روان‌شناسی فرگشتی دین

روان‌شناسی فرگشتی دین (Evolutionary psychology of religion) شاخه‌ای نوین از روان‌شناسی دین است که با بهره‌گیری از اصول روان‌شناسی فرگشتی، پیدایش و گسترش باورها و رفتارهای دینی را در بستر انتخاب طبیعی و فرگشت مطالعه می‌کند. از آنجا که مغز انسان و فرایندهای شناختی آن دارای پایه‌های ژنتیکی هستند و در طول میلیون‌ها سال برای حل چالش‌های بقا و تولیدمثل شکل گرفته‌اند، این حوزه می‌پرسد که چگونه همین مکانیسم‌های ذهنی منجر به پیدایش پدیده جهانی دین شده‌اند.

پژوهشگران این رشته دین را از سه منظر اصلی بررسی می‌کنند: نخست به عنوان یک «سازگاری مستقیم» که با تقویت همکاری گروهی و انسجام اجتماعی، شانس بقای اعضا را افزایش داده است؛ دوم به عنوان «محصول جانبی فرگشت» از سوگیری‌های شناختی مانند تشخیص عامل، غایت‌انگاری و ثنویت شهودی؛ و سوم از دیدگاه نظریه وراثت دوگانه که دین را یک «انطباق فرهنگی» می‌داند که از طریق رقابت میان‌گروهی و فرگشت مشترک ژن و فرهنگ پایدار مانده است.

این مقاله ضمن بررسی سازوکارهای شناختی پیدایش دین، شواهد تجربی پیرامون رابطه دین با نرخ باروری، سلامت و امید به زندگی را تحلیل می‌کند. همچنین به پیامدهای «ناسازگاری فرگشتی» در دنیای مدرن، از جمله انکار تغییر اقلیم و منازعات بین‌گروهی می‌پردازد و در پایان نقدهای روش‌شناختی، علمی و فلسفی وارد بر این حوزه را مرور می‌کند.

 تعریف 
روان‌شناسی فرگشتی دین شاخه‌ای از روان‌شناسی دین است که باورها، رفتارها و تجربه‌های دینی را با استفاده از اصول روان‌شناسی فرگشتی مطالعه می‌کند. این رویکرد بر این پایه استوار است که ساختار عملکردی مغز انسان ریشه ژنتیکی دارد و در نتیجه، فرآیندهای شناختی محصول انتخاب طبیعی و فرگشت هستند.

در روان‌شناسی فرگشتی، دین به عنوان یک غریزه مستقل و جداگانه در مغز شناخته نمی‌شود؛ بلکه همانند مجموعه‌ای از ابزارهای گوناگون است که هر کدام برای کار خاصی ساخته شده‌اند. بر اساس تعریف پاسکال بویر، دین زمانی پدید می‌آید که مغز از توانایی‌های همیشگی خود — مثل شناختن دوست از دشمن یا حدس زدن نیت دیگران — در موقعیت‌های غیرمعمول بهره می‌گیرد. برای نمونه، مغز ما برای درک رفتار آدم‌های واقعی فرگشت یافته، اما در دین همین توانایی را برای تصور رفتار «موجودات نامرئی» مانند خدایان یا ارواح به کار می‌گیرد. به این ترتیب، دین از نگاه فرگشتی استفاده از مهارت‌های عادی ذهن برای درک موجودات غیرعادی و ماوراءطبیعی است که در نهایت افراد را در قالب گروه‌های مذهبی گرد هم می‌آورد.

برای روشن‌تر شدن این تعریف، مفید است که روان‌شناسی فرگشتی دین را از چند مفهوم مجاور و گاه مشابه متمایز کنیم:

 تمایز دین با مکتب‌های سکولار و ایدئولوژی‌های زمینی 
در روان‌شناسی فرگشتی، مرز میان دین و مکتب‌های سکولار مانند مارکسیسم یا ملی‌گرایی افراطی بر اساس نوع سازوکارهای ذهنی درگیر تعیین می‌شود. پژوهشگرانی مانند اسکات آتران معتقدند که این مکتب‌ها اگرچه به موجودات ماوراءطبیعی اعتقاد ندارند، از همان مکانیسم‌های فرگشتی دین برای ایجاد اتحاد و فداکاری گروهی بهره می‌برند؛ مکانیسم‌هایی چون مقدس‌انگاری نمادها و متون، پیروی مطلق از رهبران، و مرزکشی تیز میان خودی و بیگانه. تفاوت اصلی اینجاست که ادیان سیستم‌های مربوط به «عوامل ماوراءطبیعی» را در مغز فعال می‌کنند، در حالی که ایدئولوژی‌های سکولار با تبدیل مفاهیم دنیوی مانند دولت یا طبقه کارگر به «ارزش‌های مقدس»، همان واکنش‌های احساسی و رفتاری را در پیروان خود برمی‌انگیزند.

تفاوت کلیدی میان «دین» و «شبه‌دین» در این است که ادیان بر پایه مفاهیم ماوراءطبیعی مانند روح یا زندگی پس از مرگ استوارند که به‌طور مستقیم سیستم‌های تشخیص عامل و ثنویت شهودی را در مغز فعال می‌کنند. در مقابل، مکتب‌های سکولار از «حقایق ادعایی دنیوی» مانند حتمیت تاریخی یا برتری نژادی برای ایجاد همان سطح از تعصب و فداکاری بهره می‌برند. به همین دلیل روان‌شناسان فرگشتی این مکتب‌ها را «شبه‌دین» می‌نامند؛ زیرا با بهره‌گیری از غرایز مذهبی فرگشت‌یافته در بشر، افراد را به رفتارهای توده‌وار و فداکاری‌های افراطی وامی‌دارند، بدون آنکه لزوماً به خدایی آسمانی متوسل شوند.

 تفاوت با فلسفه دین 
تفاوت اصلی این دو حوزه در روش‌شناسی و هدف پژوهش نهفته است؛ در حالی که روان‌شناسی فرگشتی به دنبال «علت» ظهور دین است، فلسفه دین به دنبال «دلیل» عقلانی بودن آن است.

فلسفه دین به بررسی فلسفی مفاهیم، دعاوی و نظام‌های اعتقادی سنت‌های دینی می‌پردازد و می‌کوشد صدق یا کذب و عقلانی بودن جهان‌بینی‌های دینی را ارزیابی کند. اما روان‌شناسی فرگشتی دین یک علم تجربی و توصیفی است که به جای ارزیابی «حقیقت» باورها، مکانیسم‌های ذهنی‌ای را تبیین می‌کند که به پیدایش دین انجامیده‌اند. در این دیدگاه، دین یا به عنوان یک سازگاری برای افزایش بقا، یا به عنوان یک محصول جانبی فرگشت (اسپندرال) مطالعه می‌شود. منظور از محصول جانبی این است که دین ممکن است مستقیماً برای بقا انتخاب نشده باشد، بلکه پیامد ناخواسته سایر توانمندی‌های فرگشت‌یافته مغز — مانند توانایی تشخیص علت پدیده‌ها یا تخیل — باشد.

 تمایز میان خرافات و دین 
از منظر روان‌شناسی فرگشتی، اگرچه خرافات و دین هر دو از مکانیسم‌های ذهنی مشابهی مانند شناسایی الگوهای نادرست بهره می‌برند، در کارکرد فرگشتی تفاوت‌های بنیادینی دارند. «خرافات» به عنوان یک سوگیری شناختی فردی تعریف می‌شود که در آن مغز میان دو پدیده نامرتبط رابطه‌ای علّی برقرار می‌کند، مانند شانس‌آور دانستن یک مهره خاص. این ویژگی محصول جانبی مکانیسم‌های یادگیری است که ترجیح می‌دهند «به اشتباه رابطه‌ای را باور کنند» تا اینکه «یک رابطه واقعی و خطرناک را نادیده بگیرند».

در مقابل، دین فراتر از یک باور فردی است؛ مجموعه‌ای از باورهای مشترک است که با «هزینه‌های گزاف» (آیین‌ها) و «نظارت اجتماعی» همراه می‌شود. در حالی که خرافات معمولاً به اتحاد گروهی نمی‌انجامد، دین با بهره‌گیری از مکانیسم‌های نوع‌دوستی محدود به گروه و ایجاد هویت جمعی، بقای گروه را در برابر بیگانگان تضمین می‌کند. به عبارتی، خرافات یک «خطای محاسباتی در سیستم یادگیری» است، اما دین یک «استراتژی انطباقی یا محصول جانبی سازمان‌یافته» برای مدیریت جوامع انسانی به‌شمار می‌رود.

 سیر تحول چارچوب‌های نظری 

تحقیقات مدرن در این حوزه حول سه محور اصلی شکل گرفته است که هر یک در مقطع تاریخی خاصی به اوج رسیده‌اند. جدول زیر خلاصه سیر تطور این مکاتب و تبیین‌های فرگشتی آن‌ها را نشان می‌دهد:

 دوران  رویکرد نظری  تبیین فرگشتی  پژوهشگران کلیدی دهه ۱۹۷۰ تاکنون  انطباق‌گرایی  دین به عنوان یک سازگاری مستقیم برای افزایش نوع‌دوستی و انسجام گروهی در رقابت میان‌گروهی عمل می‌کند.  دیوید اسلون ویلسون، ریچارد سوسیس دهه ۱۹۹۰ تاکنون  محصول جانبی  دین یک سازگاری مستقیم نیست، بلکه فرآورده جانبی مکانیسم‌های شناختی دیگر مانند تشخیص عامل است.  پاسکال بویر، جاستین ال. بارت قرن ۲۱ تاکنون  فرگشت مشترک ژن-فرهنگ  تعامل متقابل زیست‌شناسی و فرهنگ؛ دین با ایجاد باور به خدایان بزرگ، راهکاری برای مهار مفت‌سواری در جوامع بزرگ است.  آرا نورنزایان، اسکات آتران

 دین به عنوان سازگاری 

رویکرد «دین به عنوان سازگاری» بر این پایه استوار است که دین یک سازگاری بیولوژیکی است که از آغاز پیدایش خود تاکنون ادامه یافته، چون برای افراد یا گروه‌های مذهبی مزایای تولیدمثلی خالص فراهم می‌کند.‏ روان‌شناس فرگشتی استیون پینکر سه توضیح اصلی برای این سازگاری برمی‌شمارد: دین آرامش می‌دهد، جامعه را گرد هم می‌آورد، و منشأ آرزوهای اخلاقی والاتر انسان است.‏

 پیدایش دین در اثر توانایی ذهن‌سازی انسان خردمند 
رابین دانبار، روان‌شناس فرگشتی و متخصص رفتار نخستی‌ها، استدلال می‌کند که گونه‌های پیشین از جنس انسان، مانند نئاندرتال‌ها، احتمالاً ظرفیت‌های شناختی‌ای داشتند که آگاهی معنوی محدودی را ممکن می‌ساخت؛ آگاهی‌ای که شاید در قالب سرودخوانی در غارها و جنگل‌های سایه‌دار بیان می‌شد. اما دین به معنای واقعی کلمه با ظهور هومو ساپینس در حدود ۲۰۰٬۰۰۰ سال پیش بخشی از تجربه بشری شد. آنچه این گذار را ممکن ساخت، توانایی «ذهن‌سازی» بود؛ توانایی‌ای که نئاندرتال‌ها و دیگر سرده‌های انسانی تنها در حدی اندک از آن برخوردار بودند.

ذهن‌سازی به انسان خردمند این امکان را داد که از ناشناخته‌ها پرسش کند، به آنچه پشت سطح ظاهری زندگی نهفته فکر کند، و دنیایی موازی با دنیای مادی — یعنی دنیای معنوی یا متعالی — را تصور کند. همین توانایی بود که داستان‌پردازی و علم را نیز ممکن ساخت. توانمندی‌های ذهنی برتر انسان خردمند به او اجازه داد گزاره‌های پیچیده را درک کند و با دیگران وارد گفتگو شود؛ فرایندی که به «دین اشتراکی» انجامید که دانبار آن را جوهر دین می‌داند. این تجربه‌ها از طریق آیین‌ها، اسطوره‌ها، خلسه‌ها و احساس حضور در دنیایی موازی — از جمله زندگی پس از مرگ و ارتباط با اجداد — به اشتراک گذاشته می‌شد.

این مراسم مذهبی اندورفین ترشح می‌کنند و انسان را قادر می‌سازند احساس غوطه‌ور شدن در آگاهی فراتر از خود را تجربه کند. این احساسات مبتنی بر اندورفین برای بقای دین اهمیت دارند، زیرا وابستگی به این هورمون آرامبخش را تقویت می‌کنند. اندورفین‌ها پیوند اجتماعی را محکم‌تر می‌سازند و همچون یک داروی طبیعی، سلامت فردی را بهبود می‌بخشند.

