اختلال اضطرابی

اختلالات اضطرابی  گروهی از اختلالات روانی هستند که با احساسات قابل توجه و غیرقابل کنترل اضطراب و ترس مشخص می‌شوند، به‌نحوی‌که عملکرد اجتماعی، شغلی و شخصی فرد به‌طور معناداری مختل می‌شود. اضطراب ممکن است علائم جسمانی و شناختی ایجاد کند، مانند احساس قریب‌الوقوع بودن فاجعه، بی‌قراری، تحریک‌پذیری، خستگی آسان، مشکل در تمرکز، افزایش ضربان قلب، درد قفسه سینه، درد شکمی، و مجموعه‌ای از علائم دیگر که بسته به فرد متفاوت هستند.
در گفتمان عامه، واژه‌های اضطراب و ترس اغلب به جای یکدیگر به کار می‌روند. در کاربرد بالینی، این دو معانی متمایزی دارند؛ اضطراب به‌طور بالینی به عنوان حالتی عاطفی ناخوشایند تعریف می‌شود که علت آن یا به راحتی شناسایی نشده یا به عنوان غیرقابل کنترل یا اجتناب‌ناپذیر تلقی می‌شود، در حالی که ترس به عنوان پاسخی عاطفی و فیزیولوژیکی به تهدید خارجی شناخته‌شده تعریف می‌شود. اصطلاح چتری «اختلال اضطرابی» به تعدادی از اختلالات خاص اشاره دارد که شامل ترس‌ها (فوبیاها) و/یا علائم اضطرابی هستند.
انواع متعددی از اختلالات اضطرابی وجود دارند، از جمله اختلال اضطراب فراگیر، هیپوکندریازیس، فوبیای خاص، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال اضطراب جدایی، آگورافوبیا یا ترس از مکان‌های شلوغ، اختلال هراس، و سکوت انتخابی. تشخیص اختلالات فردی با استفاده از علائم خاص و منحصربه‌فرد، رویدادهای محرک، و زمان‌بندی انجام می‌شود. متخصص پزشکی باید فرد را ارزیابی کند تا پیش از تشخیص اختلال اضطرابی، اطمینان حاصل شود که اضطراب وی به بیماری پزشکی دیگر یا اختلال روانی دیگری نسبت داده نمی‌شود. ممکن است فرد در طول زندگی خود بیش از یک اختلال اضطرابی داشته باشد یا همزمان به بیش از یک اختلال اضطرابی مبتلا شود. اختلالات روانی هم‌ابتلای یا اختلالات مصرف مواد در افراد مبتلا به اضطراب شایع است. افسردگی هم‌زمان (شیوع مادام‌العمر) در ۲۰ تا ۷۰ درصد از افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی، ۵۰ درصد افراد مبتلا به اختلال هراس، و ۴۳ درصد افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مشاهده می‌شود. شیوع ۱۲ماهه اختلالات مصرف الکل یا مواد در افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی ۱۶٫۵ درصد است.
در سطح جهانی، اختلالات اضطرابی دومین نوع شایع اختلالات روانی پس از اختلالات افسردگی هستند. اختلالات اضطرابی تقریباً ۳۰ درصد بزرگسالان را در مقطعی از زندگی‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهند و تخمین زده می‌شود که ۴ درصد جمعیت جهانی در حال حاضر به اختلال اضطرابی مبتلا باشند. با این حال، اختلالات اضطرابی قابل درمان بوده و درمان‌های مؤثر متعددی برای آنها در دسترس هستند. اکثر افراد با نوعی از درمان قادر به داشتن زندگی عادی و مولد هستند.

 طبقه‌بندی 
 اختلال اضطراب فراگیر 

اختلال اضطراب فراگیر اختلالی شایع است که با اضطراب طولانی‌مدت مشخص می‌شود که بر شیء یا موقعیت خاصی متمرکز نیست. افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر، دچار ترس و نگرانی مداوم و غیرخاص بوده و نسبت به امور روزمره بیش‌ازحد نگران می‌شوند. این اختلال «با نگرانی مزمن بیش‌ازحد همراه با سه یا بیشتر از علائم زیر مشخص می‌شود: بی‌قراری، خستگی، مشکلات تمرکز، تحریک‌پذیری، تنش عضلانی، و اختلال خواب». اختلال اضطراب فراگیر شایع‌ترین اختلال اضطرابی در بزرگسالان مسن است. اضطراب می‌تواند علامتی از مشکل پزشکی یا اختلال مصرف مواد بوده و متخصصان پزشکی باید از این امر آگاه باشند. تشخیص اختلال اضطراب فراگیر زمانی وضع می‌شود که فرد حداقل به مدت شش ماه نسبت به یک مشکل روزمره بیش‌ازحد نگران بوده باشد. این استرس‌ها می‌توانند شامل زندگی خانوادگی، کار، زندگی اجتماعی، یا سلامت خود فرد باشند. فرد ممکن است در تصمیم‌گیری روزانه و به خاطر سپردن تعهدات به دلیل عدم تمرکز و/یا اشتغال ذهنی با نگرانی مشکل داشته باشد. علامت می‌تواند ظاهر پرتنش، با افزایش تعریق از دست‌ها، پاها و زیربغل، همراه با اشک‌ریختن باشد که می‌تواند نشانه‌ای باشد از افسردگی. پیش از تشخیص اختلال اضطرابی، پزشکان باید اضطراب ناشی از دارو و علل پزشکی دیگر را رد کنند.
اختلال اضطراب فراگیر در کودکان ممکن است با سردرد، بی‌قراری، درد شکمی، و تپش قلب همراه باشد. معمولاً این اختلال در حدود سنین هشت تا نه سال آغاز می‌شود.

