میتسویی اند کو.

میتسویی اند کو.  شرکت هلدینگ بازرگانی ژاپنی است، که بخشی از گروه میتسویی به‌شمار می‌آید. این شرکت در حوزه‌های انرژی، ماشین‌آلات صنعتی، صنایع شیمیایی، صنایع غذایی، نساجی، خدمات مالی و لجستیکی فعالیت می‌کند.

ریشه‌های تأسیس شرکت میتسویی اند کو به سال ۱۸۷۶ بازمی‌گردد، که ۱۶ سرمایه‌گذار ژاپنی که در صدر آنها ماسودا تاکاشی قرار داشت، اقدام به تشکیل این شرکت تجاری نمودند. پس از پایان جنگ جهانی دوم در حالی‌که این شرکت یکی از قطب‌های تجاری و صنعتی ژاپن محسوب می‌شد، با دستور فرمانده عالی متفقین منحل گردید. سپس در سال ۱۹۴۷ یکی از کارکنان اسبق شرکت میتسویی بنام تاتسوزو میناکامی بار دیگر این شرکت را ابقاء نمود.

دفتر مرکزی این شرکت در شهر توکیو قرار دارد و دارای ۱۵۱ دفتر در ۶۵ کشور جهان می‌باشد. هم‌اکنون بخشی از سهام شرکت میتسویی اند کو در بازارهای بورس توکیو و بورس اوساکا معامله می‌شود، همچنین جزئی از شاخص نیکی ۲۲۵ به‌شمار می‌آید.

 تاریخچه 
 ریشه‌ها 
شرکت میتسویی و شرکا در سال ۱۸۷۶ تأسیس شد، زمانی که گروه میتسویی، تجارتخانه سنشو گایشا (先収会社) متعلق به کائورو اینوئه را تصاحب کرد و تاکاشی ماسودا را به عنوان مدیر منصوب کرد. قراردادهای اولیه شامل انحصار کمیسیون پرسود برای بازاریابی زغال سنگ از معدن میکه بود و این شرکت اولین دفتر خارج از کشور خود را در شانگهای در اواخر سال ۱۸۷۶ برای رسیدگی به صادرات افتتاح کرد. در اواسط دوره میجی، میتسویی و شرکا به صادرات برنج، چای و ابریشم خام و واردات ماشین‌آلات صنعتی گسترش یافت.

 گسترش در نساجی و ماشین‌آلات 
با پیشرفت سریع سرمایه‌داری صنعتی در حوالی جنگ‌های چین و ژاپن و روسیه و ژاپن، میتسویی و شرکا پنبه و ابریشم را در خطوط اصلی تجارت خود ادغام کرد و بازارهای خارج از کشور را در شرق آسیا گسترش داد.

در اوایل دهه ۱۹۱۰، شرکت میتسویی بوسان بیش از ۲۰٪ از کل ابریشم خام ژاپن را صادر می‌کرد و به بزرگ‌ترین صادرکننده ابریشم در داخل و خارج از کشور تبدیل شده بود؛ ابریشم در آن زمان از ۱۰٪ از کل تجارت این شرکت فراتر رفته بود. جنگ جهانی اول باعث افزایش مقیاس شد: فروش از حدود ۴۰۰ میلیون ین قبل از جنگ به ۲٫۱ میلیارد ین در سال ۱۹۱۹ افزایش یافت و بیش از ۱۰۰۰ نوع کالا مورد استفاده قرار گرفت.

 رسوایی زیمنس-ویکرز 
در سال ۱۹۱۴، رسوایی زیمنس، رشوه‌خواری در تدارکات نیروی دریایی را آشکار کرد. این رسوایی زمانی آغاز شد که فاش شد زیمنس به افسران نیروی دریایی رشوه داده تا قراردادهای تجهیزات دریایی را از نیروی دریایی امپراتوری به دست آورد. این امر منجر به تحقیقات گسترده‌ای در سراسر نیروی دریایی شد و در نهایت مشخص شد که سازنده بریتانیایی ویکرز و نماینده ژاپنی آن، میتسویی و شرکا، به افسران نیروی دریایی رشوه داده‌اند تا قرارداد رزم‌ناو جنگی کونگو، آخرین کشتی جنگی ژاپنی که در خارج از کشور ساخته شد، را به دست آورند. سوابق دادگاه و مدارک تحصیلی، شهادت مدیران میتسویی و شرکا را در رابطه با دستور کنگو مشخص می‌کنند. این ماجرا باعث سقوط کابینه یاماموتو شد.

