خویش‌فرمانی

خویش‌فرمانی (یا حاکمیت فرد، حاکمیت فردی یا خودمختاری فردی) مفهوم مالکیت فرد بر خود است، که به صورت حق اخلاقی و طبیعی یک فرد برای داشتن یکپارچگی بدنی، و کنترل‌کنندهٔ انحصاری بدن و زندگی خویش بودن ابراز می‌شود. به گفته جی. کوهن، مفهوم خویش‌فرمانی این است که «هر شخص، در خصوص خود و قدرت‌های خود، از حقوق کامل و انحصاری استفاده و کنترل برخوردار باشد، و نتیجتاً خدمت یا محصولی را به کسی مدیون نباشد جز چیزی که با وی برای تأمین آن قرارداد امضا کرده باشد.»Cited in The Blackwell Dictionary of Western Philosophy. 2004. Blackwell Publishing. p. 630

فیلسوفانی چون رئیس-ماگ و دیل دیویدسن آنهایی را که ذهنیت خویش‌فرمانی دارند افرادی حاکم توصیف کرده‌اند که اقتدار و حاکمیت تمام بر انتخاب‌های خود بدون دخالت قدرت‌های حاکم دارند، به شرطی که حقوق دیگران را نقض نکرده باشند. این باوری مرکزی در لیبرالیسم کلاسیک و فلاسفه سیاسی فردگرایانه مانند مخالفت با بردگی، خودگرایی اخلاقی، لیبرترینیسم مبتنی بر حقوق، آبجکتویسیم و آنارشیسم فردگرا است.

به نظر فیلسوف سیاسی آنارشیست، لیبرالیسم و آنارشیسم دو فلسفه سیاسی اند که اساساً درگیر آزادی فردی هستند ولی با این وجود از یکدیگر به راه‌های بسیار متمایزی متفاوتند. آنارشیسم با لیبرالیسم در داشتن تعهدی رادیکال به آزادی فردی شریک است؛ در حالی که روابط مالکانۀ رقابتی لیبرالیسم را رد می‌کند.L. Susan Brown. The Politics of Individualism: Liberalism, Liberal Feminism, and Anarchism. BLACK ROSE BOOKS LID. 1993

 منابع 
http://en.wikipedia.org/wiki/Self-ownership

رده:آنارکو-کاپیتالیسم
رده:حاکمیت
رده:خودمختاری
رده:لیبرالیسم کلاسیک
رده:لیبرترینیسم
رده:مخالفت با بردگی
رده:مفهوم‌های خود
رده:مفهوم‌های فلسفه سیاسی
رده:مکتب‌های اقتصادی
رده:نظریه آنارشی
رده:نظریه لیبرترین