 ترس‌های شدید خاص 

بزرگ‌ترین دسته اختلالات اضطرابی، ترس‌های شدید خاص است که شامل تمام مواردی می‌شود که ترس و اضطراب توسط محرک یا موقعیت خاصی تحریک می‌شود. بین ۵ و ۱۲ درصد جمعیت جهان به ترس‌های شدید خاص مبتلا هستند. طبق یافته‌های مؤسسه ملی سلامت روان، فوبیا عبارت است از ترس شدید یا اجتناب از اشیاء یا موقعیت‌های خاص. افراد مبتلا به ترس شدید معمولاً عواقب وحشتناکی را از مواجهه با شیء ترس خود پیش‌بینی می‌کنند که می‌تواند از حیوان تا مکان، مایع بدنی، یا موقعیت خاص باشد. ترس‌های شدید شایع شامل پرواز، دیدن خون، آب، رانندگی در بزرگراه، و تونل‌ها است. هنگام مواجهه با ترس شدید، افراد ممکن است دچار لرزش، تنگی نفس، یا ضربان قلب سریع شوند. افراد مبتلا به ترس‌های شدید خاص درک می‌کنند که ترس‌شان متناسب با خطر واقعی نیست، اما همچنان می‌توانند مغلوب آن شوند.

 اختلال هراس 

در اختلال هراس، فرد دچار حملات کوتاه‌مدت ترس و وحشت شدید می‌شود که اغلب با لرزش، تکان خوردن، گیجی، سرگیجه، یا مشکل تنفس همراه است. این حملات هراس توسط انجمن روان‌شناسی آمریکا به عنوان ترس یا ناراحتی تعریف می‌شود که به‌طور ناگهانی بروز کرده و در کمتر از ده دقیقه به اوج می‌رسد اما می‌تواند چندین ساعت طول بکشد. حملات می‌توانند توسط استرس، افکار غیرمنطقی، ترس عمومی، ترس از ناشناخته‌ها، یا حتی ورزش تحریک شود. با این حال، گاهی محرک نامشخص است و حملات بدون هشدار رخ می‌دهند. برای پیشگیری از بروز حمله، می‌توان از محرک اجتناب کرد. این می‌تواند به معنای اجتناب از مکان‌ها، افراد، انواع رفتارها، یا موقعیت‌های خاصی باشد که باعث حمله هراس می‌شوند. با این وجود، همه حملات قابل پیشگیری نیستند.
علاوه بر حملات هراس مکرر و غیرمنتظره، تشخیص اختلال هراس مستلزم آن است که حملات مذکور عواقب مزمنی داشته باشند: نگرانی نسبت به پیامدهای احتمالی حملات، ترس مداوم از حملات آینده، یا تغییرات معنادار در رفتار مرتبط با حملات؛ بنابراین، افراد مبتلا به اختلال هراس حتی خارج از اپیزودهای هراس خاص دچار علائم می‌شوند. اغلب افراد متوجه تغییرات طبیعی در ضربان قلب می‌شوند و فکر می‌کنند مشکلی در قلب‌شان وجود دارد یا قصد دارند دچار حمله هراس دیگری شوند. در برخی موارد، افزایش آگاهی (هیپرویژیلانس یا هوشیاری بیش از حد) از عملکرد بدن طی حملات هراس رخ می‌دهد که در آن درک هر تغییر فیزیولوژیکی به عنوان بیماری تهدیدکننده زندگی تفسیر می‌شود (یعنی هیپوکندریازیس شدید یا اضطراب و اندیشه بیهوده راجع به سلامت خود).
به دلیل پاسخ مداوم جنگ یا گریز که مغز فرد تحت نرخ تکراری بالای آن قرار می‌گیرد، اختلال هراس معمولاً با اضطراب همراه است. یکی دیگر از علل عمده ایجاد اختلال هراس به کودکی فرد مربوط است. مقاله روند مثبتی را در کودکان مورد سوءاستفاده قرارگرفته با عزت نفس پایین نشان می‌دهد که بعداً به اختلالاتی مانند اختلال اضطراب فراگیر و اختلال هراس مبتلا می‌شوند.

 آگورافوبیا یا ترس از مکان‌های شلوغ 

آگورافوبیا اختلال اضطرابی خاصی است که در آن فرد از بودن در مکان یا موقعیتی که فرار از آن دشوار یا شرم‌آور است یا کمک ممکن است در دسترس نباشد، می‌ترسد. آگورافوبیا قویاً با اختلال هراس مرتبط است و اغلب توسط ترس از حمله هراس تسریع می‌شود. تظاهر شایع شامل نیاز به دید مداوم در یا مسیر فرار دیگر است. علاوه بر خود ترس‌ها، اصطلاح آگورافوبیا اغلب برای اشاره به رفتارهای اجتنابی به کار می‌رود که افراد اغلب توسعه می‌دهند. برای مثال، پس از حمله هراس حین رانندگی، فرد دچار آگورافوبیا ممکن است نسبت به رانندگی اضطراب پیدا کند و بنابراین از رانندگی اجتناب ورزد. این رفتارهای اجتنابی می‌توانند عواقب جدی داشته باشند و اغلب ترسی را که باعث آن شده‌اند، تقویت می‌کنند. در موارد شدید آگورافوبیا، فرد ممکن است هرگز خانه خود را ترک نکند.

