سه نشان هستی

سه نشان هستی  نوع توصیف بوداییان برای شیوه‌ای است که اشیاء و موجودات در جهان وجود دارند. برپایه این آموزه، تمامی موجودیت‌هایی که می‌بینیم و می‌پنداریم یعنی همه آنچه که در پی عدم آگاهی ما از علل وجود رنج برای ما پدیدار شده.

 نپایندگی اولین اصل است که به تغییرات مدام هستی و عدم ثبات آن اشاره دارد.
 دوکا (رنج) دومین اصل است و بدین معناست که همه نمودها در عالم هستی به دلیل ناپایداری و نپایندگی‌شان، رنج‌آورند و به این نمی‌ارزند که انسان به آنها دل ببندد.
 آناتا ،اصل سوم، به این موضوع اشاره دارد که با توجه به دگرگونی مدام هستی، داشتن یک خود تنها در سایه ناپایندگی و عدم ثبات آن ممکن است. در آیین بودا خودِ تغییرناپذیر وجود نداشته و همه چیز ناخود است.

بنا بر سنت بودایی، درک کامل سه نشان هستی (نپایندگی، رنج، و ناخودی) باعث یافتن راه پایان رنج‌ها می‌شود.

 منابع 

 Bodhi, Bhikkhu (2003). The Connected Discourses of the Buddha: A Translation of the Samyutta Nikaya. Somerville, MA: Wisdom Publications. p. 1457.

رده:آخرت‌شناسی بودایی
رده:مفاهیم فلسفی بودایی
رده:مکتب پیرهونی
رده:هستی‌شناسی