 سازگاری در سطح فردی (سلامت و بقا) 
 سازوکارهای مقابله‌ای و کاهش اضطراب 
250px|بندانگشتی|راست|تابلو «طبیعت بی‌جان با جمجمه» اثر فیلیپ دو شامپانی؛ طبق نظریه مدیریت وحشت، آگاهی انسان از قطعیت مرگ، اضطراب وجودی شدیدی ایجاد می‌کند که فرگشتِ باورهای دینی به عنوان «سپرهای دفاعی» برای مدیریت این وحشت عمل کرده‌اند.

از منظر روان‌شناسی فرگشتی، باورها و رفتارهای دینی با فراهم کردن سازوکارهای گوناگون برای مدیریت استرس، به افزایش شانس بقا و سلامت فردی کمک می‌کنند. این فرایندها را می‌توان در چهار محور اصلی دسته‌بندی کرد:

۱. مکانیسم «خاموش‌کننده اضطراب» (Anxiety Buffer): دین با ارائه پاسخ‌های آماده به پرسش‌های وجودی و پدیده‌های هراس‌انگیز مانند مرگ، خشکسالی یا بیماری، بار پردازش ذهنی را کاهش می‌دهد. از نظر فرگشتی، استرس مزمن سیستم ایمنی را تضعیف می‌کند؛ بنابراین فرد مذهبی که از طریق دعا یا توکل سطح کورتیزول خود را پایین می‌آورد، از توان جسمانی بالاتری برای مقابله با بیماری و بقا برخوردار خواهد بود.

۲. نظم‌بخشی به ریتم‌های زیستی: بسیاری از مناسک دینی مانند نمازهای روزانه، روزه‌داری یا اجتماعات مذهبی، نظمی ساختاری به زندگی می‌بخشند و مغز را به پیش‌بینی‌پذیری عادت می‌دهند. از آنجا که ابهام (Uncertainty) یکی از بزرگ‌ترین منابع استرس در میان پستانداران است، این ساختارهای آیینی با کاهش ناپایداری ذهنی به سلامت روان کمک می‌کنند.

۳. کنترل درونی در محیط‌های غیرقابل‌کنترل: در محیط‌های پرخطر باستانی که جانوران درنده بقا را تهدید می‌کردند، باور به ارتباط با خدا نوعی «توهم کنترل» ایجاد می‌کرد. این حس کنترل از فلج شدن فرد در اثر ترس جلوگیری کرده و انگیزه لازم برای تلاش جهت بقا را فراهم می‌آورد.

 دین، اخلاق جنسی و تولیدمثل 
یکی از کلیدی‌ترین جنبه‌های رویکرد انطباق‌گرایی، تبیین پیوند میان دین و اخلاق در قالب «استراتژی‌های تولیدمثلی» است. ادیان یکتاپرست با وضع قوانین سختگیرانه مانند ممنوعیت روابط خارج از ازدواج، محیطی فراهم آوردند که در آن اطمینان از پدری افزایش و مفت‌سواری در روابط جنسی کاهش یافت. این امر به افزایش سرمایه‌گذاری والدین بر فرزندان و استحکام نهاد خانواده انجامید. پژوهشگرانی چون جیسون ویدن استدلال می‌کنند که اخلاق جنسی مذهبی در واقع یک سازگاری فرگشتی است که با ترویج ازدواج‌های بلندمدت، نرخ فرزندآوری را در میان مؤمنان افزایش داده است.

 ارتباط با آرامش و سلامتی 
مطالعاتی که پیوند مستقیم‌تری میان اعمال مذهبی و سلامت و طول عمر نشان می‌دهند، بحث‌برانگیزتر هستند. هارولد جی. کونیگ و هاروی جی. کوهن نتایج ۱۰۰ مطالعه مبتنی بر شواهد را که رابطه میان دین و رفاه انسان را بررسی کرده بودند ارزیابی کردند و دریافتند که ۷۹٪ از آن‌ها تأثیر مثبتی نشان می‌دهند. رابین دانبار نیز استدلال می‌کند که دین برای نوع بشر بسیار سودمند بوده است؛ شواهد نشان می‌دهد افراد مذهبی فعال، شادترند، از زندگی‌شان راضی‌ترند، با اجتماع بیشتر درگیرند، به همسایگان‌شان بیشتر اعتماد دارند، دوستان نزدیک بیشتری دارند، سالم‌ترند و عمر بیشتری دارند.