 اختلال اضطراب اجتماعی 

اختلال اضطراب اجتماعی، که همچنین به عنوان ترس شدید اجتماعی شناخته می‌شود، ترس شدید و اجتناب از قضاوت منفی عمومی، شرمندگی عمومی، تحقیر، یا تعامل اجتماعی را توصیف می‌کند. این ترس می‌تواند خاص موقعیت‌های اجتماعی خاص (مانند سخنرانی عمومی) باشد یا در اکثر یا همه موقعیت‌های اجتماعی رخ دهد. تقریباً ۷ درصد بزرگسالان آمریکایی به اختلال اضطراب اجتماعی مبتلا هستند و بیش از ۷۵ درصد افراد بروز اولین علائم را در کودکی یا اوایل نوجوانی نشان می‌دهند. اضطراب اجتماعی اغلب علائم جسمانی خاص را شامل برافروختگی، تعریق، ضربان قلب سریع، و مشکل تکلم تظاهر می‌دهد. همانند همه اختلالات ترس شدید، افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی اغلب سعی می‌کنند از منبع اضطراب خود اجتناب ورزند؛ در مورد اضطراب اجتماعی، این مسئله به ویژه مشکل‌ساز است و در موارد شدید می‌تواند به انزوای اجتماعی کامل منجر شود.
کودکان نیز تحت تأثیر اختلال اضطراب اجتماعی قرار می‌گیرند، هرچند علائم مرتبط‌شان متفاوت از نوجوانان و بزرگسالان است. آنها ممکن است دچار مشکل در پردازش یا بازیابی اطلاعات، محرومیت از خواب، رفتارهای مختل‌کننده در کلاس، و مشارکت نامنظم در کلاس شوند.
اضطراب فیزیک اجتماعی زیرنوعی از اضطراب اجتماعی است که شامل نگرانی نسبت به ارزیابی بدن توسط دیگران می‌شود. این نوع اضطراب میان نوجوانان، به ویژه دختران، شایع است.

 اختلال استرس پس از حادثه 

اختلال استرس پس‌از سانحه زمانی اختلال اضطرابی بود (اکنون در DSM-5 به اختلالات مرتبط با تروما و محرک استرس‌زا منتقل شده است) که از تجربه حادثه ناشی می‌شود. اختلال استرس پس از حادثه تقریباً ۳٫۵ درصد از بزرگسالان آمریکایی را هر سال تحت تأثیر قرار می‌دهد و تخمین زده می‌شود که یک مورد از هر یازده نفر در طول زندگی‌شان با آن تشخیص داده شود. اختلال استرس پس از حادثه می‌تواند ناشی از موقعیت شدید مانند جنگ، بلایای طبیعی، تجاوز، گروگان‌گیری، سوءاستفاده از کودک، قلدری، یا حتی تصادف جدی باشد. همچنین می‌تواند از مواجهه طولانی‌مدت (مزمن) با محرک استرس‌زای شدید ناشی شود— برای مثال، سربازانی که نبردهای فردی را تحمل می‌کنند اما نمی‌توانند با جنگ مداوم کنار بیایند. علائم شایع شامل هوشیاری بیش‌ازحد (هایپرویجیلنس)، فلش‌بک‌ها، رفتارهای اجتنابی، اضطراب، خشم، و افسردگی است. علاوه بر این، افراد ممکن است دچار اختلالات خواب شوند. افراد مبتلا به اختلال استرس پس از حادثه اغلب سعی می‌کنند از دوستان و خانواده خود جدا شده و در حفظ این روابط نزدیک مشکل دارند. درمان‌های متعددی پایه برنامه مراقبت را برای افراد مبتلا به اختلال استرس پس از حادثه تشکیل می‌دهند؛ چنین درمان‌هایی شامل درمان شناختی‌رفتاری (CBT)، درمان مواجهه طولانی، درمان تلقیح استرس، دارودرمانی، روان‌درمانی، و دریافت حمایت از خانواده و دوستان است.
تحقیقات اختلال استرس پس‌از سانحه با کهنه‌سربازان نظامی آمریکایی جنگ ویتنام و همچنین قربانیان بلایای طبیعی و غیرطبیعی آغاز شد. مطالعات، درجه مواجهه با بلایا را بهترین پیش‌بینی‌کننده PTSD یافته‌اند.

 اختلال اضطراب جدایی 

اختلال اضطراب جدایی احساس سطوح بیش‌ازحد و نامناسب اضطراب نسبت به جدایی از شخص یا مکان است. اضطراب جدایی بخشی طبیعی از رشد در نوزادان یا کودکان است و فقط زمانی می‌تواند به عنوان اختلال در نظر گرفته شود که این احساس بیش‌ازحد یا نامناسب باشد. این اختلال تقریباً ۷ درصد بزرگسالان و ۴ درصد کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما موارد کودکی تمایل به شدیدتر بودن دارند؛ در برخی موارد، حتی جدایی کوتاه‌مدت می‌تواند هراس ایجاد کند. درمان زودهنگام کودک ممکن است از بروز مشکلات پیشگیری کند. این می‌تواند شامل آموزش والدین و خانواده در نحوه برخورد با آن باشد. اغلب والدین اضطراب را تقویت می‌کنند زیرا نمی‌دانند چگونه به درستی با کودک آن را حل کنند. علاوه بر آموزش والدین و درمان خانوادگی، داروهایی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین می‌توانند برای درمان اضطراب جدایی استفاده شوند.

 سکوت انتخابی 

سکوت انتخابی (SM) اختلالی است که در آن فردی که معمولاً قادر به تکلم است، در موقعیت‌های خاص یا با افراد خاص صحبت نمی‌کند. سکوت انتخابی معمولاً با خجالتی بودن یا اضطراب اجتماعی همزیستی دارد. افراد مبتلا به سکوت انتخابی حتی زمانی که عواقب سکوت‌شان شامل شرم، طرد اجتماعی، یا حتی تنبیه باشد، ساکت می‌مانند. سکوت انتخابی حدود ۰٫۸ درصد افراد را در مقطعی از زندگی‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهد.
انجام تست برای تشخیص سکوت انتخابی مهم است زیرا پزشکان باید تعیین کنند مسئله مرتبط با شنوایی کودک یا حرکات مرتبط با فک یا زبان است و کودک می‌تواند وقتی دیگران با او صحبت می‌کنند، درک کند یا خیر. به‌طور کلی، درمان شناختی‌رفتاری رویکرد توصیه‌شده برای درمان سکوت انتخابی است، اما مطالعات برای بررسی پیامد آینده‌نگر در بلندمدت اندک هستند.

 علل 
 دیدگاه‌های تکاملی 
روان‌پزشکی تکاملی اضطراب را بخشی از سیستم دفاعی تکامل‌یافته تفسیر می‌کند که برای تهدید احتمالی تنظیم شده است. طبق اصل «آژیر دود»، مکانیسم‌های اضطراب انتظار می‌رود به سمت زنگ خطرهای کاذب خطا کنند زیرا هزینه ترس غیرضروری معمولاً کمتر از هزینه تشخیص ندادن خطر واقعی است. این چارچوب به تنظیمات مدرن گسترش یافته است، جایی که ناسازگاری بین پروفایل تهدید اجدادی و معاصر ممکن است به اضطراب مزمن یا فراگیر کمک کند.

 تشخیص 
تشخیص اختلالات اضطرابی بر اساس علائم، محرک‌ها، و تاریخچه شخصی و خانوادگی فرد انجام می‌شود. هیچ نشانگر زیستی عینی یا آزمون آزمایشگاهی برای تشخیص اضطراب وجود ندارد. ارزیابی فرد توسط متخصص برای یافتن علل پزشکی و روانی دیگر اضطراب مزمن مهم است زیرا درمان‌ها به‌طور قابل توجهی متفاوت خواهند بود. بسیاری از افراد دچار اپیزودهای کوتاه اضطراب روزمره می‌شوند، اما اختلالات اضطرابی شامل نگرانی مداوم و بیش‌ازحد است که عملکرد طبیعی را حتی در نبود تهدید فوری مختل می‌کند. طبق توصیه تیم تحریریه چک لیست اضطراب، احساسات اضطرابی روزمره ممکن است به عنوان سیستم زنگ هشدار موقت عمل کنند، در حالی که اضطراب بالینی حالتی مزمن است که می‌تواند تفکر را مختل کند، انرژی را کاهش دهد، و در فعالیت‌های روتین تداخل ایجاد نماید. مرور آن‌ها اشاره می‌کند که اختلالات اضطرابی به‌طور رسمی با استفاده از معیارهای DSM-5-TR تشخیص داده می‌شوند که فراوانی، شدت، و تأثیر آن را بر زندگی روزانه ارزیابی می‌کنند.

پرسشنامه‌های متعددی برای استفاده بالینی توسعه یافته‌اند و می‌توانند برای سیستم امتیازدهی عینی استفاده شوند. علائم ممکن است بین هر زیرنوع اختلال اضطراب فراگیر متفاوت باشد. به‌طور کلی، علائم باید حداقل شش ماه حضور داشته باشند، بیشتر روزها رخ دهند و توانایی فرد را برای عملکرد در زندگی روزانه به‌طور معناداری مختل کنند. علائم ممکن است شامل احساس عصبی، اضطرابی، یا به آخر خط رسیدن؛ نگرانی بیش‌ازحد؛ مشکل تمرکز؛ بی‌قراری؛ و تحریک‌پذیری باشد.

پرسشنامه‌های توسعه‌یافته برای استفاده بالینی شامل پرسشنامه اضطراب حالت-صفت (STAI)، اختلال اضطراب فراگیر ۷ (GAD-7)، پرسشنامه اضطراب بِک، مقیاس خودارزیابی اضطراب زونگ و مقیاس اضطراب آشکار تیلور هستند. پرسشنامه‌های دیگر اندازه‌گیری اضطراب و افسردگی را ترکیب می‌کنند، مانند مقیاس رتبه‌بندی اضطراب همیلتون، مقیاس اضطراب و افسردگی بیمارستان (HADS)، پرسشنامه سلامت بیمار (PHQ) و سیستم اطلاعات اندازه‌گیری پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار (PROMIS). نمونه‌های پرسشنامه‌های مخصوص اضطراب شامل مقیاس اضطراب اجتماعی لیبوویتز (LSAS)، مقیاس اضطراب تعامل اجتماعی (SIAS)، پرسشنامه فوبیای اجتماعی (SPIN)، مقیاس فوبیای اجتماعی، و پرسشنامه اضطراب اجتماعی هستند.

پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر ۷حساسیت ۵۷–۹۴ درصد و اختصاصیت ۸۲–۸۸ درصد در تشخیص اختلال اضطراب فراگیر دارد. همه پرسشنامه‌های غربالگری، اگر مثبت باشند، باید با مصاحبه بالینی شامل ارزیابی اختلال و ناراحتی، رفتارهای اجتنابی، تاریخچه علائم و پایداری دنبال شوند تا اختلال اضطرابی به‌طور قطعی تشخیص داده شود. برخی سازمان‌ها از غربالگری روتین همه بزرگسالان برای اختلالات اضطرابی حمایت می‌کنند.

 تشخیص افتراقی 
اختلالات اضطرابی از ترس یا اضطراب طبیعی رشد و تکامل با بیش‌ازحد بودن یا تداوم آن فراتر از دوره‌های مناسب رشد و تکامل متفاوت هستند. آن‌ها از ترس یا اضطراب گذرا، اغلب ناشی از استرس، با پایدار بودن (مثلاً معمولاً حداقل ۶ ماه یا بیشتر) متفاوت هستند.

تشخیص اختلال اضطرابی نیازمند رد علل طبی زیربنایی است. بیماری‌هایی که ممکن است مشابه اختلال اضطرابی تظاهر کنند شامل برخی بیماری‌های غددی (کم‌کاری تیروئید و پرکاری تیروئید، هایپرپرولاکتینمی)، اختلالات متابولیک (دیابت)، سطوح پایین ویتامین D، B2، B12، اسید فولیک، بیماری‌های گوارشی (بیماری سلیاک، حساسیت گلوتن غیرسلیاک، بیماری التهابی روده)، بیماری‌های قلبی، بیماری‌های خونی (کم‌خونی)، و بیماری‌های دژنراتیو مغز (بیماری پارکینسون، زوال عقل، مالتیپل اسکلروزیس، بیماری هانتینگتون). اختلالات اضطرابی و هراس و دیگر اختلالات عصبی-روانی می‌توانند علامتی از سندرم فعال‌شدگی ماست‌سل‌ها (MCAS) باشند.

چندین دارو نیز می‌تواند اضطراب را ایجاد یا تشدید کنند، چه از طریق مسمومیت، ترک، یا مصرف مزمن. این‌ها شامل الکل، تنباکو، حشیش، آرام‌بخش‌ها (شامل بنزودیازپین‌های تجویزی)، اوپیوئیدها (شامل مسکن‌های تجویزی و داروهای غیرقانونی مانند هروئین)، محرک‌ها (مانند کافئین، کوکائین، و آمفتامین‌ها)، توهم‌زاها، و استنشاقی‌ها هستند.

 پیشگیری 
تمرکز بر پیشگیری از اختلالات اضطرابی در حال افزایش است. شواهدی برای حمایت از استفاده از درمان شناختی‌رفتاری و درمان مبتنی بر ذهن‌آگاهی وجود دارد. یک مطالعه مروری در سال ۲۰۱۳ هیچ اقدام مؤثری را برای پیشگیری از ابتلا به اختلال اضطرابی فراگیر در بزرگسالان نیافت. مطالعه مروری دیگر در سال ۲۰۱۷ نشان داد که مداخلات روان‌شناختی و آموزشی، مزیت اندکی برای پیشگیری از اضطراب دارند. تحقیقات نشان می‌دهد که پیش‌بینی‌کننده‌های بروز اختلالات اضطرابی تا حدی از عواملی که تداوم آن‌ها را پیش‌بینی می‌کنند متفاوت هستند.

یک عامل بزرگ در پیشگیری از اختلال اضطرابی از کودکی آغاز می‌شود. بر اساس مقاله ارجاع‌شده، والدین نقش بزرگی در اینکه کودک‌شان در آینده به اضطراب مبتلا خواهد داد یا خیر، دارند. مداخلات خاصی برای آموزش والدین دارای کودکان جوان در نحوه مراقبت و پیشگیری از اختلالی مانند اضطراب و تبدیل شدن آن به مسئله بزرگ‌تر در زندگی نوجوان تا بزرگسالی کودک‌شان آزمایش شده است. این مطالعه همچنین اشاره کرد که این، مداخله‌ای جدید است، و اطلاعات زیادی در مورد نتایج بلندمدت آن وجود ندارد، اما به نظر می‌رسد جهت مثبتی دارد.

 درمان 
گزینه‌های درمانی شامل روان‌درمانی، دارودرمانی و تغییرات سبک زندگی است. مشخص نیست روان‌درمانی مؤثرتر است یا دارودرمانی؛ تصمیم دارویی خاص می‌تواند توسط پزشک و بیمار با در نظر گرفتن شرایط خاص بیمار و علائم گرفته شود. اگر حین درمان با داروی انتخاب‌شده، اضطراب فرد بهبود نیابد، ممکن است داروی دیگری پیشنهاد شود. درمان‌های خاص بسته به زیرنوع اختلال اضطرابی، سایر بیماری‌های فرد، و داروها متفاوت خواهند بود.

 تکنیک‌های روان‌شناختی 
درمان شناختی‌رفتاری برای اختلالات اضطرابی مؤثر است و درمان خط اول به‌شمار می‌رود. این درمان بیشترین شکل مورد مطالعه و ترجیحی روان‌درمانی برای اختلالات اضطرابی است که اگر از طریق اینترنت انجام شود در مقایسه با جلسات حضوری به همان اندازه مؤثر به نظر می‌رسد. برنامه‌های درمان شناختی-رفتاری خاص یا استراتژی‌هایی برای نوع خاص اختلال اضطرابی وجود دارد. درمان شناختی-رفتاری اثربخشی مشابه دارودرمانی دارد و در متاآنالیز، درمان شناختی-رفتاری با اندازه اثر متوسط تا بزرگ برای اختلال اضطرابی فراگیر، اختلال هراس و اختلال اضطراب اجتماعی مرتبط بود. نرخ خروج بیماران از درمان شناختی-رفتاری پایین است و اثرات مثبت آن حداقل برای ۱۲ ماه حفظ می‌شود. درمان شناختی-رفتاری گاهی به صورت جلسات هفتگی یک‌بار برای ۸ تا ۲۰ هفته ارائه می‌شود، اما رژیم‌های درمانی به‌طور گسترده‌ای متفاوت هستند. جلسات تقویت‌کننده ممکن است برای بیمارانی که عود علائم دارند، نیاز به شروع مجدد داشته باشند.

مواجهه و پیشگیری از پاسخ برای درمان اختلال وسواسی-اجباری مؤثر است.
برنامه‌های مبتنی بر ذهن‌آگاهی نیز برای مدیریت اختلالات اضطرابی مؤثر به نظر می‌رسند. مشخص نیست مدیتیشن بر اضطراب اثر دارد و به نظر نمی‌رسد مدیتیشن غیرجبری متفاوت از انواع دیگر مدیتیشن باشد.
یک مطالعه کاکرین در سال ۲۰۱۵ شواهد ناکافی را برای تأثیر درمان موریتا در اختلال اضطرابی در بزرگسالان یافت.

 داروها 
انتخاب‌های خط اول برای داروها شامل مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین یا SNRIها برای درمان اختلال اضطراب فراگیر، اختلال اضطراب اجتماعی یا اختلال هراس هستند. برای بزرگسالان، شواهد خوبی وجود ندارد که کدام داروی خاص در کلاس SSRI یا SNRI بهترین برای درمان اضطراب است، بنابراین هزینه، اغلب انتخاب دارو را هدایت می‌کند. فلووکسامین در درمان طیفی از اختلالات اضطرابی در کودکان و نوجوانان مؤثر است. فلوکستین، سرترالین، و پاروکستین نیز می‌توانند به درمان برخی اشکال اضطراب در کودکان و نوجوانان کمک کنند. اگر داروی انتخاب‌شده مؤثر باشد، توصیه می‌شود حداقل یک سال ادامه یابد تا خطر عود کاهش یابد.

بنزودیازپین‌ها گزینه خط دوم برای درمان دارویی اضطراب هستند. آنها در تسکین علائم، اندازه اثر متوسط تا بالا داشته و تأثیر آنها معمولاً ظرف یک هفته شروع می‌شود. کلونازپام نیمه‌عمر طولانی‌تری دارد و ممکن است به عنوان دوز روزانه یک‌بار استفاده شود. بنزودیازپین‌ها همچنین ممکن است با SNRIها یا مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین برای کاهش اولیه علائم اضطراب استفاده شوند و تا بلندمدت ادامه یابند. این دسته از داروها، درمان دارویی خط اول اختلالات اضطرابی نیستند و خطر وابستگی جسمانی، وابستگی روان‌شناختی، مرگ در اثر اوردوز (به ویژه وقتی با اوپیوئیدها ترکیب شوند)، سوءمصرف، اختلال شناختی، سقوط و تصادفات وسایل نقلیه را دارند.

بوسپیرون و پرگابالین درمان‌های خط دوم برای افرادی هستند که به مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین یا SNRIها پاسخ نمی‌دهند. پرگابالین و گاباپنتین در درمان برخی اختلالات اضطرابی مؤثر هستند، اما نگرانی در مورد استفاده خارج از آن‌ها بدون تائیدیه، به دلیل کمبود شواهد علمی قوی برای اثربخشی در شرایط متعدد و عوارض جانبی اثبات‌شده وجود دارد.

داروها باید با احتیاط در بزرگسالان مسن استفاده شوند که به دلیل اختلالات جسمانی همزمان بیشتر مستعد عوارض جانبی هستند. مشکلات پایبندی به مصرف دارو در افراد مسن بیشتر است که ممکن است در درک، دیدن، یا به خاطر سپردن دستورات مشکل داشته باشند.

