سنت جوزف (میشیگان)

سنت جوزف (به انگلیسی: St. Joseph) که معمولا با نام سنت جو نیز شناخته می‌شود شهری در ایالت میشیگان، ایالات متحده آمریکا می باشد. بر اساس آمارگیری سال ۲۰۲۰ ایالات متحده جمعیت شهر ۷۸۵۶ نفر می‌باشد. سنت جو در ساحل دریاچه میشیگان در دهانه رودخانه سنت جوزف در حدود ۹۰ مایلی شمال شرق شهر شیکاگو واقع شده‌است.  سنت جوزف و بندر همسایه آن بنتون با عنوان شهرهای دوقلو شناخته می‌شوند.

تاریخ
دهانه رودخانه سنت جوزف در محل کنونی شهر سنت جوزف نقطه‌ای مهم برای سفر و تجارت قبایل میامی و پوتاواتومی بود، زیرا در مسیر آبی کلیدی بین دریاچه‌های بزرگ و رودخانه می‌سی‌سی‌پی قرار داشت. هر دو قبیله میامی و پاتواتومی از این مسیر استفاده می‌کردند و این منطقه را به عنوان اردوگاه برمی‌گزیدند. رودخانه سنت جوزف همچنین امکان ارتباط با مسیر ساوک را فراهم می‌کرد که مسیر زمینی اصلی از طریق میشیگان بود. در سال ۱۶۶۹، دهانه این رودخانه توسط کاوشگران اروپایی مشاهده شد. کاوشگر فرانسوی رنه-روبر کاولیِر، سیور دو لا سال، قلعه میامی را بر فراز تپه‌ای مشرف به دریاچه میشیگان ساخت. در سال ۱۶۷۸، او منتظر کشتی لو گریفون بود که هرگز بازنگشت. پس از آن که کشتی گمشده تلقی شد، لا سال و همراهانش نخستین عبور زمینی اروپایی‌ها از شبه‌جزیره پایین را انجام دادند.

اولین مهاجر دائمی سفیدپوست در سنت جوزف، ویلیام برنت بود که حدود سال ۱۷۸۰ یک پست تجاری در دهانه رودخانه سنت جوزف تأسیس کرد. این پست با مکان‌هایی از جمله دیترویت، مکیناک و شیکاگو به تجارت مواد غذایی، پوست و کالا می‌پرداخت. در سال ۱۸۲۹، کالوین بریتن که از شهرستان جفرسون، نیویورک آمده بود و دو سال در مأموریت کری در نایلز تدریس کرده بود، به محل سنت جوزف آمد.  کمی بعد، او نقشه روستا را تهیه کرد که در آن زمان نیوبری‌پورت نام داشت و نام آن از یک شهر ساحلی در ماساچوست گرفته شده بود. بریتن در جذب سایر مهاجران به منطقه تأثیرگذار بود. قطعات زمین به سرعت فروخته شد و روستا رونق گرفت.

دهانه رودخانه سنت جوزف بعداً از طریق یک کانال صاف شد و اسکله‌هایی به آن افزوده شد. اولین فانوس دریایی در سنت جوزف با فانوس دریایی اصلی شیکاگو به عنوان اولین فانوس دریایی ساخته شده در دریاچه میشیگان رقابت می‌کند. نیوبری‌پورت هنگام ثبت رسمی در ۷ مارس ۱۸۳۴ نام خود را به سنت جوزف تغییر داد. این شهر در ۵ ژوئن ۱۸۹۱ ثبت شد.

اولین مسیر آبی بین سنت جوزف و شیکاگو به عنوان مسیر پستی در سال ۱۸۲۵ آغاز شد، اما خدمات آن تا سال ۱۸۴۲ که ساموئل و ابر وارد خدمات دائمی را آغاز کردند، پراکنده بود. این خدمات یازده سال ادامه داشت. قبل از ظهور شرکت‌های بزرگ کشتی‌رانی در دریاچه میشیگان، خدمات عمدتاً توسط قایق‌های شخصی انجام می‌شد. با افزایش حمل و نقل در بندر بنتون و رشد گردشگری در سنت جوزف، عملیات دائمی و بزرگ‌تری در بندرها آغاز شد.


گارد ساحلی هنوز یک ایستگاه در این محل دارد.
در سال ۱۸۷۶ خدمات نجات ایالات متحده یک ایستگاه نجات در سنت جوزف ساخت و جوزف ناپیر را به عنوان اولین مسئول ایستگاه منصوب کرد.
alt=|thumb|226x226px|مرکز شهر سنت جوزفalt=|thumb|226x226px|پارک مسیر میراث دریاییپس از یک رقابت سیاسی شدید، سنت جوزف در سال ۱۸۹۴ به عنوان مرکز شهرستان بریین انتخاب شد، زمانی که بریین اسپرینگز این وضعیت را واگذار کرد. سه شهر بزرگ شهرستان، بنتون هاربر، سنت جوزف و نایلز هر کدام خواهان مرکزیت شهرستان بودند، اما هیچ‌کدام اکثریت آرا را نداشتند. پس از آنکه رأی‌دهندگان سنت جوزف و بنتون هاربر آرای خود را ترکیب کردند، سنت جوزف توانست برنده شود.

در ۱۱ اکتبر ۱۸۹۸، آگوستوس مور هرینگ یکی از گلایدرهایش را که به موتور مجهز بود، به سیلور بیچ در سنت جوزف برد. دستگاه هرینگ کمی از زمین جدا شد و در واقع هفت ثانیه پرواز کرد. یازده روز بعد، مخترع یک پرواز ده ثانیه‌ای دیگر انجام داد. در حالی که هرینگ یک هواپیمای سنگین‌تر از هوا با نیروی موتور داشت، اما راهی برای کنترل آن نداشت. پنج سال بعد، برادران رایت پرواز کنترل‌شده را کامل کردند و خود و کیتی هاوک، کارولینای شمالی را در تاریخ ثبت کردند؛ جایگاهی که ممکن بود متعلق به هرینگ و سنت جوزف شود.

تاریخ حمل و نقل
در نیمه دوم قرن نوزدهم، دو شرکت بزرگ حمل و نقل بین سنت جوزف و شیکاگو فعالیت می‌کردند: شرکت حمل و نقل گودریچ و شرکت محلی گراهام و مورتون. آنها بیش از صد سال بر حمل و نقل سنت جوزف تسلط داشتند، اگرچه شرکت‌های کوچکتری نیز در این مدت فعالیت می‌کردند.

از سال ۱۸۷۴، هنری گراهام و جی. استنلی مورتون خط بخار را از سنت جوزف راه‌اندازی کردند. همکاری آنها به شرکت حمل و نقل گراهام و مورتون تبدیل شد. با رقابت شدید، آنها موفق شدند به حامل اصلی سنت جوزف تبدیل شوند. گودریچ در سال ۱۸۸۰ خدمات خود را به شهرهای دوقلو متوقف کرد. این شرکت به سرعت رشد کرد و در بیش از پنجاه سال فعالیت خود به دومین خط بزرگ در دریاچه میشیگان پس از گودریچ تبدیل شد.

در سال ۱۹۲۴، با ایجاد جاده‌های آسفالته در امتداد ساحل دریاچه میشیگان، شرکت G & M مجبور شد با گودریچ ادغام شود. مانند بسیاری از بنادر دیگر در امتداد دریاچه میشیگان، سنت جوزف در سال‌های اولیه قرن بیستم با کاهش شدید ترافیک مواجه شد که با رکود بزرگ تشدید شد. مسیر بین شیکاگو و سنت جوزف تا دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت.