این یافته‌ها در رسانه‌های جمعی نیز بازتاب یافته‌اند؛ از جمله در برنامه‌ای از رادیوی عمومی ملی در سال ۲۰۰۹ که به پژوهش‌های گیل آیرونسون از دانشگاه میامی پرداخت و نشان داد اعتقاد به خدا و احساس معنویت با بار ویروسی کمتر و سطح بالاتر سلول‌های ایمنی در بیماران اچ‌آی‌وی همراه است. در مقابل، ریچارد پی. اسلون از دانشگاه کلمبیا به «نیویورک تایمز» گفت که شواهد متقاعدکننده‌ای برای وجود رابطه‌ای میان مشارکت مذهبی و سلامت وجود ندارد. انتقاد دیگر این است که مکانیسم‌های پیچیده‌تری فراتر از رفتارهای مذهبی نیز می‌توانند به همان نتایج مثبت برسند و نقش دین به عنوان عامل مستقل زیر سؤال می‌رود.

 مدیریت وحشت و اضطراب مرگ 

260px|بندانگشتی|چپ|بازسازی یک تدفین در موزه ملی باستان‌شناسی (فرانسه)؛ وجود گردنبندهای ساخته شده از دندان حیوانات و ابزارهای سنگی در کنار مردگان (۱۷٬۰۰۰ تا ۱۲٬۰۰۰ سال پیش)، نشان‌دهنده ظهور باور به جهان پس از مرگ در دوران پارینه‌سنگی است. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، صرف زمان و انرژی برای ساخت اشیایی که کاربرد مادی برای زنده ماندن نداشتند، نخستین شواهد از غلبه «تفکر نمادین» بر نیازهای جسمانی است و نشان می‌دهد که انسان‌های اولیه به زندگی پس از مرگ اعتقاد داشتند.

از منظر روان‌شناسی فرگشتی، آگاهی از مرگ یکی از پیامدهای ناخواسته یا اسپندرال‌های افزایش حجم مغز و هوشیاری انسان است. استیون جی گولد با اشاره به آراء زیگموند فروید استدلال می‌کند که این هوشیاری انسان را با واقعیت اجتناب‌ناپذیر مرگ رویارو کرد و دین به عنوان راه‌حلی برای این بحران وجودی پدید آمد. استیون پینکر نیز معتقد است مفاهیمی مانند «زندگی پس از مرگ» و وجود «شبانی خیرخواه» برای کاهش درد آگاهی از فناپذیری در ذهن فرگشت یافته‌اند.

 افزایش تاب‌آوری فردی 
در چارچوب نظریه دلبستگی، مذهب با معرفی خدا به عنوان «پناهگاهی امن»، تاب‌آوری فرد را در برابر بحران‌های روحی مانند سوگ تقویت می‌کند. فردی که خدا را حامی نهایی خود می‌بیند، سریع‌تر از پیامدهای عاطفی تروما رها شده و عملکرد انطباقی خود را بازمی‌یابد.

 تئوری‌های همبستگی اجتماعی 
چگونگی گسترش همکاری انسانی فراتر از دایره خویشاوندان همچنان یک معمای مهم فرگشتی است. احتمالاً شبکه پیچیده‌ای از نهادها، هنجارها و شیوه‌ها در این پدیده نقش دارند. شواهد قابل‌توجهی نشان می‌دهد که اجزای خاصی از نظام‌های دینی — از جمله مناسک و تعهد به انواع خاصی از خدایان — می‌توانند این همکاری را تقویت کرده باشند.

سوسیس در پژوهشی روی ۲۰۰ جامعه آرمان‌شهری آمریکا در قرن نوزدهم — مذهبی و سکولار (عمدتاً سوسیالیسم تخیلی) — نشان داد که ۳۹ درصد از جوامع مذهبی پس از ۲۰ سال همچنان پابرجا بودند، در حالی که این رقم برای جوامع سکولار تنها ۶ درصد بود. افزون بر این، میزان فداکاری‌های پرهزینه‌ای که یک جامعه مذهبی از اعضایش می‌خواست، رابطه‌ای خطی با دوام آن داشت؛ حال آنکه در جوامع سکولار چنین رابطه‌ای وجود نداشت و بیشترشان در عرض ۸ سال از پا درآمدند. سوسیس از روی راپاپورت، انسان‌شناس، نقل می‌کند که آیین‌ها و قوانین زمانی مؤثرترند که مقدس شوند.

