تهاجم قرار گرفت. هاکون خواسته‌های آلمان برای مشروعیت‌بخشی به دولت دست‌نشاندهٔ رژیم کوئیسلینگ را رد کرد و اعلام داشت به‌جای چنین کاری کناره‌گیری خواهد کرد. او پس از رفتن به تبعید در بریتانیا نیز از کناره‌گیری امتناع ورزید. از این رو، نقشی محوری در همبسته‌کردن ملت نروژ در مقاومت در برابر تهاجم و اشغال پنج‌سالهٔ پس از آن در جنگ جهانی دوم ایفا کرد. او پس از شکست آلمان در ژوئن ۱۹۴۵ به نروژ بازگشت.

هاکون زمانی پادشاه نروژ شد که پدربزرگش کریستیان نهم همچنان در دانمارک سلطنت می‌کرد و پیش از آن‌که پدرش و برادر بزرگ‌ترش به پادشاهی دانمارک برسند. او در دوران سلطنت خود شاهد به تخت نشستن پدرش فردریک هشتم، برادر بزرگ‌ترش کریستیان دهم و برادرزاده‌اش فردریک نهم در سال‌های ۱۹۰۶، ۱۹۱۲ و ۱۹۴۷ بود. هاکون در سپتامبر ۱۹۵۷ در ۸۵سالگی درگذشت؛ پس از نزدیک به ۵۲ سال سلطنت. تنها فرزند و پسرش جانشین او شد و با نام اولاو پنجم به تخت نشست.

زندگی اولیه
تولد و خانواده

شاهزاده کارل در ۳ اوت ۱۸۷۲ در اقامتگاه ییلاقی والدینش، کاخ شارلوتنلوند در شمال کپنهاگ، و در دوران سلطنت پدربزرگ پدری‌اش شاه کریستیان نهم به دنیا آمد.) او دومین پسر ولیعهد فردریک دانمارک (شاه آیندهٔ فردریک هشتم) و همسرش لوئیز سوئد بود. پدر او بزرگ‌ترین پسرِ شاه کریستیان نهم و لوئیز هسن-کاسل بود و مادرش تنها دخترِ کارل پانزدهم سوئد (که در نروژ با عنوان کارل چهارم نیز پادشاه بود) و لوئیز هلند به‌شمار می‌رفت.) او در هنگام تولد، پس از پدر و برادر بزرگ‌ترش، در جایگاه سومِ جانشینی تاج‌وتخت دانمارک قرار داشت، اما چشم‌انداز واقعی‌ای برای به ارث بردن تاج‌وتخت نداشت. شاهزاده خردسال در ۷ سپتامبر ۱۸۷۲ در کاخ شارلوتنلوند توسط اسقف شیلند، هانس لاسن مارتنسن غسل تعمید داده شد. نام‌های غسل تعمید او Christian Frederik Carl Georg Valdemar Axel بود و با عنوان «شاهزاده کارل» شناخته می‌شد (هم‌نامِ پدربزرگ مادری‌اش، پادشاه سوئد-نروژ، که تنها ۱۱ روز پس از غسل تعمید او درگذشت).

کارل به شاخهٔ Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (که غالباً به اختصار «گلوکس‌بورگ» نامیده می‌شود) از خاندان اولدنبورگ تعلق داشت. خاندان اولدنبورگ از ۱۴۴۸ خانواده سلطنتی دانمارک بود؛ این خاندان بین ۱۵۳۶ تا ۱۸۱۴ بر نروژ نیز فرمان راند، زمانی که نروژ بخشی از پادشاهی دانمارک-نروژ بود. خاستگاه این خاندان شمال آلمان بود، جایی که شاخهٔ گلوکس‌بورگ (Lyksborg) تیول کوچکی در اختیار داشت. این خانواده از سدهٔ پانزدهم با نروژ پیوندهایی داشت. چندین نفر از نیاکان پدری او در چارچوب اتحاد با دانمارک و گاه سوئد، پادشاه نروژ بودند؛ از جمله کریستیان یکم، فردریک یکم، کریستیان سوم، فردریک دوم، کریستیان چهارم و فردریک سوم. فردریک سوم نروژ را همراه با دانمارک، شلسویگ و هولشتاین در دولت اولدنبورگ ادغام کرد. نیاکان پدریِ بعدی او، دوک‌هایی در شلسویگ-هولشتاین بودند. کریستیان فردریک که در ۱۸۱۴ برای مدتی کوتاه پادشاه نروژ بود و نخستین پادشاهِ قانون اساسی ۱۸۱۴ نروژ و مبارزه برای استقلال به‌شمار می‌رود، عمویِ بزرگِ او بود.

کودکی و آموزش
کارل همراه با خواهر و برادرانش در خاندان سلطنتی کپنهاگ پرورش یافت و دوران رشدش را میان اقامتگاه والدینش در کپنهاگ، کاخ فردریک هشتم (قصری متعلق به سدهٔ هجدهم که بخشی از مجموعهٔ کاخ آمالینبورگ در مرکز کپنهاگ است) و اقامتگاه ییلاقی آنان، کاخ شارلوتنلوند در ساحل تنگه ارسوند در شمال شهر، سپری کرد. برخلاف رسم رایج آن دوره که کودکان سلطنتی را حاکمهها بزرگ می‌کردند، فرزندان را خودِ ولیعهدبانو لوئیز پرورش داد. کودکان زیر نظر مادرشان تربیتی نسبتاً سخت‌گیرانه و مسیحی‌محور دریافت کردند که با سخت‌گیری، انجام وظایف، مراقبت و نظم شناخته می‌شد.

به‌عنوان پسر کوچک‌ترِ ولیعهد، انتظار اندکی می‌رفت که کارل روزی پادشاه شود. او پس از پدر و برادر بزرگ‌ترش شاهزاده کریستیان، سومین نفر در صف جانشینی بود و سال‌های آغازین زندگی‌اش را در سایهٔ برادر بزرگ‌تر گذراند. فاصلهٔ سنی کارل و کریستیان کمتر از دو سال بود و این دو شاهزاده با هم در خانه و توسط معلم خصوصی آموزش دیدند و در ۱۸۸۷ در کلیسای کاخ کریستیانسبورگ مراسم مشترک تعمید تأییدی برگزار کردند.

