آبدارخانه

آبدارخانه اتاقی است که در آن نوشیدنی، غذا، ظروف، مواد شیمیایی تمیزکنندهٔ خانگی، ملحفه یا آذوقه نگهداری می‌شود.
جایگزین=عکس دو روحانی جوان در آبدارخانه یک مدرسه علوم دینی|بندانگشتی|220x220پیکسل|دو روحانی جوان در آبدارخانه یک مدرسه علوم دینی

 تعریف‌ها 
 ادارات و مساجد و امکان عمومی: به مکانی برای تدارک چای و قهوه گفته می‌شود که از آشپزخانه کوچک‌تر است.
 خانه‌ها و آپارتمان‌ها: به انباری یا آشپزخانهٔ پشت گفته می‌شود که در کنار آشپزخانه اصلی قرار می‌گیرد و معمولاً برای ذخیرهٔ موارد غذایی‌ای که نیاز به یخچال ندارند کاربر دارد و گاهی اجاق‌گاز، یخچال، فریز، آب‌گرمکن و ماشین ظرف‌شویی را در آن قرار می‌دهند.

در طراحی معماری ساختمان، ابعاد فضای معماری آبدارخانه را نسبت به آشپزخانه بسیار کوچکتر می‌گیرند و معمولاً به آشپزخانهٔ کوچک آبدارخانه می‌گویند.
 تاریخچه در ایران 
بندانگشتی|آبدارخانه‌ای در یک محیط کاری؛ عکسی تاریخی از آبدار و تجهیزات تهیهٔ چای
در ایرانِ پیشامدرن، «آبدارخانه» بیش از آن‌که به معنای امروزیِ یک فضای خدماتی در اداره‌ها باشد، بخشی از تشکیلات درباری به‌شمار می‌رفت. در منابع تاریخی، «آبدار» عنوان فردی بود که ریاست آبدارخانه را بر عهده داشت و در دوره‌هایی با عنوان «آبدارباشی» شناخته می‌شد. این منصب دست‌کم از دورهٔ غزنویان شناخته شده و در دورهٔ صفوی به‌عنوان یکی از مناصب رسمی دربار تثبیت شد و تا پایان دورهٔ قاجار نیز استمرار داشت.

کارکرد آبدارخانه در این دوره‌ها عمدتاً به تهیه و نگهداری نوشیدنی‌ها، به‌ویژه آب، شربت و بعدها قهوه و چای، و نظارت بر خادمان مربوط می‌شد و از نظر تشکیلاتی جایگاهی مشخص در ساختار دربار داشت. با شکل‌گیری دولت مدرن و گسترش نهادهای اداری در ایرانِ معاصر، مفهوم آبدارخانه به‌تدریج دگرگون شد و به اتاق یا فضایی در ساختمان‌های اداری اطلاق گردید که برای تهیهٔ نوشیدنی‌های ساده و امور ابتدایی پذیرایی در نظر گرفته می‌شود؛ کاربردی که در فرهنگ‌های معتبر زبان فارسی نیز ثبت شده است.
 آبدارخانه در فرهنگ عامه 
از دید پژوهش‌های مربوط به تعاملات محیط کار، فضاهای مرتبط با زمان استراحت و نوشیدن—مانند اتاق‌های استراحت کارکنان— معمولاً زمینه‌ای برای آغاز و تداوم گفت‌وگوهای غیررسمی و تعاملات تکرارشونده میان همکاران فراهم می‌کنند. برای نمونه، یک پژوهش داوری‌شده در زمینهٔ کنش متقابل در اتاق استراحت کارکنان نشان می‌دهد که چگونه ورود افراد به این فضا و آغاز گفت‌وگوها، بخشی از روال‌های اجتماعیِ روزمرهٔ محل کار را شکل می‌دهد و به سامان‌یافتن تعاملات غیررسمی می‌انجامد.

در فرهنگ عامهٔ ایران نیز آبدارخانه صرفاً فضایی خدماتی برای تهیهٔ نوشیدنی تلقی نمی‌شود، بلکه در بسیاری از محیط‌های کاری به‌عنوان فضایی نیمه‌رسمی شناخته می‌شود که کارکنان در آن برای دقایقی از ساختار رسمی و سلسله‌مراتبی فاصله می‌گیرند. در این فضا، گفت‌وگوهای کوتاه، تبادل اخبار غیررسمی و تعاملات روزمره شکل می‌گیرد و آبدارخانه از این حیث کارکردی نزدیک به فضاهای بینابینی مانند لابی یا اتاق استراحت می‌یابد؛ برداشتی که با جایگاه آیینیِ چای و پذیرایی در فرهنگ مردم ایران نیز هم‌خوانی دارد.

از نظر تاریخی، «آبدار» و «آبدارچی» از اصطلاحات دیوانیِ رایج در حکومت‌های ایرانی بوده‌اند و آبدارخانه از نخستین دوره‌های شکل‌گیری حکومت‌ها، بخشی از دربار و دیوان به‌شمار می‌رفته است. کارکرد رسمی این نهاد در آغاز، تهیهٔ نوشیدنی برای شاه و درباریان بود، اما با گذشت زمان و گسترش ساختارهای اداری، دامنهٔ وظایف و اهمیت آن افزایش یافت. بر پایهٔ پژوهش‌های جامعه‌شناختی، آبدارخانه به‌ویژه در دوره‌های قاجار و پهلوی، افزون بر وظیفهٔ رسمی خود، کارکردهای غیررسمی‌تری نیز پیدا کرد.

این کارکردهای غیررسمی شامل نقش واسطه‌گرانه میان مردم و ساختار حاکمیت، انتقال درخواست‌ها و سفارش‌ها، و در برخی موارد دریافت مبالغی تحت عنوان «شیرینی» بوده است. پژوهش‌های تاریخی–اجتماعی نشان می‌دهند که استمرار چنین نقش‌هایی در گذر زمان، به بازتولید روابط غیرشفاف، قانون‌گریزی و گسترش فساد اداری انجامیده و موجب شده آبدارخانه در فرهنگ عامه، نه‌تنها به‌عنوان یک فضای خدماتی، بلکه به‌عنوان نهادی اثرگذار در مناسبات غیررسمی قدرت شناخته شود.

 جستارهای وابسته 
 آبدارچی
 آشپزخانه

 منابع 

 ویکی‌پدیای انگلیسی

رده:آشپزخانه
رده:اتاق‌ها
رده:انبار غذا