ریچارد سوسیس و کندیس آلکورتا چندین نظریه برجسته دربارهٔ ارزش تطبیقی دین را بررسی کرده‌اند. بسیاری از این نظریه‌ها «تئوری‌های همبستگی اجتماعی» هستند و بر این باورند که دین برای افزایش همکاری و انسجام گروهی فرگشت یافته است. عضویت در گروه مزایایی به همراه می‌آورد که شانس فرد را برای بقا و تولیدمثل بالا می‌برد؛ مزایایی از هماهنگی گرفته تا تسهیل رفتارهای پرهزینه.

ادوارد ویلسون انسجام گروهی را محرک اصلی توسعه دین می‌داند و فرض می‌کند که در انسان خردمند، به لطف پیش‌مغز عظیمش، تعاملی پیچیده میان فرگشت گروهی و فردی شکل گرفته است.

اولریش کونن و همکارانش نیز بر نقش دین در شکل‌گیری انسجام گروهی تأکید دارند. با فرگشت مغز انسان، ظرفیت شناختی بالاتر، سازماندهی بهتر و توان بیشتری برای بقا فراهم شد. نسبت نئوکورتکس در مغز انسان در مقایسه با سایر حیوانات بسیار بزرگ‌تر است: تنها ۲ درصد وزن بدن را می‌سازد اما ۲۰ درصد انرژی را مصرف می‌کند.

فرضیه هوش ماکیاولی توضیح می‌دهد که با بزرگ‌تر شدن مغز، انسان‌ها زبان و دیگر ابزارهای ارتباطی را پرورش دادند. این پدیده به اشتراک‌گذاری دانش و منابع و افزایش سازگاری اعضای گروه انجامید. با بزرگ‌تر و پیچیده‌تر شدن گروه‌ها، حفظ نظم اجتماعی نیز به ظرفیت ذهنی بیشتری نیاز پیدا کرد.

 مقابله با معضل مفت‌سواری در جوامع انسانی 
بندانگشتی|چپ|۲۵۰پیکسل|فردی در حال پریدن از روی گیت متروی مسکو؛ این عمل نمونه‌ای از معضل مفت‌سواری است. در روان‌شناسی فرگشتی، دین با ایجاد مناسک سخت، مانع از این می‌شود که افراد بدون پایبندی به اخلاق، از مزایای اعتماد و همکاری گروه بهره‌مند شوند.

در روان‌شناسی فرگشتی دین، «معضل مفت‌سواری» به وضعیتی اطلاق می‌شود که در آن فرد از منافع زندگی جمعی مانند امنیت و اعتماد بهره می‌برد، اما هزینه‌های آن مانند رعایت اخلاق و قوانین را نمی‌پردازد. پژوهشگران این حوزه معتقدند که باور به خدایان ناظر و انجام مناسک دشوار، سازوکاری فرگشتی برای شناسایی و حذف کسانی است که قصد سوءاستفاده از سیستم همکاری جمعی را دارند. این سازوکار به حفظ همبستگی در جوامع انسانی کمک می‌کند.

روان‌شناس اجتماعی جاناتان‌هایت در کتاب ذهن درستکار (۲۰۱۲) از تحقیقات سوسیس به عنوان بهترین شاهد بر این موضوع نام می‌برد که دین راه‌حلی انطباقی برای معضل مفت‌سواری است و همکاری بدون انتخاب خویشاوندی را ممکن می‌سازد. راندولف ام. نِس و زیست‌شناس ماری جین وست-ابرهارد استدلال می‌کنند که انسان‌های دارای گرایش‌های نوع‌دوستانه به عنوان شرکای اجتماعی ترجیح داده می‌شوند و از این طریق از مزایای انتخاب اجتماعی بهره‌مند می‌گردند. نِسه همچنین استدلال می‌کند که این انتخاب اجتماعی به انسان این امکان را داده که به‌گونه‌ای استثنایی با دیگران همکاری کند و فرهنگ بیافریند.