پس از این مراسم، چنان‌که برای شاهزادگان آن زمان مرسوم بود، انتظار می‌رفت کارل آموزش نظامی را آغاز کند. تصمیم بر آن شد که مطابق خواست خودِ او به نیروی دریایی سلطنتی دانمارک بپیوندد. او از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۳ در آکادمی سلطنتی نیروی دریایی دانمارک آموزش دید و با درجهٔ ستوان دوم فارغ‌التحصیل شد. سپس تا زمان انتصابش به‌عنوان پادشاه نروژ در ۱۹۰۵ در نیروی دریایی دانمارک به خدمت ادامه داد. او در ۱۸۹۴ به درجهٔ ستوان یکم و در ۱۹۰۵ به درجهٔ دریاسالار ارتقا یافت. در دوران خدمت دریایی، در چندین مأموریت دریایی شرکت کرد؛ از جمله مأموریت ۱۹۰۴–۱۹۰۵ با رزم‌ناو محافظت‌شده  به مدیترانه و اقیانوس اطلس.

ازدواج
کارل در ۲۸ اکتبر ۱۸۹۵ و در ۲۳سالگی با دخترعموی خود شاهدخت مودِ ولز نامزد شد. مود کوچک‌ترین دختر شاهزاده و شاهدخت ولز بود (که بعدها ادوارد هفتم و ملکه الکساندرا شدند). شاهدخت ولز عمهٔ کارل بود، زیرا بزرگ‌ترین دخترِ کریستیان نهم و ملکه لوئیز به‌شمار می‌رفت. مراسم عروسی در ۲۲ ژوئیه ۱۸۹۶ برگزار شد؛ محل برگزاری، نمازخانهٔ خصوصی کاخ باکینگهام بود و مادربزرگ عروس، ملکه ویکتوریا ۷۷ ساله، نیز در آن حضور داشت.

پس از ازدواج، این زوج در کپنهاگ ساکن شدند و کارل حرفهٔ خود را به‌عنوان افسر نیروی دریایی ادامه داد. آنان در عمارت برنستورف، یک خانه شهری به سبک روکوکو متعلق به سدهٔ هجدهم که مالک آن عموی مشترکشان، شاه جرج یکم یونان بود، اقامت گزیدند؛ ساختمانی واقع در بردگاده و در مجاورت مجموعهٔ کاخ آمالینبورگ. افزون بر این، پدر عروس اپلتون هاوس را در ملک سندرینگهام به‌عنوان اقامتگاه ییلاقی به آن‌ها بخشید تا در سفرهای مکرر دخترش به انگلستان از آن استفاده کند.) تنها فرزند آن‌ها، شاهزاده الکساندر، ولیعهد آینده اولاو (و بعدها پادشاه اولاو پنجم), در ۲ ژوئیه ۱۹۰۳ در همان‌جا به دنیا آمد.

به تخت نشستن در نروژ

پیشینه و انتخاب
پس از چندین سال اختلاف نظر بر سر موضوعات گوناگون، اتحاد سوئد و نروژ که از ۱۸۱۴ برقرار بود، در ۱۹۰۵ منحل شد. استورتینگ (پارلمان نروژ) در ۷ ژوئن به‌طور یک‌جانبه رأی به انحلال داد و این تصمیم سپس در همه‌پرسی انحلال اتحاد نروژ در ۱۹۰۵ که در ۱۳ اوت برگزار شد، توسط مردم نروژ تأیید گردید. پس از چند هفته مذاکره، انحلال اتحاد در ۲۳ سپتامبر و در قالب پیمان کارلستاد به رسمیت شناخته شد؛ پیمانی که با میانجی‌گری قدرت‌های بزرگ اروپا به دست آمد. مفاد آن شامل شناسایی کامل حاکمیت نروژ و نیز کناره‌گیری پادشاه سوئد، اسکار دوم، از تاج‌وتخت نروژ بود. یک ماه بعد، اتحاد به‌طور رسمی پایان یافت؛ زمانی که شاه اسکار دوم در ۲۶ اکتبر اسناد شناسایی نروژ به‌عنوان کشوری مستقل را امضا کرد و همان روز از پادشاهی نروژ کناره‌گیری نمود.

پس از آن، کمیته‌ای در دولت نروژ چند تن از شاهزادگان خاندان‌های سلطنتی اروپا را به‌عنوان نامزدهای تاج‌وتخت خالی نروژ شناسایی کرد. هرچند نروژ از نظر حقوقی از ۱۸۱۴ کشوری مستقل به‌شمار می‌رفت، از ۱۳۸۷ تاکنون پادشاهِ خود را نداشت. به‌تدریج، شاهزاده کارل به نامزد اصلی بدل شد؛ عمدتاً به این دلیل که از پادشاهان مستقل نروژ تبار داشت. او همچنین دارای پسری بود که ولیعهدِ تضمین‌شده‌ای برای تاج‌وتخت فراهم می‌کرد و این‌که همسرش، شاهدخت مود، عضو خاندان سلطنتی بریتانیا بود، از نگاه بسیاری مزیتی برای ملت تازه‌استقلال‌یافتهٔ نروژ محسوب می‌شد.

شاهزاده کارل که گرایش‌های دموکراتیک داشت و می‌دانست در نروژ هنوز دربارهٔ این‌که کشور سلطنتی بماند یا به نظام جمهوری تغییر کند بحث جریان دارد، از پیشنهادهای دولت نروژ خرسند شد؛ با این حال پذیرش خود را مشروط به برگزاری همه‌پرسی کرد تا روشن شود که آیا سلطنت انتخاب مردم نروژ است یا نه. پس از آن‌که همه‌پرسی با اکثریت قاطعِ ۷۹ درصدی (۲۵۹٬۵۶۳ رأی موافق در برابر ۶۹٬۲۶۴ رأی مخالف) تأیید کرد که نروژی‌ها می‌خواهند نظام پادشاهی حفظ شود، استورتینگ (پارلمان) تاج‌وتخت نروژ را رسماً به کارل پیشنهاد داد و او در ۱۸ نوامبر ۱۹۰۵ به پادشاهی برگزیده شد. کارل همان شب (پس از موافقت پدربزرگش کریستیان نهم دانمارک), پیشنهاد را پذیرفت و فوراً با برگزیدن نامِ نورس باستانیِ هاکون، که بیش از ۵۰۰ سال بود توسط پادشاهان نروژ به کار نرفته بود، دل مردم کشور تازه‌اش را به دست آورد.) او بدین‌ترتیب جانشینِ عموی بزرگِ مادری‌اش، اسکار دوم سوئد شد که در اکتبر از تاج‌وتخت نروژ کناره‌گیری کرده بود.


