زیردریایی کلاس تنگ

زیردریایی کلاس تنگ  اولین زیردریایی‌هایی بودند که (تحت پروژه SCB 2) توسط نیروی دریایی ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم طراحی و ساخته شدند. آن‌ها تلفیقی از بهترین ویژگی‌های زیردریایی‌های پرسرعت آلمانی نوع XXI و زیردریایی‌های ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده بودند. کلاس تنگ، همراه با ناوگان زیردریایی‌هایی که تحت برنامه «قدرت پیشرانش زیرآبی بیشتر» (GUPPY) ارتقا یافته بودند، عملکرد بسیار بالاتری در زیر آب نسبت به نمونه‌های قبلی خود داشتند، اما به سرعت توسط زیردریایی‌های هسته‌ای که از سال ۱۹۵۴ وارد خدمت شدند، پشت سر گذاشته شدند. در مجموع شش واحد از این کلاس ساخته شد.

 طراحی 
احتمالاً مهم‌ترین نوآوری تنگ‌ها و مزیت اصلی آنها نسبت به نمونه‌های تبدیل‌شدهٔ GUPPY معاصر، افزایش عمق آزمایش از ۱۲۰ متر (۴۰۰ فوت) به ۲۱۰ متر (۷۰۰ فوت) بود که با همان فولاد با مقاومت کششی بالا (HTS؛ استحکام ۲۹۰ مگاپاسکال) مانند کلاس‌های بالائو و تنچ به دست آمد. این امر به این کلاس اجازه داد تا از شرایط عمیق‌تر اقیانوس برای فرار از سونار بهره ببرد و همچنین در اعماق متوسط با ایمنی بیشتری مانور دهد.

 منابع 



 پیوند به بیرون 

رده:زیردریایی‌های ایالات متحده آمریکا در جنگ سرد
رده:زیردریایی‌های ایالات متحده آمریکا در جنگ ویتنام
رده:زیردریایی‌های کلاس تنگ
رده:کلاس‌های زیردریایی