 دوره پس از جنگ 
دستورالعمل ۳ ژوئیه ۱۹۴۷ فرمانده عالی نیروهای متفقین دستور انحلال شرکت‌های تجاری میتسوبیشی و میتسویی را از طریق کمیسیون تسویه شرکت‌های هلدینگ صادر کرد. خود میتسویی هونشا (شرکت هلدینگ کل گروه) در سال ۱۹۴۶ به عنوان بخشی از همین برنامه منحل شد. مشاغل میتسویی بین چند شرکت جانشین که توسط کارمندان آن تأسیس شده بودند، تقسیم شد. شرکت دایچی بوسان کایشا (شرکت فرست بوسان لیمیتد) یکی از شرکت‌های اصلی در میان آنها بود. در سال ۱۹۵۹، پس از پایان اشغال متفقین، این شرکت با چندین شرکت تجاری دیگر که از میتسویی و شرکا قبل از جنگ منشعب شده بودند، ادغام شد و نام میتسویی و شرکا را به خود گرفت.

 رشد پس از جنگ 
در طول دوره رشد سریع اقتصادی ژاپن پس از جنگ، این شرکت نقش کلیدی در چندین پروژه بزرگ منابع طبیعی داشت. در سال ۱۹۷۱، این شرکت سهامی در یک میدان گازی فراساحلی در نزدیکی جزیره داس در ابوظبی، که گاز طبیعی مایع را به صورت انحصاری به ژاپن تأمین می‌کند، خریداری کرد. در سال ۱۹۸۵ در یک پروژه بزرگ ال‌ان‌جی استرالیای غربی و در سال ۱۹۹۴ در پروژه ساخالین ۲ سرمایه‌گذاری کرد.

شرکت تابعه آن، موئکس آفشور، متعلق به شرکت اکتشاف نفت میتسویی، از طریق یک شرکت تابعه، ۱۰٪ سهام در چاه دیپواتر هورایزن در خلیج مکزیک داشت و در ماه مه ۲۰۱۱، موئکس موافقت کرد که ۱٫۰۷ میلیارد دلار آمریکا برای تسویه ادعاهای بی‌پی علیه خود در مورد انفجار و نشت نفت در چاه بپردازد. برخی از تحلیلگران تصور می‌کردند که بی‌پی مبلغ بیشتری را از موئکس دریافت خواهد کرد، اما همچنین با برداشتن اولین گام برای حل و فصل ادعاهای متعدد، خیالشان راحت شد.

برکشایر هاتاوی بیش از ۵٪ از سهام این شرکت را به همراه چهار شرکت بازرگانی ژاپنی دیگر، در دوره ۱۲ ماهه منتهی به اوت ۲۰۲۰ به دست آورد.

 میتسویی اند کو در ایران 
میتسویی بوسان در ۸ اکتبر ۱۹۸۹ اعلام کرد که پروژه مشترک پتروشیمی ایران-ژاپن را منحل می‌کند. این پروژه عظیم، که در سال ۱۹۷۱ با قرارداد مشترک بین میتسویی بوسان (به عنوان رهبر گروه میتسویی) و شرکت ملی پتروشیمی ایران آغاز شده بود، بیش از ۶۰۰۰ میلیارد ین (حدود ۶۰۰ میلیارد دلار به نرخ آن زمان) هزینه داشت و توسط دولت‌های دو کشور حمایت می‌شد.

پروژه IJPC در اوایل دهه ۱۹۷۰، زمانی که ایران ۳۰٪ از نفت مصرفی ژاپن را تأمین می‌کرد، به عنوان نمادی از روابط اقتصادی نزدیک ژاپن و ایران راه‌اندازی شد. گروه میتسویی (شامل شرکت‌هایی مانند Toyo Soda, Mitsui Toatsu, Mitsui Petrochemical و Japan Synthetic Rubber) در سال ۱۹۷۱ شرکت سرمایه‌گذاری ایران شیمی دولوپمنت را تأسیس کرد. در آوریل ۱۹۷۳، IJPC با سرمایه‌گذاری ۵۰–۵۰ بین ICDC و NPC در بندر شاپور (بندر امام خمینی کنونی) تأسیس شد. هدف، ساخت یک مجتمع پتروشیمی بزرگ با استفاده از گازهای همراه نفت برای تولید محصولات شیمیایی بود.روزنامه ژاپنی نیهون کیزای شیمبون日本経済新聞 (Nihon Keizai Shimbun) ،۸ اکتبر۱۹۸۹.
 مقاله اصلی اعلام انحلال پروژه، تاریخ انتشار: ۸ اکتبر ۱۹۸۹ (شنبه، ساعت تقریبی انتشار: صبح)، بخش: اخبار اقتصادی، نویسنده/ویراستار: نیکی (بدون نویسنده خاص ذکرشده؛ گزارش خبری استاندارد)، لینک آرشیو
 IJPC. https://www.nikkei.com/article/DGKKZO64709950X01C20A0EAC000/مقاله تحلیلی نیکی (۲۰۱۳): （63）IJPC清算（1990年） イラン革命・戦争が翻弄 カントریーリスク、教訓に – تمرکز بر درس‌های ریسک از انقلاب و جنگ.