دو روز بعد، صبح ۲۰ نوامبر، جمعیت بزرگی بیرون از اقامتگاه هاکون و مود در عمارت برنستورف در کپنهاگ گرد آمدند. حاضران هنگامی که زوج سلطنتی در پنجره ظاهر شدند به آنان خوشامد گفتند و سپس شروع به خواندن سرود میهن‌پرستانهٔ Ja, vi elsker dette landet کردند. همان روز، شاه کریستیان نهم هیئتی از استورتینگ را در دیداری رسمی در کاخ کریستیان هفتم در آمالینبورگ پذیرفت. هیئت پیام آورد که نوهٔ پادشاه به‌عنوان پادشاه نروژ انتخاب شده است و کریستیان نهم نیز رضایت خود را با انتخاب شاهزاده کارل اعلام کرد. رئیس هیئت، رئیس استورتینگ کارل بِرنِر، درود و تبریک مردم نروژ را رساند و آرزوی مردم را برای همکاری‌ای خوشایند بیان کرد. پادشاه پاسخ داد:

آقای رئیس استورتینگ، آقایان: نخستین درود از سوی نمایندگان مردم نروژ، که در تصمیم یکپارچهٔ استورتینگ در ۱۸ نوامبر مرا به پادشاهی خود برگزیده‌اند، سخت مرا متأثر کرد. مردم با این کار اعتمادی به من نشان داده‌اند که می‌دانم چگونه قدرش را بدانم و امیدوارم هرچه بیشتر، با شناختن من و همسرم، استوارتر شود. همان‌گونه که آقایان می‌دانید، همه‌پرسیِ تازه‌برگزارشده به درخواست من انجام شد. می‌خواستم مطمئن شوم که این مردم‌اند، نه یک حزب، که می‌خواهند من پادشاهشان باشم؛ زیرا وظیفهٔ من پیش از هر چیز باید پیوند دادن باشد، نه جدا کردن. زندگی‌ام را وقف خیر نروژ خواهم کرد، و آرزوی قلبیِ من و همسرم این است که مردمی که ما را برگزیده‌اند متحد شوند تا همکاری کنند و برای این هدف بزرگ بکوشند؛ و با اعتماد کامل می‌توانم شعار خود را چنین برگزینم: ALL FOR NORWAY!

 ورود به نروژ 
تنها سه روز بعد، در ۲۳ نوامبر، خانوادهٔ سلطنتی جدید نروژ کپنهاگ را به مقصد نروژ ترک کردند و با قایق تفریحی سلطنتی دانمارک، یعنی کشتی بخار پارویی Dannebrog به راه افتادند. پس از عبور از کاتگات و اسکاگراک، کشتی دانِبروگ وارد آبسنگ اسلو شد و در دژ اسکارسبورگ در نزدیکی درُباک، خانواده به کشتی نیروی دریایی نروژ  منتقل شدند. سپس هایمدال پادشاه را بخش پایانی مسیر از درُباک همراهی کرد و خانواده پس از سفری دو روزه، بامداد ۲۵ نوامبر ۱۹۰۵ به کریستیانیا (اسلوی کنونی) رسیدند.

پادشاه در بندر توسط نخست‌وزیر نروژ کریستیان میکلسن پذیرفته شد. نخست‌وزیر بر عرشهٔ هایمدال سخنرانی زیر را خطاب به پادشاه ایراد کرد:

نزدیک به ۶۰۰ سال است که مردم نروژ پادشاهِ خود را نداشته‌اند. او هرگز به‌تمامی از آنِ ما نبوده است. همیشه ناچار بوده‌ایم او را با دیگران شریک شویم. هرگز خانه‌اش نزد ما نبوده است. اما هرجا خانه باشد، میهن نیز همان‌جاست. امروز وضع متفاوت است. امروز پادشاه جوانِ نروژ می‌آید تا خانهٔ آیندهٔ خود را در پایتخت نروژ بنا کند. او که از سوی مردمی آزاد، به‌عنوان انسانی آزاد، برای رهبری کشورش نامیده شده است، کاملاً از آنِ ما خواهد بود. بار دیگر پادشاه نروژیان نشانِ نیرومند و وحدت‌بخشِ همهٔ کنش‌های ملی در نروژِ جدید و مستقل خواهد بود ...

دو روز بعد، در ۲۷ نوامبر، هاکون هفتم در برابر پارلمان سوگند قانون اساسی یاد کرد و به‌عنوان نخستین پادشاه مستقل نروژ در ۵۱۸ سال گذشته شناخته شد. با این حال، نروژ ۱۸ نوامبر، یعنی روز انتخاب او، را آغاز رسمیِ سلطنتش به حساب می‌آورد.

 تاج‌گذاری 

هاکون و مود در ۲۲ ژوئن ۱۹۰۶ در کلیسای جامع نیداروس در تروندهایم به‌دست اسقف تروندهایم ویلهلم آندرئاس وِکسلسن به‌طور رسمی تاج‌گذاری و تدهین شدند. این تاج‌گذاری مطابق الزام قانون اساسی انجام شد، اما بسیاری از دولتمردان نروژی آیین‌های تاج‌گذاری را «غیردموکراتیک و کهنه‌گرایانه» می‌دانستند. بند مربوط به تاج‌گذاری در ۱۹۰۸ از قانون اساسی نروژ حذف شد و با وجود آن‌که در قوانین کنونی نروژ تاج‌گذاری صراحتاً ممنوع نشده است، این مراسم آخرین تاج‌گذاریِ یک پادشاه نروژ بود. در دورهٔ پیش و پس از تاج‌گذاری، پادشاه و ملکه سفرِ تاج‌گذاری گسترده‌ای در سراسر نروژ انجام دادند.

