ماجرای کودکان یمنی (اسرائیل)

thumb

ماجرای کودکان یمنی به ناپدید شدن هزاران کودک و نوزاد که بیشترشان از یمن به تازگی به اسرائیل مهاجرت کرده بودند اشاره دارد. این ماجرا بین سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۵۴ رخ داد. این ماجرا بر اساس اظهارات پدر و مادرهایی اهمیت پیدا کرد که در زمانی که در بیمارستان بودند کودکان آن‌ها ربوده شده و هرگز اطلاعاتی قابل اعتماد از سرنوشت آن‌ها دریافت نکردند.
یک سری تحقیقات در این زمینه انجام شد که بر اساس آن مسئولین بهداشت به ناتوانی در اطلاع‌رسانی صحیح در مورد مرگ این کودکان در زمان مهاجرت‌های گسترده متهم شدند.

 زمینه 
دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شکل گرفته بود و در همان زمان مهاجرت‌های بسیار گسترده‌ای به این کشور شکل گرفت، از یک سو یهودی‌هایی که از هالوکاست جان سالم به در برده بودند، و از سوی دیگر یهودی‌هایی که از کشورهای عربی و مسلمان به اسرائیل مهاجرت کردند. در این سال حدود ۷۰۰۰۰۰ نفر از کشورهای مسلمان به اسرائیل مهاجرت کردند.Shulewitz, Malka Hillel (2001), The Forgotten Millions: The Modern Jewish Exodus from Arab Lands, Continuum,  در نتیجه بین سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸ جمعیت اسرائیل از ۸۰۰۰۰۰ نفر به دو میلیون نفر رسید. در این دوره که به دوره ریاضت معروف شد، غذا، لباس و وسایل خانگی جیره‌بندی شدند.Population, by Religion and Population Group, Israel Central Bureau of Statistics, 2006, retrieved 7 August 2007 بسیاری از مهاجران هیچ پول یا دارایی نداشتند و در اردوگاه‌های موقت نگهداری می‌شدند. تا سال ۱۹۵۲، بیش از ۲۰۰۰۰۰ نفر در این اردوگاه‌ها زندگی می‌کردند. علاوه بر اینها مشکل دیگر این بود که مهاجران به زبان‌های بسیار متفاوتی سخن می‌گفتند، اکثر آن‌ها از فجایعی چون هالوکاست، جنگ و تبعیض جان سالم به در برده بودند و از کشورهای مختلف با آداب و رسوم متفاوتی در یک جا گرد هم آمده بودند. خیلی از این افراد بی سواد بودند و با دیوان سالاری دنیای مدرن آشنایی نداشتند.Hakohen, Devorah (2003), Immigrants in Turmoil: Mass Immigration to Israel and Its Repercussions in the 1950s and After, Syracuse University Press, ; for ma'abarot population, see p. 269. منابع غذایی و غیرغذایی بسیار کم بودند و حجم مهاجرت‌ها بالا بود بنابراین داوید بن گوریون مجبور شد از آلمان غربی برای دریافت کمک قراردادی امضا کند، به رغم اینکه یهودیان زیادی از ایده دریافت غرامت در ازای هالوکاست به خشم آمده بودند.Shindler 2002, pp. 49–50

 ادعاهای گم شدن کودکان 
بسیاری از اعتراض‌ها نسبت به گم شدن کودکان خصوصیات زیر را دارا بودند
 تقریباً تمام کودکان ناپدید شده کمتر از سه سال سن داشتند، کودکان مهاجرانی بودند که کمتر از یک سال قبل به اسرائیل مهاجرت کرده بودند. 
 تقریباً همه آن‌ها در زمانی که در بیمارستان بودند یا به بیمارستان منتقل می‌شدند ناپدید شدند
 تقریباً همه پدر و مادرهای این کودکان تنها توضیحی شفاهی دریافت کردند مبنی بر اینکه کودکان آن‌ها مرده‌اند. و این توضیح تنها در صورتی که پدر و مادرها جویای کودکان خود می‌شدند ارائه می‌شد. بسیاری از پدر و مادرها پس از دفن کودکان خود از مرگ آن‌ها باخبر شدند. علاوه بر این آمار مرگ و میر کامل نبود و بسیاری از پدر و مادرها هرگز آگهی وفات کودکان خود را دریافت نکردند.
 تقریباً همه آن‌ها یمنی بودند.

معمای ناپدید شدن این کودکان باعث شد تا عده‌ای این نظریه را مطرح کنند که کودکانی که آگهی وفات ندارند در واقع دزدیده شده و توسط خانواده‌های ثروتمند یهودی اشکنازی در اسرائیل یا خارج از اسرائیل نگهداری می‌شوند. این ماجرا به‌طور گسترده در رسانه‌های اسرائیل در دهه‌های اخیر بررسی شده، و تا به حال چهار کمیته حقیقت یاب برای رسیدگی به این ماجرا تشکیل شده‌اند. این کمیته‌ها نتیجه تحقیقات خود را این گونه اعلام کرده‌اند که در بیشتر موارد در واقع کودکان مرده بوده‌اند و تنها در چند مورد شواهد کافی برای آنچه رخ داده‌است وجود نداشته‌است.

پیگیری این ماجرا زمانی که خاخام یمنی اوزی مشلوم گروهی از یهودیان یمنی تندرو را در سال ۱۹۹۴ رهبری کرد که خواسته آن‌ها تشکیل کمیته‌ای دولتی برای بررسی ماجرای کودکان یمنی بود.Sarah Helm (April 17, 1994). "Yemeni Jews describe their holocaust: Sarah Helm in Yehud reports on claims that Israelis stole 4,500 children from immigrants". The Independent. Retrieved June 16, 2012.