به‌طور کلی، داروها برای ترس‌های شدید خاص مفید نیستند، اما بنزودیازپین‌ها گاهی برای برطرف کردن اپیزودهای حاد استفاده می‌شوند. در سال ۲۰۰۷، داده‌ها برای اثبات اثربخشی هر دارو اندک بودند.

 سبک زندگی و رژیم غذایی 
تغییرات سبک زندگی شامل ورزش است که شواهدی با قطعیت متوسط برای برخی بهبودی‌ها، منظم کردن الگوهای خواب، کاهش مصرف کافئین، و ترک سیگار با آن وجود دارد. ترک سیگار مزایایی برای درمان اضطراب به اندازه یا بیشتر از داروها دارد. نتایج یک متاآنالیز نشان داد که مصرف ۲۰۰۰ میلی‌گرم در روز یا بیشتر از اسیدهای چرب غیراشباع امگا-۳، مانند روغن ماهی، تمایل به کاهش اضطراب در مطالعات کنترل‌شده با دارو و غیرکنترل‌شده دارد، به ویژه در افرادی با علائم شدیدتر.

 حشیش (کانابیس) 
تا سال ۲۰۲۳، تیاچ‌سی در دوزهای پایین باعث کاهش اضطراب و در دوزهای بالا باعث افزایش اضطراب می‌شود. به نظر می‌رسد سی‌بی‌دی در تمام دوزهایی که آزمایش شده است باعث کاهش اضطراب می‌شود.

 درمان‌های کودکان 
هم درمان و هم تعدادی از داروها برای درمان اختلالات اضطرابی کودکی مفید هستند. درمان غیردارویی عموماً به دارو ترجیح داده می‌شود.

درمان شناختی‌رفتاری رویکرد درمانی خط اول خوبی است. مطالعات، شواهد قابل توجهی را برای درمان‌هایی که مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری نیستند به عنوان اشکال مؤثر درمان جمع‌آوری کرده و گزینه‌های درمانی را برای کسانی که به آن پاسخ نمی‌دهند، گسترش می‌دهند. هرچند مطالعات، اثربخشی درمان شناختی-رفتاری را برای اختلالات اضطرابی در کودکان و نوجوانان نشان داده‌اند، شواهدی که نشان دهند آنها مؤثرتر از درمان معمول، دارو، یا کنترل‌های لیست انتظار است، مشخص نیست. کودکان مانند بزرگسالان، ممکن است روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری، یا مشاوره دریافت کنند. درمان خانوادگی شکلی از درمان است که در آن کودک با درمانگر همراه با سرپرستان اصلی و خواهربرادرها ملاقات می‌کند. هر عضو خانواده ممکن است در درمان فردی شرکت کند، اما درمان خانوادگی معمولاً شکل درمان گروهی است. هنردرمانی و بازی‌درمانی نیز استفاده می‌شوند. هنردرمانی بیشترین استفاده را زمانی دارد که کودک به دلیل تروما یا ناتوانی که غیرکلامی هستند، نخواهد یا نتواند ارتباط کلامی برقرار کند. شرکت در فعالیت‌های هنری اجازه می‌دهد کودک آنچه را که ممکن است نتواند در ارتباط با دیگران نشان دهد، بیان کند. در بازی‌درمانی، به کودک اجازه داده می‌شود هرطور که می‌خواهد بازی کند، در حالی که درمانگر آن‌ها را مشاهده می‌کند. درمانگر ممکن است گاه‌به‌گاه با سؤال، نظر، یا پیشنهادی، مداخله کند. این روش اغلب زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که خانواده کودک در درمان نقش داشته باشد.