پادشاه و ملکه به کاخ سلطنتی اسلو در اسلو نقل مکان کردند. هاکون نخستین پادشاهی بود که به‌طور دائمی از این کاخ استفاده کرد؛ از این رو کاخ به مدت دو سال بازسازی شد تا او، ملکه مود و ولیعهد اولاو بتوانند در آن ساکن شوند. در دورهٔ بازسازی کاخ، پادشاه و ملکه نخستین سال اقامت خود در نروژ را در Bygdøy Royal Estate در اسلو گذراندند و سپس نیز این مکان را به‌طور مکرر به‌عنوان اقامتگاه تابستانی به کار می‌بردند. پس از تاج‌گذاری، هاکون و مود همچنین اقامتگاه Kongesæteren را در هولمنکولن اسلو به‌عنوان هدیه‌ای از سوی مردم نروژ دریافت کردند.

سال‌های آغازین سلطنت


هاکون هفتم در میان مردم نروژ همدلی زیادی برانگیخت. او سفرهای فراوانی در سراسر نروژ انجام داد. هاکون به‌عنوان پادشاه می‌کوشید نقش سلطنت را در نروژِ برابری‌طلب بازتعریف کند و میان شیوهٔ غیررسمیِ زندگی نروژی و نیاز سلطنت به بازنمایی رسمی توازن برقرار سازد. با وجود آن‌که قانون اساسی اختیارات اجرایی قابل توجهی به او داده بود، او مسئول اعمال آن‌ها نبود. حکومت پارلمانی از ۱۸۸۴ در نروژ برقرار شده بود؛ زودتر از دیگر بخش‌های قارهٔ اروپا. از این رو، در عمل تقریباً همهٔ تصمیم‌های اصلی دولت توسط دولت (یعنی شورای دولتی) به نام هاکون اتخاذ می‌شد. هاکون خود را به نقش‌های نمایندگی و غیرحزبی محدود کرد و بدون مداخله در سیاست عمل نمود؛ سنتی که پسر و نوه‌اش نیز ادامه دادند. با این حال، سلطنت طولانی او به وی اقتدار اخلاقی قابل توجهی به‌عنوان نماد وحدت کشور بخشید.


با آغاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، دولت نروژ از این دیدگاه دفاع می‌کرد که نروژ باید سیاست بی‌طرفی را دنبال کند. پادشاه با شرکت در نشست موسوم به «نشست سه پادشاه» که در ۱۸ دسامبر ۱۹۱۴ در مالمو در سوئد برگزار شد، از سیاست بی‌طرفی حمایت کرد. در آن نشست، سه پادشاه اسکاندیناوی، یعنی هاکون، کریستیان دهم دانمارک (برادر هاکون) و گوستاو پنجم سوئد (پسرعموی مادری هاکون)، همراه با وزیران خارجهٔ خود گرد آمدند تا بی‌طرفی کشورهای نوردیک را بررسی و برجسته کنند و در اعلامیه‌ای مشترک، بی‌طرفی سخت‌گیرانهٔ سه کشور را در طول جنگ تأیید کردند.)) نشست ۱۹۱۴ با نشستی دیگر از سه پادشاه در کریستیانیا در نوامبر ۱۹۱۷ دنبال شد.


در انتخابات پارلمانی نروژ در ۱۹۲۷، حزب کارگر بزرگ‌ترین حزب پارلمان شد و در اوایل سال بعد نخستین دولت حزب کارگر در نروژ بر سر کار آمد. حزب کارگر از نگاه بسیاری «انقلابی» تلقی می‌شد و معاون نخست‌وزیر وقت توصیه کرد کریستوفر هورنسرود به نخست‌وزیری منصوب نشود. با این حال، هاکون از کنار گذاشتن عرف پارلمانی خودداری کرد و از هورنسرود خواست دولت جدید را تشکیل دهد. او در پاسخ به برخی منتقدانش گفت: «من پادشاهِ کمونیست‌ها هم هستم» ().)

در ۲۱ مارس ۱۹۲۹، ولیعهد اولاو با دخترعموی خود شاهدخت مارتا سوئد در کلیسای جامع اسلو ازدواج کرد. مارتا دخترِ خواهر هاکون، شاهدخت اینگبورگ، و شاهزاده کارل، دوک وستریوتلاند بود. این نخستین ازدواج سلطنتی در نروژ پس از انحلال اتحاد بود و این پیوند با شور و شوق فراوان، از جمله در سوئد، روبه‌رو شد و نشانه‌ای دانسته شد از آن‌که همهٔ ناهماهنگی‌های پس از رویدادهای ۱۹۰۵ اکنون از میان رفته است. اولاو و مارتا سه فرزند داشتند: راگنهیلد (۱۹۳۰–۲۰۱۲)، آسترید (زادهٔ ۱۹۳۲) و هارالد (زادهٔ ۱۹۳۷) که در ۱۹۹۱ پادشاه شد.

در جریان پرونده گرینلند شرقی، که اختلافی سرزمینی میان نروژ و دانمارک بر سر حاکمیت بر گرینلند شرقی بود، فضای بسیار پرتنشی حاکم شد. در ۵ آوریل ۱۹۳۳، نروژ دعوایی را که به دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی در لاهه ارجاع شده بود، باخت. روز بعد، روزنامه  در صفحه نخست، متن تلگرامی را نقل کرد که هاکون برای برادرش، کریستیان دهم، فرستاده بود: 

ملکه مود در ۲۰ نوامبر ۱۹۳۸ هنگام سفر به بریتانیا به‌طور غیرمنتظره‌ای درگذشت.) در ۱۹۳۹، هاکون به جنوب‌شرقی مونتانا و بخش‌هایی از ایالت پیشنهادیِ جدایی‌طلبانه آبساروکا سفر کرد؛ و حامیان این جنبش، این رویداد را به‌عنوان شناسایی رسمیِ ایالت خود قلمداد کردند.)