انسان‌ها بر پایه ایده‌های مشترک دربارهٔ عاملیت با هم ارتباط برقرار می‌کنند. تبادل اطلاعات جمعی به گروه‌ها اجازه داد قوانین، نقش‌ها و مناسکی ایجاد کنند که به اعمال مذهبی و باورهای ماوراطبیعی انجامید. این قوانین و نقش‌های مقدس تضمین می‌کردند که همه اعضا در ساختار سلسله‌مراتبی جایگاه داشته باشند و کمک‌کنندگان به بقای گروه پاداش بگیرند. همان‌طور که جاناتان‌هایت در ذهن درستکار استدلال می‌کند، این ساختار عمدتاً معضل مفت‌سواران — کسانی که از تلاش دیگران بهره می‌برند اما سهم کمی در هزینه‌ها دارند — را حل می‌کند.

 تعهد پرهزینه و انسجام گروهی 

علامت‌دهی پرهزینه در زیست‌شناسی فرگشتی، در روان‌شناسی فرگشتی دین تحت عنوان تعهد پرهزینه  شناخته می‌شود. ریچارد سوسی و دیگر پژوهشگران این حوزه استدلال می‌کنند که انجام مناسک در شرایط سخت به عنوان «علامت‌های صادقانه»  برای اثبات وفاداری عمل می‌کند؛ زیرا تظاهر به این سختی‌ها برای «مفت‌خوران»  — کسانی که واقعاً به اهداف گروه پایبند نیستند — هزینه‌ای بالاتر از سود احتمالی دارد. تحمل این فشارهای جسمانی از منظر فرگشتی گواه صداقت فرد در تعهد به گروه است و اعتماد متقابل میان اعضا و در نهایت همکاری اجتماعی را تقویت می‌کند.

در چارچوب روان‌شناسی فرگشتی دین، رانت‌های مذهبی به عنوان پاداشی مستقیم برای کسانی عمل می‌کنند که کدهای اخلاقی و محدودیت‌های جنسی مورد تأیید گروه را رعایت می‌کنند. ادیان ابراهیمی با وضع قوانین سختگیرانه علیه روابط خارج از ازدواج و رفتارهای جنسی غیرتولیدمثلی، از اطمینان از پدری محافظت کرده و در مقابل، امتیازات اقتصادی و اجتماعی را به خانواده‌های پایبند اختصاص می‌دهند. این رانت‌ها هزینه فرصت فرزندآوری را کاهش می‌دهند و باعث می‌شوند پیروان مطیع نسبت به کسانی که خارج از این چارچوب عمل می‌کنند، برازش فرگشتی و تعداد فرزندان بیشتری داشته باشند. رانت مذهبی در واقع محرکی اقتصادی است که استراتژی‌های جفت‌گیری بلندمدت را تثبیت می‌کند و هدف نهایی آن رشد جمعیت گروه مذهبی و بقای آن در رقابت با گروه‌های دیگر است. این فرایند از طریق چهار مکانیسم بر جمعیت‌پذیری و بقای گروه تأثیر می‌گذارد:

۱. امنیت منابع و استراتژی‌های تولیدمثل: ثروت و امنیت مستقیماً بر فرزندآوری اثر می‌گذارند، زیرا منابع بیشتر به معنای نرخ بقای بالاتر فرزندان است. وقتی دینی به پیروانش رانت اقتصادی می‌دهد، آن‌ها به سمت داشتن فرزندان بیشتر سوق می‌یابند.

۲. انتخاب گروهی: رانت مذهبی «چسبندگی اجتماعی» ایجاد می‌کند. پیروان در گروه می‌مانند، از ارتداد پرهیز می‌کنند و با هم‌کیشان ازدواج می‌کنند؛ نتیجه آن رشد جمعیت درون‌گروهی در برابر گروه‌های بدون رانت است.

۳. تأثیر بر تعداد پیروان (جذب فرصت‌طلبانه): از منظر فرگشتی، انسان‌ها به سمت منابع حرکت می‌کنند. رانت مذهبی در دوران کنستانتین بزرگ موجب «تغییر دین استراتژیک» شد. این پدیده در روان‌شناسی فرگشتی تحت عنوان تقلید از موفق‌ها بررسی می‌شود؛ افراد دین کسانی را می‌پذیرند که قدرت و ثروت دارند تا شانس بقای خود را بالا ببرند.

 مکانیسم‌های روان‌شناختی و اجتماعی 
 خدایان بزرگ و نظارت اجتماعی 
بندانگشتی|چپ|220px|چشم جهان‌بین؛ نمادی از مفهوم «ناظر ماورءالطبیعه». در روان‌شناسی فرگشتی، باور به خدایان ناظر به عنوان راهکاری برای مهار مسئله مفت‌سواری در جوامع بزرگ تبیین می‌شود.

