ادوارد هرتزن

ادوارد هرتزن (فرانسوی: Édouard Herzen؛ ۲۱ نوامبر ۱۸۷۷ – ۷ ژانویه ۱۹۳۶) شیمیدان و فیلسوف علم بلژیکی بود که به دلیل نقش کلیدی خود در تأسیس کنفرانس سلوی و مشارکت‌هایش در زمینه شیمی‌فیزیک و فلسفه علم شهرت دارد. او از نزدیکان ارنست سولوی، شیمیدان و صنعتگر بلژیکی، بود و در اجرای اراده او برای برگزاری جلسات علمی بین‌المللی نقشی اساسی ایفا کرد.

هرتزن به عنوان یک دانشمند عمیق‌اندیش، به دنبال پیوند میان مفاهیم علمی و مبانی فلسفی بود و در بحث‌های مهم قرن بیستم در مورد ماهیت واقعیت و جایگاه علم در آن مشارکت فعال داشت. او یکی از اعضای ثابت و تأثیرگذار در اولین کنفرانس‌های سلوی بود که در آن بزرگترین فیزیکدانان و شیمیدانان زمانه گرد هم می‌آمدند.

 زندگی و تحصیلات 

ادوارد هرتزن در ۲۱ نوامبر ۱۸۷۷ در بروکسل در یک خانواده باسواد و ثروتمند به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در رشته شیمی در دانشگاه آزاد بروکسل به پایان رساند و در سال ۱۹۰۰ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. رساله دکترای او در مورد مطالعه سرعت واکنش‌ها بود که نشان‌دهنده علاقه اولیه او به شیمی‌فیزیک بود.

پس از فارغ‌التحصیلی، او به عنوان دستیار در دانشگاه آزاد بروکسل مشغول به کار شد و به تحقیقات در زمینه ترمودینامیک و پدیده‌های سطحی پرداخت. در همین دوره بود که با ارنست سولوی آشنا شد. سولوی که خود یک شیمیدان خودآموخته و مخترع فرایند سولوی برای تولید سودا بود، به هوش و بینش هرتزن علاقه‌مند شد و یک رابطه علمی و نزدیک میان آن‌ها شکل گرفت.

 کنفرانس سلوی 

مهم‌ترین دستاورد هرتزن، نقش او در شکل‌دهی و سازماندهی کنفرانس‌های سلوی بود. ایده برگزاری یک کنفرانس بین‌المللی با حضور برترین فیزیکدانان جهان برای بحث در مورد مسائل بنیادین فیزیک، اولین بار توسط والتر نرنست مطرح شد و به سرعت توسط سولوی استقبال شد. هرتزن به همراه شیمیدان آلمانی والتر نرنست و فیزیکدان بلژیکی هندریک لورنتس، به کمیته سازماندهی اولین کنگره پیوست.

هرتزن به عنوان دبیر علمی و یکی از معماران اصلی این کنگره‌ها عمل کرد. او در انتخاب شرکت‌کنندگان، تعیین موضوعات بحث و تهیه گزارش‌های نهایی نقشی حیاتی داشت. اولین کنفرانس سلوی در سال ۱۹۱۱ در بروکسل برگزار شد و موضوع آن «نظریه تابش و کوانتا» بود. این کنگره که در آن شخصیت‌هایی مانند آلبرت اینشتین، ماری کوری، آرنولد زومرفلد و ماکس پلانک حضور داشتند، نقطه عطفی در تاریخ فیزیک مدرن به شمار می‌رود.
هرتزن در تمام کنگره‌های بعدی فیزیک و شیمی که تا قبل از جنگ جهانی دوم برگزار شدند، به عنوان عضو کمیته بین‌المللی فیزیک و دبیر جلسات حضور داشت و به عنوان یکی از حافظان علمی و فکری این رویدادها عمل می‌کرد.

 فعالیت‌های علمی و فلسفی 

علاوه بر نقش سازماندهی‌اش، هرتزن یک پژوهشگر فعال در زمینه شیمی‌فیزیک بود. او مقالات متعددی در مورد ترمودینامیک، پتانسیل‌های سطحی و تئوری محلول‌ها منتشر کرد. کار او در مورد پدیده‌های سطحی به درک بهتر رفتار مولکولی در مرز فازها کمک کرد.

با این حال، علاقه اصلی او به مرزهای میان علم و فلسفه بود. هرتزن به شدت تحت تأثیر فلسفه آنری برگسون، فیلسوف فرانسوی، قرار داشت و تلاش کرد تا ایده‌های او در مورد زمان، خلاقیت و تکامل را با مفاهیم علمی، به ویژه ترمودینامیک، پیوند دهد. او معتقد بود که قوانین فیزیک کلاسیک برای توصیف کامل واقعیت کافی نیست و باید به عناصر غیرقابل پیش‌بینی و خلاق در طبیعت نیز توجه کرد.

این دیدگاه‌های فلسفی او را به یکی از اعضای کلیدی در بحث‌های فلسفی زمانه خود تبدیل کرد، به ویژه در مورد تفسیر مکانیک کوانتومی. او از دیدگاه‌های قطعی‌گرایانه آلبرت اینشتین حمایت می‌کرد و با تفسیر احتمالی نیلز بور مخالف بود و این موضوع را به طور فعال در کنفرانس‌های سلوی مطرح می‌کرد.

 زندگی شخصی و میراث 

ادوارد هرتزن تا پایان عمر در بروکسل زندگی و کار کرد. او به عنوان یک استاد دانشگاه، یک پژوهشگر و یک میانجی علمی-فلسفی بسیار تأثیرگذار شناخته می‌شد. او در ۷ ژانویه ۱۹۳۶ درگذشت.

میراث اصلی هرتزن در نقش او به عنوان معمار و محافظ کنفرانس سلوی است. این کنفرانس‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین پلتفرم‌ها برای تبادل ایده‌ها و شکل‌دهی به انقلاب‌های علمی در قرن بیستم عمل کردند. کارهای علمی و فلسفی او، هرچند به اندازه همکارانش مانند اینشتین یا بور مشهور نیست، اما نشان‌دهنده تلاش عمیق برای درک پیچیدگی‌های جهان در تقاطع علم و فلسفه است.

 جستارهای وابسته 

 کنفرانس سلوی
 ارنست سولوی
 مکانیک کوانتومی
 شیمی‌فیزیک
 آنری برگسون
 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:اهالی فلورانس
رده:درگذشتگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۷ (میلادی)
رده:شیمی‌دانان اهل بلژیک