در ۲۹ ژانویه ۱۸۷۰، راه‌آهن ساحل دریاچه شیکاگو و میشیگان خط ریلی را از نیو بوفالو به سنت جوزف گسترش داد. این راه‌آهن سنت جوزف را به گرند راپیدز، ماسکگون، دیترویت و شیکاگو متصل کرد (پیش از این، تنها ارتباط سنت جوزف با این شهرها از طریق آب بود). این خط به راه‌آهن شیکاگو و غرب میشیگان سازماندهی شد و سپس در راه‌آهن پر مارکت ادغام شد. امروزه به عنوان زیرمجموعه گرند راپیدز CSX شناخته می‌شود که از شیکاگو تا گرند راپیدز امتداد دارد. خدمات ریلی مسافری توسط سرویس "پر مارکت" آمترک از شیکاگو تا گرند راپیدز ارائه می‌شود و در سنت جوزف، بنگر، هلند و گرند راپیدز توقف دارد. این خدمات با یک سفر رفت و برگشت روزانه ارائه می‌شود.

تاریخ کسب‌وکار و صنعت
در سال ۱۸۹۲، شرکت ساخت قایق تراسکات از گرند راپیدز به سنت جوزف نقل مکان کرد. در اوایل قرن بیستم، این شرکت با ۷۰۰ کارمند بزرگ‌ترین کارفرما در سنت جوزف بود و سالانه ۶۰۰ قایق چوبی می‌ساخت. این شرکت در جنگ جهانی اول برای دولت قایق ساخت، در دوران رکود اقتصادی دچار مشکل شد، در سال ۱۹۴۰ فروخته شد، در جنگ جهانی دوم برای نیروی دریایی کشتی ساخت و در سال ۱۹۴۸ ورشکست شد.Historical Dictionary of the U.S. Maritime Industry By Kenneth J. Blume 2012

در سال ۱۹۱۱، لوئیس، اموری و فردریک آپتون کسب‌وکاری را آغاز کردند که ماشین لباسشویی خانگی تولید می‌کرد. این کسب‌وکار به سرعت رشد کرد و تا امروز ادامه یافته است. در سال ۱۹۲۹، شرکت ماشین آپتون با شرکت ناینتین هاندرد ادغام شد و نام شرکت جدید را گرفت. این شرکت در سال ۱۹۴۸ خط تولید لوازم خانگی با نام "ویرپول" را راه‌اندازی کرد. در دهه بعد، ناینتین هاندرد نام خود را به ویرپول تغییر داد. امروزه شرکت ویرپول بزرگ‌ترین تولیدکننده لوازم خانگی بزرگ است و حضور گسترده‌ای در بنتون هاربر و سنت جوزف دارد. دفتر مرکزی جهانی ویرپول در بنتون هاربر قرار دارد.

در سال ۱۸۹۱، پارک تفریحی سیلور بیچ در زمینی بین دریاچه و دهانه رودخانه در سنت جوزف افتتاح شد. لوگان دریک و لوئیس والاس زمین را از راه‌آهن پر مارکت خریدند و کلبه‌هایی برای جذب گردشگران به ساحل ساختند. با افزایش سن و محبوبیت پارک، آن‌ها جاذبه‌های متعددی از جمله غرفه‌ها، بازی‌ها، استخر، پیاده‌رو و وسایل بازی مختلف افزودند. اولین ترن هوایی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد و "تعقیب در میان ابرها" نام داشت که بعداً با ترن مخملی (که به "دنباله‌دار" تغییر نام داد) جایگزین شد. از محبوب‌ترین جاذبه‌ها گردونه و سالن باله شادولند بود که در سال ۱۹۲۷ ساخته شد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، ساختمان‌ها فرسوده شدند و جمعیت کاهش یافت. سرانجام، وقوع جرم در پارک باعث تعطیلی آن توسط پلیس در سال ۱۹۷۰ شد.

انجمن مهندسان کشاورزی و زیستی آمریکا در سنت جوزف مستقر است.

 موقعیت جغرافیایی 
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
400px|چپ|Localidades na vizinhança

 جستارهای وابسته 
 فهرست شهرهای ایالات متحده آمریکا

 منابع 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۳۴ (میلادی) در قلمرو میشیگان
رده:سنت. جوسف، میشیگان
رده:شهرهای شهرستان برین (میشیگان)
رده:شهرهای میشیگان
رده:مرکز شهرستان در میشیگان
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۳۴ (میلادی)
رده:مناطق مسکونی گریت لیکز