پتروشیمی تبریز

پتروشیمی تبریز در زمینی به مساحت ۳۹۱ هکتار و ارتفاع ۱۳۶۲ متر از سطح دریا در جنوب غربی شهر تبریز و در جوار غربی پالایشگاه تبریز واقع شده است.

اجرای طرح مجتمع پتروشیمی تبریز در قانون بودجه سال۱۳۶۶ کل کشور تصویب و کلیات طرح در بهمن ماه ۱۳۶۷ به تأیید هیئت مدیره شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران رسیده است. فعالیت‌های طراحی و مهندسی در نیمه دوم سال ۱۳۶۸ و عملیات نصب در سال ۱۳۷۱ آغاز گردیده است.

خوراک مجتمع، نفتای سبک و سنگین و گاز مایع است که بخش عمده آن از پالایشگاه تبریز تأمین می‌شود.

واحد الفین به عنوان واحد مادر فرایند تولید در دی ماه ۱۳۷۵ راه اندازی شد و پس از آن واحدهای پلی اتیلن و پلی استایرن تحت لیسانس TPL ایتالیا و تکنیپ فرانسه در سال ۱۳۷۷ در مدار تولید قرار گرفت و رسماً افتتاح شد.

همچنین واحد آروماتیک در سال ۱۳۷۸ تحت لیسانس ب‌آاس‌اف آلمان در مدار تولید قرار گرفت.

واحدهای استخراج بوتادین و تولید ABS که اولین طرح توسعه مجتمع محسوب می‌شوند در تیر ماه ۱۳۸۲ تحت لیسانس Krupp Koppers آلمان وارد مرحله بهره‌برداری شدند. در سال ۱۳۸۴ واحد پنتان و در سال ۱۳۸۹ واحد پلی استایرن مقاوم ۲ که توسط کارشناسان مجتمع طراحی شده است، راه اندازی گردید و واحد SAN (خوراک واحد ABS) در مرحله مهندسی تفصیلی می‌باشد.

 شیوه استخدام مناقشه آمیز 
طبق اعلام شرکت پتروشیمی تبریز از سال ۱۴۰۴ تنها اهالی چهار استان آذری نشین امکان استخدام در این شرکت را دارند. در آگهی استخدامی این شرکت ذکر شده است که استخدام پتروشیمی تبریز از متقاضیان بومی آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل و زنجان می‌باشد. برخی این محدودیت در آزمون استخدامی پتروشیمی تبریز را «غیرعادلانه» و «خلاف منافع ملی» توصیف کردند.

 منابع 

 شرکت پتروشیمی تبریز 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۳۶۲ در ایران
تبریز
رده:صنایع استان آذربایجان شرقی