مقاومت در جریان جنگ جهانی دوم

تهاجم آلمان
نروژ در ساعات آغازین ۹ آوریل ۱۹۴۰ به‌دست نیروهای دریایی و هوایی آلمان نازی مورد تهاجم قرار گرفت. یگان دریایی آلمان که برای تصرف اسلو اعزام شده بود، در تنگهٔ درُباک با مقاومت دژ اسکارسبورگ روبه‌رو شد. دژ به سوی مهاجمان آتش گشود و رزم‌ناو سنگین بلوشر را غرق کرد و به رزم‌ناو سنگین لوتسو آسیب رساند؛ رخدادی که با تلفات سنگین آلمان همراه بود و شمار زیادی سرباز، مأموران گشتاپو و کارکنان اداریِ تعیین‌شده برای اشغال پایتخت نروژ در آن کشته شدند. این امر باعث شد باقی ناوگان آلمان عقب‌نشینی کند و اشغالِ برنامه‌ریزی‌شدهٔ سحرگاهی اسلو ناکام بماند. تأخیر آلمان در تصرف اسلو، همراه با اقدام سریع رئیس استورتینگ، سی. جی. هامبرو، فرصت خروج شتاب‌زدهٔ خانواده سلطنتی، کابینه و بیشترِ ۱۵۰ عضو استورتینگ (پارلمان) را با یک قطار ویژه از پایتخت فراهم کرد.

استورتینگ همان بعدازظهر نخستین بار در هامار تشکیل جلسه داد، اما با پیشروی سریع نیروهای آلمانی، گروه به الوروم منتقل شد. استورتینگِ گردآمده به‌اتفاق آرا قطعنامه‌ای را تصویب کرد که به «مجوز الوروم» معروف شد و اختیارات کامل را برای حفاظت از کشور تا زمانی که استورتینگ بتواند دوباره تشکیل جلسه دهد، به کابینه واگذار می‌کرد.

روز بعد، کورت برویر، سفیر آلمان در نروژ، خواستار دیدار با هاکون شد. دیپلمات آلمانی از هاکون خواست خواسته‌های آدولف هیتلر را بپذیرد: پایان دادن به هرگونه مقاومت و انتصاب ویدکون کوئیسلینگ به نخست‌وزیری. کوئیسلینگ، رهبر حزب فاشیستی نروژ یعنی ناسیونال سام‌لینگ، چند ساعت پیش‌تر در اسلو خود را نخست‌وزیر اعلام کرده و در رأس آنچه قرار بود یک دولت دست‌نشانده آلمان باشد قرار گرفته بود؛ اگر هاکون او را رسماً منصوب می‌کرد، عملاً به تهاجم وجههٔ قانونی می‌داد.) برویر پیشنهاد کرد هاکون از الگوی دولت دانمارک و برادرش کریستیان دهم پیروی کند که تقریباً بلافاصله پس از تهاجم روز قبل تسلیم شده بود، و نروژ را در صورت تسلیم نشدن به اقدامات تلافی‌جویانهٔ سخت تهدید کرد. هاکون به برویر گفت که خود نمی‌تواند تصمیم بگیرد و فقط بر پایهٔ توصیهٔ دولت عمل می‌کند.

در نشستی در نیبرگ‌سوند، پادشاه ضرب‌الاجل آلمان را به کابینه که به‌عنوان شورای دولتی تشکیل جلسه داده بود گزارش کرد. هاکون به کابینه گفت:

از مسئولیتی که در صورت رد کردن خواستهٔ آلمان بر دوشم گذاشته می‌شود عمیقاً متأثرم. مسئولیتِ مصیبت‌هایی که بر مردم و کشور خواهد رفت به‌راستی چنان سنگین است که از پذیرفتن آن بیم دارم. تصمیم با دولت است، اما موضع من روشن است.

من از جانب خودم نمی‌توانم خواسته‌های آلمان را بپذیرم. این کار با همهٔ آنچه از زمانی که نزدیک به سی و پنج سال پیش به این کشور آمدم، وظیفهٔ خود به‌عنوان پادشاه نروژ دانسته‌ام در تعارض خواهد بود.The account and quotation were recorded by one of the cabinet members and were recounted in William L. Shirer's The Challenge of Scandinavia.

هاکون ادامه داد که نمی‌تواند کوئیسلینگ را به نخست‌وزیری منصوب کند، زیرا می‌دانست نه مردم و نه استورتینگ به او اعتماد ندارند. با این حال، اگر کابینه خلاف این را می‌خواست، پادشاه گفت برای آن‌که مانع تصمیم دولت نشود، کناره‌گیری خواهد کرد.

نیلس یِلمتوِیت، وزیر امور کلیسا و آموزش، بعدها نوشت:

این سخنان بر همهٔ ما تأثیری عظیم گذاشت. روشن‌تر از هر زمان دیگر، مردِ پشتِ کلمات را می‌دیدیم؛ پادشاهی که برای خود و وظیفه‌اش مرزی کشیده بود، مرزی که نمی‌توانست از آن عدول کند. در طول پنج سال [حضورمان در دولت] آموخته بودیم که به پادشاه‌مان احترام بگذاریم و قدرش را بدانیم؛ و اکنون با سخنانش، او برای ما همچون مردی بزرگ، عادل و استوار جلوه کرد؛ رهبری در این زمان‌های سرنوشت‌ساز برای کشورمان.

دولت با الهام از موضع هاکون، به‌اتفاق آرا به او توصیه کرد هیچ دولتی به ریاست کوئیسلینگ منصوب نکند.) ظرف چند ساعت، دولت تلفنی مخالفت خود را به برویر اعلام کرد. همان شب، NRK رد خواسته‌های آلمان از سوی دولت را برای مردم نروژ پخش کرد. در همان پخش رادیویی، دولت اعلام کرد تا حد امکان در برابر تهاجم آلمان مقاومت خواهد کرد و اطمینان خود را ابراز داشت که نروژی‌ها از این هدف پشتیبانی خواهند کرد.

پس از آن‌که نروژ سرانجام شکست خورد، کوئیسلینگ «[کشور را] به یک دولت فاشیستی تک‌حزبی تبدیل کرد و ۶٬۰۰۰ نروژی را برای جنگیدن در کنار آلمان‌ها در جبههٔ روسیه جذب کرد». تنها درصد بسیار اندکی از جمعیت از کوئیسلینگ حمایت می‌کردند و بسیاری به جنبش مقاومت نروژ پیوستند. پس از جنگ، کوئیسلینگ به خیانت محکوم و اعدام شد.)

کارزار نروژ

صبح روز بعد، ۱۱ آوریل ۱۹۴۰، در تلاشی برای از میان بردن پادشاه و دولتِ سرسخت نروژ، بمب‌افکن‌های  به نیبرگ‌سوند حمله کردند و شهرک کوچکی را که دولت در آن مستقر بود ویران ساختند. سوئدِ بی‌طرف فقط  دورتر بود، اما دولت سوئد تصمیم گرفت اگر هاکون از مرزش عبور کند، او را «بازداشت و زندانی» کند (موضوعی که هاکون هرگز سوئد را به خاطر آن نبخشید).Sir Gustaf von Platen in Bakom den gyllene fasaden Bonniers  pp. 445–446 پادشاه نروژ و وزیرانش به جنگل‌های برفی پناه بردند و آسیبی ندیدند و سپس از راه کوهستان به سمت شمال، به سوی مولده در ساحل غربی نروژ، حرکت کردند. با آن‌که نیروهای بریتانیایی در منطقه زیر بمباران لوفت‌وافه به‌تدریج زمین از دست می‌دادند، پادشاه و همراهانش در مولده سوار بر رزم‌ناو بریتانیایی اچ‌ام‌اس گلاسگو شدند و  دیگر به سمت شمال، به ترومسو منتقل شدند؛ جایی که در ۱ مه یک پایتخت موقت برقرار شد. هاکون و ولیعهد اولاو در کلبه‌ای جنگلی در درهٔ مالسِلوودالن در ناحیهٔ داخلی استان ترومس اقامت گزیدند و تا زمان تخلیه به بریتانیا در آنجا ماندند.

متحدین تا اواخر مه کنترل نسبتاً مطمئنی بر شمال نروژ داشتند، اما اوضاع با بدتر شدن شرایط آنان در نبرد فرانسه به‌طور چشمگیری تغییر کرد. با پیشروی سریع آلمان در فرانسه، فرماندهی عالی متحدین تصمیم گرفت نیروهایش را از شمال نروژ خارج کند. خانواده سلطنتی و دولت نروژ در ۷ ژوئن با مجموعاً ۴۶۱ مسافر از ترومسو به‌وسیلهٔ اچ‌ام‌اس دِوِنشایر تخلیه شدند. این تخلیه برای نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بسیار پرهزینه شد، زیرا ناوهای جنگی آلمانی شارنهورست و گنایزِناو به ناو هواپیمابر نزدیکِ آن‌ها، یعنی اچ‌ام‌اس گلوریَس و ناوشکن‌های محافظش اچ‌ام‌اس آکاستا و اچ‌ام‌اس آردِنت حمله کردند و آن‌ها را غرق نمودند. دِوِنشایر گزارش رؤیت دشمن را که از سوی گلوریَس مخابره شده بود بازپخش نکرد، زیرا نمی‌توانست با شکستن سکوت رادیویی موقعیت خود را افشا کند. هیچ کشتی بریتانیایی دیگری هم این گزارش را دریافت نکرد و در نتیجه ۱٬۵۱۹ افسر و ملوان بریتانیایی و سه شناور جنگی از دست رفت. دِوِنشایر با سلامت به لندن رسید و هاکون و کابینه‌اش در پایتخت بریتانیا یک دولت در تبعید نروژی تشکیل دادند.))

دولت در تبعید
هاکون و ولیعهد اولاو در آغاز میهمان کاخ باکینگهام بودند، اما با شروع بلیتسِ لندن در سپتامبر ۱۹۴۰ به باوداون هاوس در برکشایر منتقل شدند. ساخت فرودگاه مجاور RAF Greenham Common در مارس ۱۹۴۲ باعث جابه‌جایی دیگری شد و آن‌ها به فولِیجون پارک در وینکفیلد، نزدیک ویندزور در برکشایر رفتند و تا زمان آزادی نروژ در آنجا ماندند.

هاکون مدتی را نیز در قلعه کاربیسدیل در ساترلند اسکاتلند گذراند؛ اقامتگاهی که تئودور سالوسن، کشتی‌دارِ دارای ریشهٔ نروژی، برای استفادهٔ او فراهم کرده بود.

اقامتگاه رسمی پادشاه، نمایندگی سیاسی نروژ (Legation) در شمارهٔ ۱۰ پالاس گرین در کنزینگتون بود که به مقر دولت نروژ در تبعید تبدیل شد. هاکون در اینجا در نشست‌های هفتگی کابینه شرکت می‌کرد و بر روی سخنرانی‌هایی کار می‌کرد که به‌طور منظم از طریق سرویس جهانی بی‌بی‌سی با رادیو به نروژ پخش می‌شد. این پخش‌ها به تثبیت جایگاه هاکون به‌عنوان نمادی ملی و مهم برای جنبش مقاومت نروژ کمک کرد.) بسیاری از پخش‌ها از کلیسای نروژیِ سنت اولاو در راترهیت انجام می‌شد؛ جایی که خانوادهٔ سلطنتی از عبادت‌کنندگان ثابت آن بودند.[(https://web.archive.org/web/20130928095639/http://southwark.anglican.org/thebridge/0912/0912p8.pdf) The Diocese of Southwark, The Bridge, December 2009 – January 2010: Scandinavia in Rotherhithe]

در همین حال، هیتلر یوزف تربوون را به‌عنوان  نروژ منصوب کرد. تربوون به دستور هیتلر کوشید استورتینگ را وادار کند پادشاه را برکنار کند؛ اما استورتینگ با استناد به اصول قانون اساسی نپذیرفت. سپس اولتیماتومی از سوی آلمان صادر شد که در آن تهدید می‌شد همهٔ نروژی‌های در سن خدمت نظامی در اردوگاه‌های کار اجباری آلمان بازداشت خواهند شد.William Lawrence Shirer: The challenge of Scandinavia: Norway, Sweden, Denmark and Finland in our time, Robert Hale, 1956 در سایهٔ این تهدید، نمایندگان استورتینگ در اسلو در ۲۷ ژوئن به پادشاه نوشتند و از او خواستند کناره‌گیری کند. پادشاه نپذیرفت و با ادبیاتی محترمانه پاسخ داد که استورتینگ تحت فشار عمل می‌کند. پادشاه پاسخ خود را در ۳ ژوئیه داد و در ۸ ژوئیه از رادیوی بی‌بی‌سی اعلام کرد.)

