امیلی گرین بالچ

امیلی گرین بالچ (به انگلیسی: Emily Greene Balch؛ ۸ ژانویهٔ ۱۸۶۷ – ۹ ژانویهٔ ۱۹۶۱) اقتصاددان، جامعه‌شناس و صلح‌طلب آمریکایی بود. او در کالج ولسلی استاد اقتصاد و علوم اجتماعی بود و هم‌زمان علاقهٔ جدی به مسائل اجتماعی چون فقر، کار کودکان و مهاجرت داشت و در جنبش خانه‌های اجتماع برای بهبود شرایط مهاجران فقیر و کاهش بزهکاری نوجوانان فعالیت می‌کرد.

او در آغاز جنگ جهانی اول (۱۹۱۴) به جنبش صلح پیوست و با جین آدامز همکاری نزدیک داشت. بالچ از رهبران «اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی» (WILPF) بود و به‌پاسِ کوشش‌هایش در سال ۱۹۴۶ جایزه نوبل صلح را دریافت کرد.

 زندگی و تحصیلات 
بالچ در محلهٔ جامائیکا پلین در بوستون، ماساچوست، در خانواده‌ای سرشناس یانکی به‌دنیا آمد. پدرش «فرانسیس وی. بالچ» وکیل موفق و زمانی منشی سناتور چارلز سامنر بود. او در ۱۸۸۹ از کالج برین ماور فارغ‌التحصیل شد و سپس در پاریس به‌صورت تحصیلات تکمیلی به مطالعهٔ اقتصاد و سیاست اجتماعی پرداخت و پژوهش خود را با عنوان Public Assistance of the Poor in France (۱۸۹۳) منتشر کرد. پیش از انتخاب مسیر دانشگاهی، مدتی در خانه‌های اجتماع در بوستون کار داوطلبانه انجام داد.

 فعالیت دانشگاهی و اجتماعی 
بالچ از ۱۸۹۶ در کالج ولسلی به تدریس پرداخت و تمرکز او بر مهاجرت، مصرف، و نقش‌های اقتصادی زنان بود. در ۱۹۱۳ پس از کناره‌گیری کاترین کومن، به استاد اقتصاد و سپس به استاد اقتصاد سیاسی و علوم سیاسی و اجتماعی ارتقا یافت. از آثار پژوهشی مهم او کتاب همشهریان اسلاو ما (Our Slavic Fellow Citizens) در ۱۹۱۰ است.

 کنشگری صلح 
بالچ از صلح‌طلبان دیرین بود و در «کنگرهٔ بین‌المللی زنان» (لاهه، ۱۹۱۵) شرکت کرد و سپس در «حزب صلح زنان» با جین آدامز همکاری داشت. او در کمیتهٔ بین‌المللی میانجی‌گری هنری فورد نیز مشارکت کرد. پس از جنگ، در ۱۹۱۹ نقشی محوری در بازسازمان‌دهی «کنگرهٔ زنان» ایفا کرد که نام خود را به «اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی» تغییر داد و در ژنو مستقر شد. بالچ نخستین دبیر-خزانه‌دار بین‌المللی اتحادیه شد و در راه‌اندازی «مدرسه‌های تابستانی آموزش صلح»، گسترش شعب در بیش از ۵۰ کشور و همکاری با جامعهٔ ملل در حوزه‌های مواد مخدر، هوانوردی، پناهندگان و خلع سلاح نقش داشت.

 قطع همکاری با ولسلی و گرایش‌های دینی 
بالچ که در مکاتبه‌ای با رئیس ولسلی پیروی از «راه‌های عیسی» را یادآور شده بود، در نقد اقتصاد آمریکا نوشت که این نظام «با اصول اعلامی عیسی در هماهنگی نیست». قرارداد او در ۱۹۱۹ تمدید نشد و مدتی به‌عنوان دبیر تحریریهٔ مجلهٔ نیشن فعالیت کرد. او در ۱۹۲۱ از یونیتارینیسم به کوئیکرها گروید.

 جایزهٔ نوبل 
در ۱۹۴۶ بالچ برای کار در اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی، به‌طور مشترک با جان مت جایزه نوبل صلح را دریافت کرد و سهم خود از مبلغ جایزه را به WILPF بخشید. او در سخنرانی‌اش بر نقد ملی‌گرایی و لزوم کوشش برای صلح بین‌المللی تأکید کرد.

 زندگی شخصی و درگذشت 
بالچ هرگز ازدواج نکرد. او یک روز پس از نودوچهارمین زادروزش، در ۹ ژانویهٔ ۱۹۶۱ در کمبریج (ماساچوست) درگذشت.

 آثار برگزیده 
 Public Assistance of the Poor in France (۱۸۹۳).
 A Study of Conditions of City Life: with Special Reference to Boston, A Bibliography (۱۹۰۳).
 Our Slavic Fellow Citizens (۱۹۱۰).
 Women at the Hague: The International Congress of Women and Its Results، با جین آدامز و آلیس همیلتون (۱۹۱۵).
 Approaches to the Great Settlement (با Pauline Knickerbocker Angell)، ۱۹۱۸.

 پانویس 

 منابع 
 فهرست منابع عمومی 





 پیوند به بیرون 


 پیوند به بیرون 

رده:استادان کالج ولزلی
رده:اقتصاددانان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:اقتصاددانان اهل ماساچوست
رده:اقتصاددانان زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:اهالی بوستون
رده:برندگان جایزه صلح نوبل
رده:برندگان جایزه نوبل اهل ایالات متحده آمریکا
رده:جامعه‌شناسان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:جامعه‌شناسان زن
رده:دانش‌آموختگان کالج برین مار
رده:درگذشتگان ۱۹۶۱ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان جایزه نوبل زن
رده:زادگان ۱۸۶۷ (میلادی)
رده:صلح‌طلبان مسیحی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:فعالان حقوق زنان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کنشگران ضدجنگ اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کنشگران مخالف جنگ جهانی اول اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کواکرهای اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان اهل بوستون
رده:ویراستاران زن مجله
رده:ویراستاران مجله اهل ایالات متحده آمریکا
رده:افراد اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی