یواس‌اس جرالد آر. فورد

یواس‌اس جرالد آر. فورد (سی وی ان-۷۸)  نام یکی از ناوهای هواپیمابر آمریکایی است. نیروی دریایی آمریکا این ناو هواپیمابر را در ۳۱ می ۲۰۱۷ دریافت کرد و در ۲۲ ژوئیه همان سال با حضور دونالد ترامپ، آن را به آب انداخت. قیمت این ناو که گران‌ترین ناو هواپیمابر جهان لقب گرفته است، تقریباً ۱۳ میلیارد دلار ارزیابی شده است. این ناو، پیشرفته‌ترین کشتی جنگی جهان لقب گرفته است. عملیات ساخت آن از سال ۲۰۰۹ آغاز شد و قرار بود تا سپتامبر ۲۰۱۵ با هزینه ۱۰ میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار تکمیل شود. نیروی دریایی آمریکا دلیل تأخیر در ساخت این ناو را فناوری و سامانه‌های پیشرفته این کشتی از کاتاپولت  یا منجنیق الکترومغناطیسی مورد استفاده برای برخاستن جت‌های جنگنده و پهپادها عنوان کرد.تصاویر : ترامپ بزرگ‌ترین ناو اتمی جهان را به آب انداخت خبرگزاری انتخاب این ناو به نام سی و هشتمین رئیس‌جمهور آمریکا جرالد فورد نامگذاری شد.

بندانگشتی|نشان ناو یواس‌اس جرالد آر فورد

آمریکا در فوریه ۲۰۲۶، به دنبال تنش ها بین ایران و آمریکا و اسرائیل و همچنین در جهت حمایت از اعتراضات ۱۴۰۴ ایران، این ناو را به همراه ناو های دیگری از جمله یواس‌اس آبراهام لینکلن به خاورمیانه اعزام کرد.

 جایگزین کلاس نیمیتز 
نخستین نمونه تولیدی از کلاس جرالد آر فورد، با نام یواس‌اس جرالد آر فورد و با شماره " CVN-78 " در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۷ رسماً مأموریت خود را آغاز کرد. بدنه این ناو بسیار شبیه به ناوهای کلاس نیمیتز است، اما در تکنولوژی بسیار پیشرفته‌تر از ناوهای کلاس نیمیتز است. از موارد پیشرفته‌تر بودن آن می‌توان به سیستم الکترو مغناطیسی پرتاب هواپیما اشاره کرد. همچنین خدمه مورد نیاز نیز کاهش یافته تا به بهبود بهره‌وری افزوده شود.

 ویژگی‌ها 
 دستگیر دنده (این سیستم مکانیکی که بر روی عرشه قرار دارد، باعث کاهش سرعت هواپیما می‌شود) (نگه دارنده‌های کابل بریر) } پیشرفته
 اتوماسیون، که باعث کاهش خدمه مورد نیاز شده است.
 سیستم موشکی Sea Sparrow به روز رسانی شده
 AN/SPY-3، رادار باند دوگانه (DBR) که برای ناوشکن Zumwalt توسعه یافته است
 سیستم الکترومغناطیسی پرتاب هواپیما (EMALS) که جایگزین سیستم پرتاب با پیستون بخار آب شده است
 طراحی رآکتور هسته‌ای جدید (رآکتور A1B)، برای تولید برق بیشتر
 طراحی بدنه پنهانکار برای افزایش رادارگریزی
 ناوهای این کلاس قادر خواهند بود تا ۹۰ فروند از انواع هواپیما و هلیکوپتر از جمله: F-35C لایتینگ 2 / F/A-18E/Fسوپر هورنت / E-2D / EA-18G گراولر / C-2A / MH - 60R - S و هواپیمای بدون سرنشین X-47B را حمل کنند.
بندانگشتی|ناو جرالد فورد در دست ساخت در اسکله