پس از آن‌که تلاش دیگری از سوی آلمان در سپتامبر برای وادار کردن استورتینگ به برکناری هاکون ناکام ماند، تربوون سرانجام فرمان داد خانوادهٔ سلطنتی «حق بازگشت خود را از دست داده‌اند» و احزاب سیاسی دموکراتیک را منحل کرد.)

در پنج سالِ سلطهٔ آلمان بر نروژ، بسیاری از نروژی‌ها پنهانی لباس یا زیورآلاتی می‌پوشیدند که از سکه‌هایی با مونوگرام «H7» هاکون ساخته شده بود؛ به‌عنوان نماد مقاومت در برابر اشغال آلمان و نشان همبستگی با پادشاه و دولتِ در تبعیدشان، همان‌گونه که بسیاری در دانمارک مونوگرام برادر او را روی سنجاقی حمل می‌کردند. مونوگرام پادشاه همچنین روی سطوح گوناگون نقاشی یا به اشکال دیگر بازتولید می‌شد تا نمودِ آشکاری از مقاومت در برابر اشغال باشد.[(https://web.archive.org/web/20111019185503/http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,891354,00.html) H7], Time, Monday, 30 September 1957

آلمان نازی تا تسلیم نیروهای آلمانی در اروپا در ۸ مه ۱۹۴۵ نروژ را در کنترل داشت. پس از پایان جنگ، ولیعهد اولاو و پنج وزیر دولت در ۱۳ مه ۱۹۴۵ به نروژِ آزادشده بازگشتند.) هاکون و دیگر اعضای خاندان سلطنتی نروژ با رزم‌ناو  به کشور بازگشتند و همراه با «اسکادران نخست رزم‌ناوها» وارد اسلو شدند؛ در ۷ ژوئن ۱۹۴۵ جمعیتِ فراوانی به استقبال آنان آمد، دقیقاً پنج سال پس از آن‌که از ترومسو تخلیه شده بودند.[(http://www.royalcourt.no/artikkel.html?tid=28689&sek=27316) The Norwegian Royal House's official page about the escape, the five years in exile and the return after World War II]  

سال‌های پس از جنگ
هاکون پس از بازگشت، نقش سیاسی‌ای را که در جریان جنگ ایفا کرده بود ادامه نداد و خود را به وظایف قانون اساسی‌اش به‌عنوان رئیس کشور محدود کرد. در اواخر تابستان ۱۹۴۵، او سفری گسترده در نروژ انجام داد تا خسارت‌های جنگ را بررسی کند و به مردم دلگرمی دهد. به سبب نقش او در جنگ و درستکاری شخصی‌اش، هاکون هفتم عالی‌ترین مرجع اخلاقی کشور دانسته می‌شد و در همهٔ طبقات اجتماعی از احترام بسیار برخوردار بود.

در ۱۹۴۷، مردم نروژ با گردآوری کمک‌های عمومی، قایق تفریحی سلطنتی نروژه را برای پادشاه خریداری کردند.)

او در ۱۹۵۲ در مراسم خاکسپاری پادشاه جرج ششم (خواهرزادهٔ همسرش) شرکت کرد و آشکارا گریست.

نوهٔ پادشاه، شاهدخت راگنهیلد، در ۱۵ مه ۱۹۵۳ با بازرگان ارلینگ لورنست‌سن (از خانواده لورنست‌سن) ازدواج کرد و به نخستین عضو خاندان سلطنتی جدید نروژ بدل شد که با فردی غیر اشرافی ازدواج می‌کند.)

هاکون شاهد تولد دو نتیجهٔ خود نیز بود: هاکون لورنست‌سن (زادهٔ ۲۳ اوت ۱۹۵۴) و اینگبورگ لورنست‌سن (زادهٔ ۳ فوریه ۱۹۵۷).

ولیعهدبانو مارتا در ۵ آوریل ۱۹۵۴ بر اثر سرطان درگذشت.)

هاکون هفتم در ژوئیه ۱۹۵۵ در حمام اقامتگاه سلطنتی بیگدوی (Bygdøy kongsgård) زمین خورد. این سقوط که تنها یک ماه پیش از هشتادوسومین زادروزش رخ داد، به شکستگی استخوان ران انجامید و هرچند عوارض دیگری چندانی در پی نداشت، پادشاه ناگزیر به استفاده از ویلچر شد. گفته می‌شد پادشاه که پیش‌تر بسیار فعال بود، از ناتوانیِ حاصل دچار افسردگی شد و به‌تدریج درگیری و علاقهٔ معمول خود را نسبت به رویدادهای جاری از دست داد. با کاهش تحرک هاکون و بدتر شدن سلامت او در تابستان ۱۹۵۷، ولیعهد اولاو به نمایندگی از پدر در مراسم تشریفاتی حاضر می‌شد و نقشی فعال‌تر در امور کشور بر عهده گرفت. )

ادارهٔ پست نروژ برای بزرگداشت پادشاه خود سه سری تمبر یادبود منتشر کرد:

۱۹۵۲ – دو تمبر در ۲ اوت برای جشن هشتادمین زادروز پادشاه.
۱۹۵۵ – دو تمبر در ۲۵ نوامبر برای پنجاهمین سالِ نشستن پادشاه بر تخت.
۱۹۵۷ – دو تمبر در ۳ اوت برای جشن هشتاد و پنجمین زادروز پادشاه.