چالش‌ها و دلایل انحلال:
 انقلاب اسلامی ایران ۱۹۷۹: پس از انقلاب، دولت جدید ایران کنترل بیشتری بر پروژه اعمال کرد و پرداخت‌ها را به تأخیر انداخت، که مشکلات مالی و مدیریتی را به همراه داشت.
 جنگ ایران-عراق ۱۹۸۰–۱۹۸۸:
این جنگ تأثیرات مخربی بر پروژه داشت، از جمله:

  تخریب زیرساخت‌ها به دلیل حملات نظامی.
  اختلال در زنجیره تأمین مواد اولیه.
  افزایش ریسک‌های سیاسی و اقتصادی برای سرمایه‌گذاران ژاپنی.
تا زمان جنگ، ۸۵٪ از مجتمع (شامل واحدهای تولید اتیلن، پروپیلن و پلی‌اتیلن) ساخته شده بود، اما تکمیل نشد.
 هزینه‌های اضافی:
میتسویی بوسان مجبور به تزریق سرمایه اضافی شد (حدود ۱۲۰۰ میلیارد ین برای انحلال). دولت ژاپن در ۱۹۷۶ تضمین‌هایی برای سرمایه‌گذاری ارائه داد تا روابط اقتصادی را تقویت کند، اما این کافی نبود.
 مذاکرات نهایی:
در ۶–۸ اکتبر ۱۹۸۹، رئیس میتسویی بوسان (جونجی اجیری) به تهران سفر کرد و با مدیرعامل NPC (رح گوچار Rah Gochar) بیانیه مشترکی امضا کرد. این بیانیه بر «حل دوستانه» تأکید داشت و شامل تأیید مراحل قانونی مانند تصویب مجلس ایران بود.

ریسک‌های کشوری: این پروژه به عنوان نمونه‌ای کلاسیک از "ریسک کشوری" (country risk) در سرمایه‌گذاری‌های بین‌المللی شناخته شد.مقاله تحلیلی نیکی (۲۰۱۳): （63）IJPC清算（1990年） イラン革命・戦争が翻弄 カントریーリスク、教訓に – تمرکز بر درس‌های ریسک از انقلاب و جنگ.روزنامه ژاپنی نیهون کیزای شیمبون日本経済新聞 (Nihon Keizai Shimbun) ،۸ اکتبر۱۹۸۹.
 مقاله اصلی اعلام انحلال پروژه، تاریخ انتشار: ۸ اکتبر ۱۹۸۹ (شنبه، ساعت تقریبی انتشار: صبح)، بخش: اخبار اقتصادی، نویسنده/ویراستار: نیکی (بدون نویسنده خاص ذکرشده؛ گزارش خبری استاندارد)، لینک آرشیو
 IJPC. https://www.nikkei.com/article/DGKKZO64709950X01C20A0EAC000/

 منابع 



 پیوند به بیرون 
 وبگاه رسمی شرکت میتسویی اند کو


رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۷۶ (میلادی) در ژاپن
رده:تاپیکس ۱۰۰
رده:شرکت‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۷۶ (میلادی)
رده:شرکت‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:شرکت‌های تجاری ژاپن
رده:شرکت‌های خوشه‌ای توکیو
رده:شرکت‌های ژاپنی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۷۶ (میلادی)
رده:شرکت‌های شهر توکیو
رده:شرکت‌های فهرست‌شده در بورس اوراق بهادار اوساکا
رده:شرکت‌های فهرست‌شده در بورس اوراق بهادار توکیو
رده:شرکت‌های معامله‌شده فرابورس در ایالات متحده آمریکا
رده:کیرتسو
رده:میتسویی