 اپیدمیولوژی 
در سطح جهانی، تا سال ۲۰۱۰، تقریباً ۲۷۳ میلیون نفر (۴٫۵ درصد جمعیت) به اختلال اضطرابی مبتلا بودند. این اختلال در زنان (۵٫۲ درصد) شایع‌تر از مردان (۲٫۸ درصد) است.
در اروپا، آفریقا، و آسیا، نرخ‌های مادام‌العمر اختلالات اضطرابی بین ۹ و ۱۶ درصد، و نرخ‌های سالانه بین ۴ و ۷ درصد است. در ایالات متحده، شیوع مادام‌العمر اختلالات اضطرابی حدود ۲۹ درصد است، و بین ۱۱ و ۱۸ درصد بزرگسالان در یک سال معین به این وضعیت مبتلا هستند. این تفاوت تحت تأثیر طیف راه‌هایی است که فرهنگ‌های مختلف علائم اضطرابی را تفسیر می‌کنند و آنچه را که رفتار هنجار می‌دانند. به‌طور کلی، اختلالات اضطرابی شایع‌ترین وضعیت روان‌پزشکی در ایالات متحده، به غیر از اختلال مصرف مواد، هستند.
کودکان مانند بزرگسالان می‌توانند دچار اختلالات اضطرابی شوند؛ بین ۱۰ و ۲۰ درصد همه کودکان پیش از سن ۱۸ سالگی دچار اختلال اضطرابی خواهند شد، که اضطراب را به شایع‌ترین مسئله سلامت روانی در جوانان تبدیل می‌کند. به دلیل دشواری بسیاری از والدین در تمایز اختلالات اضطرابی از ترس‌های طبیعی دوران کودکی، شناسایی آن‌ها در کودکان اغلب چالش‌برانگیزتر از همتایان بزرگسال‌شان هستند. به همین ترتیب، اضطراب در کودکان گاهی به اشتباه به عنوان اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی تشخیص داده می‌شود، یا به دلیل تمایل کودکان به تفسیر جسمانی احساسات‌شان (مانند دل‌درد، سردرد، و غیره)، اختلالات اضطرابی ممکن است ابتدا با بیماری‌های جسمانی اشتباه گرفته شوند.
اضطراب در کودکان دلایل متنوعی دارد؛ گاهی اضطراب ریشه در بیولوژی دارد و ممکن است محصول وضعیت موجود دیگری مانند اختلال طیف اوتیسم باشد. کودکان بااستعداد نیز اغلب نسبت به کودکان عادی مستعد ابتلا به اضطراب بیش‌ازحد هستند. موارد دیگر اضطراب از تجربه رویداد تروماتیک توسط کودک ناشی می‌شود و در برخی موارد، علت اضطراب کودک قابل شناسایی نیست.
اضطراب در کودکان تمایل به تظاهر همراه با موضوعات مناسب سن دارد، مانند ترس از رفتن به مدرسه (نامرتبط با قلدری) یا عملکرد ناکافی در مدرسه، ترس از رد اجتماعی، ترس از وقوع حادثه‌ای برای عزیزان، و غیره. آنچه اختلالات اضطرابی را از اضطراب طبیعی کودکی جدا می‌کند، مدت و شدت ترس‌های درگیر است.
طبق نتایج یک مطالعه در سال ۲۰۱۱، افرادی که در ویژگی‌های رقابت بیش‌ازحد، رتبه بالایی دارند، در معرض خطر بیشتر برای ابتلا به هم اضطراب و هم افسردگی هستند.

 جامعه و فرهنگ 
 انگ اجتماعی 
افراد مبتلا به اختلال اضطرابی ممکن است توسط پیش‌داوری‌ها و کلیشه‌های ایجادشده توسط دیگران به چالش کشیده شوند، که احتمالاً نتیجه سوءتفاهم‌ها پیرامون اضطراب و اختلالات اضطرابی است. سوءتفاهم‌های یافت‌شده در آنالیز داده‌ها از مطالعه نظرسنجی ملی سواد سلامت روانی و انگ اجتماعی شامل: (۱) بسیاری باور دارند اضطراب بیماری پزشکی واقعی نیست؛ و (۲) بسیاری باور دارند افراد مبتلا به اضطراب می‌توانستند، اگر می‌خواستند، آن را خاموش کنند. برای افراد دچار علائم جسمانی و روانی اختلال اضطرابی، انگ اجتماعی و ادراک اجتماعی منفی می‌تواند فرد را کمتر مایل به دریافت درمان کند.
پیش‌داوری که برخی افراد دچار بیماری روانی علیه خودشان برمی‌گردانند، خود- انگ اجتماعی نامیده می‌شود.
شواهد روشنی برای تعیین علت دقیق انگ اجتماعی نسبت به اضطراب وجود ندارد. انگ اجتماعی می‌تواند براساس مقیاس اجتماعی، به سطوح ماکرو، میانی، و میکرو تقسیم شود. سطح ماکرو جامعه را به عنوان کل با تأثیر رسانه‌های جمعی علامت‌گذاری می‌کند. سطح میانی شامل متخصصان مراقبت‌های سلامت و دیدگاه‌های‌شان است. سطح میکرو، جزئیات مشارکت‌های فردی را در فرایند از طریق خود-انگ اجتماعی بیان می‌کند.
بسیاری از دانشجویان دانشگاه در اوایل بزرگسالی دچار نوعی اختلال روانی می‌شوند. اضطراب یکی از این اختلالات است که شیوع آن با گذشت زمان افزایش یافته است. این موضوع به دلیل مسائل متعدد مانند فشارهای اجتماعی متفاوت، مدرسه، نگرانی‌های شغلی، و غیره است. این مسئله نه‌تنها بر بسیاری از جوانان جهان امروز تأثیر گذاشته بلکه کیفیت کلی زندگی‌شان را نیز کاهش داده است. با این حال، مهم است این مسئله را برجسته کنیم زیرا انگ اجتماعی منفی زیادی در مورد سلامت روانی وجود دارد؛ اما به جای نادیده گرفتن آن و اجازه دادن به اینکه مسئله به صورت تصاعدی بزرگتر شود، مهم است راه‌هایی را بشناسیم که می‌تواند آن را برای نسل‌های آینده کاهش دهد.
انگ اجتماعی می‌تواند به سه راه مفهومی توصیف شود: شناختی، عاطفی، و رفتاری، که اجازه تمایز بین کلیشه‌ها، پیش‌داوری، و تبعیض را می‌دهد.

 جستارهای وابسته 

 واژه‌نامه 

 منابع 

 پیوند به بیرون 

 WHO fact sheet on anxiety disorders

رده:اختلال‌های اضطراب
رده:تشخیص روان‌پزشکی
رده:روان‌شناسی مرضی