یک سری اضافی نیز در ۱۹۷۲ برای بزرگداشت صدمین سالگرد تولد پادشاه فقید منتشر شد.Norgeskatalogen, Oslo Filatelistklubb.

مرگ و جانشینی
هاکون در ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۷ در کاخ سلطنتی اسلو در اسلو درگذشت. او ۸۵ سال داشت. پس از مرگ او، اولاو با نام اولاو پنجم جانشینش شد. هاکون در ۱ اکتبر ۱۹۵۷ در کنار همسرش، در تابوت‌سنگِ سفیدِ آرامگاه سلطنتی در دژ آکرشوس به خاک سپرده شد. او آخرین پسرِ بازماندهٔ شاه فردریک هشتم دانمارک بود.

میراث
هاکون هفتم از نگاه بسیاری یکی از بزرگ‌ترین رهبران نروژ در دورهٔ پیش از جنگ به‌شمار می‌آید که توانست کشور جوان و脆弱 خود را در شرایط سیاسی ناپایدار یکپارچه نگه دارد. او در نظرسنجی Norwegian of the Century در سال ۲۰۰۵ رتبهٔ بالایی کسب کرد.)

افتخارات
نام «دریای هاکون هفتم» در شرق جنوبگان به افتخار او نام‌گذاری شده است؛ همچنین فلات گستردهٔ پیرامون قطب جنوب در ۱۹۱۱، زمانی که روآلد آمونسن نخستین انسانِ رسیده به قطب جنوب شد، «فلات هاکون هفتم» نام گرفت. همچنین بنگرید به Polheim.)

در ۱۹۱۴، شهرستان هاکون در ایالت داکوتای جنوبی آمریکا به افتخار او نام‌گذاری شد.)

دو کشتی از نیروی دریایی سلطنتی نروژ—King Haakon VII، یک کشتی اسکورت در خدمت از ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۱، و Haakon VII، یک کشتی آموزشی در خدمت از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴—به نام هاکون هفتم نام‌گذاری شده‌اند.)

هاکون هفتم به سبب مبارزه‌اش با رژیم نازی و نیز کوشش برای احیای جشنواره اسکی هولمنکولن پس از جنگ جهانی دوم، در ۱۹۵۵ مدال هولمنکولن را دریافت کرد (به‌صورت مشترک با Hallgeir Brenden، Veikko Hakulinen و Sverre Stenersen). او یکی از تنها ۱۱ نفری است که بدون شهرت در اسکی نوردیک این افتخار را دریافت کرده‌اند. (دیگران عبارت‌اند از اشتاین اریکسن نروژ، Borghild Niskin، Inger Bjørnbakken، Astrid Sandvik، اولاو پنجم (پسر او)، Erik Håker، Jacob Vaage، هارالد پنجم (نوهٔ پدری او)، ملکه سونیا (عروس او)، و اینگمار استنمارک سوئد).

انتصاب‌های افتخاریِ نظامی
دریاسالار نیروی دریایی سلطنتی دانمارک، ۲۰ نوامبر ۱۹۰۵، اعطا شده توسط پدرش شاه فردریک هشتم.)
دریاسالار افتخاریِ نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا
ستوان افتخاری در نیروی دریایی سلطنتی، ۷ فوریه ۱۹۰۱، اعطا شده توسط پدرزنش ادوارد هفتم اندکی پس از به تخت نشستن او.
سرهنگ افتخاریِ هنگ توپخانه سلطنتی
سرهنگ افتخاریِ یئومانری نورفک، ۱۱ ژوئن ۱۹۰۲ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۷
فرمانده‌کل، گرین هاواردز، ۱۲ مه ۱۹۴۲ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۷
در فرهنگ عامه
هاکون را یاکوب سِدِرگرن در مجموعهٔ درامِ NRK در سال ۲۰۰۹ با عنوان Harry & Charles ایفا کرد؛ مجموعه‌ای که بر رویدادهای منتهی به انتخاب هاکون به پادشاهی نروژ در ۱۹۰۵ تمرکز داشت. یسپر کریستنسن نقش پادشاه را در فیلم سال ۲۰۱۶ The King's Choice (Kongens nei، «نهِ پادشاه») بازی کرد که بر پایهٔ رویدادهای پیرامون تهاجم آلمان به نروژ و تصمیم پادشاه برای مقاومت ساخته شده بود. این فیلم با تحسین گستردهٔ منتقدان روبه‌رو شد و به‌عنوان نمایندهٔ نروژ برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هشتادونهمین دورهٔ جوایز اسکار انتخاب شد. فیلم در دسامبر ۲۰۱۶ در فهرست کوتاهِ ۹ نامزد نهایی قرار گرفت.)))) هاکون همچنین در مجموعهٔ درامِ NRK در سال ۲۰۲۰ با عنوان Atlantic Crossing با بازی سورن پیلمارک به تصویر کشیده شد؛ مجموعه‌ای دربارهٔ مدیریتِ تبعید خانوادهٔ سلطنتی از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ توسط ولیعهدبانو مارتا.

 منابع 




رده:افراد جنگ جهانی دوم اهل نروژ
رده:افراد نروژی آلمانی‌تبار
رده:افسران نیروی دریایی سلطنتی دانمارک
رده:پادشاهان پروتستان
رده:پسران شاهان
رده:حکمرانان اهل نروژ
رده:درگذشتگان ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان صلیب بزرگ لژیون دونور
رده:دریافت‌کنندگان نشان سنت اندرو
رده:دولت‌های در تبعید در جریان جنگ جهانی دوم
رده:زادگان ۱۸۷۲ (میلادی)
رده:شاهزادگان اهل دانمارک
رده:شوالیه‌های افتخاری صلیب بزرگ نشان حمام
رده:شوالیه‌های پشم زرین
رده:گیرندگان زنجیر پادشاهی ملکه ویکتوریا
رده:گیرندگان نشان صلیب جنگ فرانسه ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (میلادی)
رده:نشان افتخار سلیمان
رده:دریافت‌کنندگان نشان آنای مقدس (سنت آنا)
رده:شوالیه‌های پشم زرین اسپانیا