 ناوهای ساخته شده از این کلاس 
انتظار می‌رود تا ده فروند ناو از این کلاس ساخته شود که تا به امروز سه فروند در حال ساخت است.
 جرالد آر فورد " CVN-78 " (سال ورود: ۲۰۱۵): قرار است تا با ناو اینترپرایز " CVN-65 " جایگزین شود.
 جان اف کندی " CVN-79 " (سال ورود: ۲۰۲۰): قرار است تا با ناو نیمیتز " CVN-68 " جایگزین شود.
 اینترپرایز " CVN-80 " (سال ورود: ۲۰۲۵): قرار است با ناو آیزنهاور " CVN-69 " جایگزین شود
بندانگشتی|ناو جرالد فورد درحال سپری کردن آزمایشهای دریایی نهایی هشتم آپریل ۲۰۱۷

 رادار 
این رادار که ساخت شرکت ریتون می‌باشد شامل: ۵ رادار و ۱۰ آنتن می‌باشد و یک رادار فعال الکترونیکی اسکن آرایه است که در دو باند X و S فعالیت می‌کند. همچنین می‌توان از آن به عنوان رادار جستجوی افق و رادار کنترل آتش استفاده کرد. از باند " X " که در محدوده فرکانس ۷–۱۲٫۵ گیگا هرتز عمل می‌کند برای کنترل آتش موشک Sea Sparrow و به دلیل داشتن پهنای باند فرکانسی گسترده از آن به عنوان تشخیص بهتر هدف و اشراق روشنایی هدف برای SM-2 استفاده می‌شود و همچنین از باند " S " برای بهبود در امر جستجو، عملیات در انواع آب و هوا و برای تعیین مسافت هدف مورد استفاده قرار می‌گیرد.
بندانگشتی|سوزان فورد بلز (دختر جرالد فورد) در آیین به آب انداختن ناو جرالد فورد

 سیستم الکترومغناطیسی پرتاب جنگنده 
این سیستم که توسط نیرویی دریایی ایالات متحده در حال توسعه است، یک سیستم پرتاب هواپیما با استفاده از یک درایو موتور خطی الکترومغناطیس از روی عرشه می‌باشد که جایگزین سیستم قدیمی پیستون بخار آب خواهد شد و مدل جدید شتاب بیشتری را به هواپیمای در حال برخاست می‌دهد. همچنین از مزایای دیگر این سیستم می‌توان به: کاهش هزینه‌ها، تعمیر و نگهداری آسان‌تر، توانایی پرتاب هواپیماهای سبک و سنگین، وزن کمتر، اشغال فضای کمتر و نیاز نداشتن به آب شیرین برای این کار (که نسبت به نمونه پیستونی بخار، هزینه‌ها کاهش می‌یابد) اشاره کرد. این سیستم با استفاده از یک موتور القایی (ILM) و با استفاده از جریان برق به تولید میدان مغناطیسی می‌پردازد و از چهار عنصر اصلی تشکیل شده است. موتور القایی خطی شامل یک ردیف از سیم پیچ‌های استاتور است که تابعی از روتور یک موتور معمولی می‌باشد که تا ۲۴۰ کیلومتر / ساعت به هواپیما سرعت می‌بخشد. این موتور به مقدار زیادی انرژی الکتریکی در عرض چند ثانیه نیاز دارد که از این رو هر روتور توانایی ذخیره‌سازی ۱۰۰ مگا ژول را دارد و می‌تواند در عرض ۴۵ ثانیه شارژ مجدد شود. لازم است ذکر شود که این سیستم در ابتدا بر روی زمین و در سال ۲۰۱۰ مورد آزمایش قرار گرفت.

 پانویس 

 منابع 
 ویکی‌پدیای انگلیسی

رده:جرالد فورد
رده:کشتی‌های ۲۰۱۳ (میلادی)
رده:کشتی‌های ساخت نیوپورت نیوز، ویرجینیا
رده:کشتی‌های نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا با نام‌های مربوط به میشیگان
رده:کشتی‌های هسته‌ای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:معرفی‌شده‌های ۲۰۱۵ (میلادی)
رده:ناو هواپیمابر کلاس جرالد فورد
رده:ناو هواپیمابر