سازه‌انگاری

سازه‌انگاری یا برسازی  یکی از نظریه‌های روابط بین‌الملل محسوب می‌شود. این نظریه بر این عقیده است که جنبه‌های مهم روابط بین‌الملل در نتیجه سرشت انسان یا دیگر ویژگی‌های اساسی سیاست جهانی نیست، بلکه آن‌ها به طور تاریخی و اجتماعی برساخته شده.Patrick Thaddeus Jackson and Daniel H. Nexon, "Whence Causal Mechanisms? A Comment on Legro" in Dialogue IO Vol. 1, 2002 

 معادل 
واژه (Constructivism) در زبان فارسی از سوی بسیاری از مترجمان و استادان رشته روابط بین‌الملل و علوم سیاسی همانند حمیرا مشیرزاده و حسین سلیمی به «سازه‌انگاری» ترجمه شده است.هادیان، ناصر (۱۳۸۲)، «سازه انگاری: از روابط بین‌الملل تا سیاست خارجی»، فصلنامه سیاست خارجی، زمستان، شماره ۶۸، صفحه ۹۱۵-۹۵۰.سلیمی، حسین، (۱۳۸۸) رویکرد سازه انگارانه به زمینه‌های اجتماعی روابط ایران و آمریکا، پژوهشنامه علوم سیاسی، بهار، شماره ۱۴، صفحه ۹۳-۱۱۸. با این حال علیرضا طیب این واژه را به «برسازی» ترجمه کرده‌اند.

اصول 
الکساندر ونت در مقاله آنارشی آن است که حکومت‌ها باور می‌کنند اصول سازه‌انگاری را این گونه بیان میکند:
 ساختار جوامع انسانی غالباً به واسطه ایده‌ها و هنجارها شکل می‌گیرد و نه نیروهای مادی؛
 هویت و منافع بازیگران در این سیستمها بر اساس بارورهای مشترک شکل می‌گیرد و نه طبیعت.

به گفته ونت: 

 پی‌نوشت‌ها 

رده:ساخت‌گرایی
رده:نظریه روابط بین‌الملل