جنگ‌های سلجوقیان–گرجستان

جنگ‌های سلجوقیان و گرجستان سلسله‌ای از برخوردهای نظامی میان امپراتوری سلجوقی و پادشاهی گرجستان میان سالهای ۱۰۹۹–۱۲۰۳ میلادی بود.

مناطق شرقی پادشاهی گرجستان مدتی (از ۱۰۰۸ تا حدود ۱۰۸۰ میلادی) خراجگزار سلجوقیان محسوب می‌شد تا این که در این زمان، شاه داویت چهارم، فرمانروای گرجستان از موقعیت متزلزل سلجوقیان در منطقه و همچنین جنگ صلیبی اروپای غربی برای بدست آوردن سرزمین مقدس، بهره‌برداری کرد و دولت مقتدری تشکیل داد.

داویت چهارم و ملکه تامار قدرت نظامی گرجستان را بسیار افزایش دادند و با سازماندهی چندین لشکرکشی بین سالهای ۱۰۹۹ تا ۱۲۰۳ میلادی، بر سلجوقیان غلبه کرد آنها را از گرجستان بیرون راند و موقعیت گرجستان را در منطقه بسیار ارتقاء بخشیدند.

 پیشینه 
در سال‌های ۱۰۴۸-۱۰۴۹، ترکان سلجوقی به رهبری ابراهیم ینال اولین حمله خود را به منطقه مرزی بیزانس در ایبریا انجام دادند. امپراتور کنستانتین نهم از دوک گرجی، لیپاریت چهارم از کلدکاری، که بیزانسی‌ها در مبارزه‌اش علیه باگرات چهارم، پادشاه گرجستان، به او کمک کرده بودند، درخواست کمک کرد. لیپاریت که در کنار بیزانس می‌جنگید، در نبرد کاپترون اسیر شد. باگرات از این فرصت استفاده کرد و متصرفات او را به دست آورد.

اگرچه امپراتوری بیزانس و گرجستان قرن‌ها روابط فرهنگی و مذهبی داشتند و سلجوقیان تهدیدی اساسی برای خود امپراتوری محسوب می‌شدند، اما تجاوزگری قسطنطنیه در صحنه سیاسی قفقاز به ایجاد فضایی از بی‌اعتمادی و اتهام متقابل دامن زد و مانع از همکاری مؤثر دو ملت مسیحی علیه تهدید مشترک شد. با توجه به اینکه ادعای هژمونی باگرات‌های گرجی در قفقاز سنگ بنای سلطنت باگرات بود، سیاست او را می‌توان تلاشی برای ایجاد اختلاف بین سلجوقیان و بیزانسی‌ها دانست. 

 منابع 
 http://en.wikipedia.org/wiki/Georgian-Seljuk_wars

رده:امپراتوری سلجوقی
رده:تاریخ گرجستان
رده:جنگ‌های گرجستان
رده:درگیری‌های سده ۱۱ (میلادی)
رده:درگیری‌های سده ۱۲ (میلادی)
رده:درگیری‌های سده ۱۳ (میلادی)
رده:سلجوقیان