 تحقیقات 
این مسئله در سال ۱۹۹۴ توجه ملی را به خود جلب کرد، زمانی که خاخام اوزی مشولام و فرقه مسلح پیروانش به مدت ۴۵ روز در یک مجتمع در شهر یهود سنگر گرفتند و خواستار تحقیقات رسمی دولت برای بررسی ناپدید شدن کودکان یمنی شدند. یکی از پیروان خاخام مشولام در درگیری مسلحانه با پلیس کشته شد و خود خاخام و سایر پیروانش به زندان فرستاده شدند. در آن زمان، تقریباً تمام اسرائیلی‌ها ادعاهای خاخام مشولام را به‌عنوان نظریه توطئه‌ای بی‌اساس از سوی یک تندرو مذهبی رد کردند.

هدف خاخام مشولام تا حدی در سال بعد محقق شد، زمانی که کمیسیون کوهن-کدمی برای بررسی بیش از ۱,۰۰۰ پرونده کودکان گمشده تشکیل شد. این سومین کمیسیون رسمی تحقیق بود که از دهه ۱۹۶۰ توسط دولت اسرائیل تشکیل شده بود.
از دهه ۶۰ میلادی ماجرای کودکان یمنی چندین بار موضوع مناظره و گفتگو شده‌است. در این سال‌ها سه کمیته رسمی حقیقت یاب و یک کمیته حقیقت یاب عمومی برای بررسی این ماجرا تشکیل شده‌است.

 کمیته باهلول مینکوسکی 
در سال ۱۹۶۷ کمیته باهلول مینکوسکی تشکیل شد و به بررسی ۳۴۲ کودک ناپدید شده پرداخت. این کمیته اعلام کرد که در ۳۱۶ مورد از این موارد کودکان مرده بوده‌اند و تنها ۲ کودک به سرپرستی پذیرفته شده بودند و در بقیه موارد این کمیته نتوانست به نتیجه قطعی برسد. این کمیته که توسط پلیس و وزیر دادگستری تشکیل شده بود با کمیته‌ای عمومی که به همین منظور به وجود آمده بود همکاری می‌کرد. این کمیته شامل چند شهردار، خاخام و روان‌شناس می‌شد. کمیته عمومی نتایج خود را در سال ۱۹۸۶ به چاپ رساند، که در مواردی به تحقیق‌های انجام شده توسط دانشگاه بارایلان استناد کرده بود، دانشگاه بار ایلان کمیته باهلول مینکوسکی را به ناکارآمدی در تحقیق‌های خود متهم کرده بود.שלוש ועדות חקירה הוקמו ב-25 שנה" [Three commissions were established in 25 years]. Haaretz (in Hebrew). November 4, 2001. Retrieved June 16, 2012.

 کمیته شالگی 
با توجه به علاقه عموم مردم اسرائیل به یافته‌های تحقیق‌های کمیته قبلی، دولت اسرائیل به رهبری اسحاق شامیر در سال ۱۹۸۸ کمیته‌ای به رهبری دکتر موشه شالگی تشکیل داد. این کمیته شواهدی جدید در مورد ۳۰۱ کودک دریاف و اعلام کرد که مشخص نیست ۶۵ کودک چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند. این کمیته اعلام کرد که در دیگر موارد کودکان مرده بوده‌اند.

 کمیته حقیقت یاب دولتی 
در سال ۱۹۹۵ بلافاصله پس از اعلام نتایج کمیته شالگی، واکنش‌های زیادی توسط مردم نشان داده شد و این امر باعث شد تا کمیته حقیقت یاب دولتی تشکیل شود. این کمیته بیش از ۸۰۰ مورد را مورد بررسی قرار داد، و نتایج آن در سال ۲۰۰۱ به چاپ رسیدند. این کمیته نتوانست در مورد ۵۶ کودک به نتیجه قطعی دست یابد، هرچند با قاطعیت مرگ ۷۳۳ کودک از ۸۰۰ کودک را مورد تأیید قرار داد.Moshe Reinfeld (November 4, 2001). "State commission: Missing Yemenite babies not kidnapped". Haaretz. Retrieved June 14, 2012.
نتایج
در سال ۲۰۱۶، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو به‌طور ضمنی به ضعف‌های سه کمیسیون دولتی قبلی اذعان کرد. در سال ۲۰۲۴، پارلمان اسرائیل قانونی تصویب کرد که به خانواده‌ها اجازه می‌دهد درخواست نبش قبر از دادگاه کنند و کنست لایحه‌ای را تصویب کرد که به خانواده‌ها اجازه می‌دهد درخواست دسترسی به پرونده‌های فرزندخواندگی را بدهند. پیش‌تر، تنها کودکان به فرزندخوانده‌گی پذیرفته‌شده می‌توانستند پس از رسیدن به سن ۱۸ سالگی به این سوابق دسترسی پیدا کنند. اما روند کند و اختلافات موجود در اسناد، بی‌اعتمادی عمیق میان دولت و خانواده‌ها را تشدید کرده است.

 منابع 

رده:تئوری‌های توطئه
رده:تاریخ اجتماعی اسرائیل
رده:تاریخ اسرائیل
رده:تبعیض در اسرائیل
رده:جامعه اسرائیل
رده:مناقشه‌ها در اسرائیل
رده:موضوعات یهودیان مزراحی
رده:یهودیان اهل یمن
رده:اسرائیل در دهه ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:اسرائیل در دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:مهاجرت دسته‌جمعی یهودیان از کشورهای عربی و اسلامی
رده:نژادپرستی در اسرائیل