نظریه «خدایان بزرگ» که آرا نورنزایان آن را مطرح کرده، بیان می‌کند که با بزرگ شدن جوامع انسانی و گذر از مرز گروه‌های کوچک قبیله‌ای، نظارت مستقیم فیزیکی بر رفتار افراد دیگر ناممکن شد. در این مرحله، باور به خدایانی مقتدر و ناظر که از افکار پنهان انسان آگاهند و پاداش و عقوبت تعیین می‌کنند، به عنوان راهکاری فرگشتی ظاهر شد. این باور باعث می‌شود افراد حتی در غیاب ناظران انسانی، به دلیل «اثر ناظر» ، از فریبکاری بپرهیزند و با غریبه‌ها همکاری کنند. این مفاهیم مذهبی در واقع «تکنولوژی اجتماعی» ای هستند که برای گسترش اعتماد و همکاری در مقیاس‌های تمدنی فرگشت یافته‌اند.

این خدایان ناظر با نهادینه کردن این باور که «حتی اگر هیچ انسانی تو را نبیند، خداوند شاهد اعمال توست»، همکاری میان غریبه‌ها را گسترش دادند. این پدیده با نام «پایش ماوراءالطبیعه» شناخته می‌شود و هزینه‌های کنترل اجتماعی را کاهش داد. دین در این سطح به عنوان «فناوری اجتماعی» عمل کرد که با مهار خودخواهی فردی، راه را برای ظهور نخستین تمدن‌ها و جوامع پیچیده هموار ساخت.

اگرچه فرضیه خدایان بزرگ در روان‌شناسی تجربی طرفداران بسیاری دارد، از منظر تاریخ‌نگاری و تحلیل‌های کلان‌داده با چالش‌های جدی روبروست. پژوهشگران پایگاه داده تاریخی «سشات» (Seshat) استدلال می‌کنند که پیچیدگی‌های سیاسی و شکل‌گیری تمدن‌های بزرگ در اکثر موارد صدها سال پیش از ظهور خدایان اخلاق‌گرا رخ داده است. بر این اساس، خدایان بزرگ نه «علت» پیدایش تمدن، بلکه «محصول» یا ابزاری برای تثبیت تمدن‌های از پیش شکل‌گرفته بوده‌اند.

 انتخاب گروهی و رقابت بین‌گروهی 
از منظر روان‌شناسی فرگشتی، دین یکی از قدرتمندترین ابزارهای انتخاب گروهی است. گروه‌هایی که نظام‌های اعتقادی مشترک داشتند، به دلیل انسجام، فداکاری و توانایی بالاتر در سازماندهی فعالیت‌های جمعی، بر گروه‌های رقیب پیروز شدند. دین با ایجاد یک «ابر-ارگانیسم» اجتماعی، منافع فردی را قربانی بقای گروه می‌کند و گروه‌های مذهبی را در رقابت برای منابع، قلمرو و قدرت نظامی برتری می‌بخشد.

یکی از بارزترین نمونه‌های تاریخی این پدیده، بقای یهودیت در طول هزاران سال است. دیوید اسلون ویلسون استدلال می‌کند که قوانین و مناسک یهودیت به عنوان «راهبرد بقای گروهی» عمل کرده‌اند؛ با ایجاد دیوارهای بلند اجتماعی و فرهنگی، انسجام داخلی را در برابر فشارهای بیرونی نگه داشته‌اند. این همبستگی هم از جذب شدن پیروان در فرهنگ‌های دیگر جلوگیری کرد و هم شبکه‌های حمایتی ایجاد کرد که پیروزی در رقابت‌های اقتصادی و سیاسی را ممکن ساخت. دین با ترویج نوع‌دوستی — آمادگی برای فداکاری در راه هم‌کیشان — قدرت دفاعی و تهاجمی گروه را در برابر بیگانگان تقویت می‌کند.

 نظریه انتخاب گروهی و بقای قبایل 
برخی تبیین‌های غایی دین به نظریه‌های انتخاب گروهی پیوند می‌خورند. کالین رنفرو، باستان‌شناس بریتانیایی، معتقد است مسیحیت با تقویت وفاداری و عشق برادرانه درون‌گروهی، شانس پیروزی پیروانش را بر گروه‌های کمتر منسجم افزایش داده است. دیوید اسلون ویلسون نیز در کتاب «کاتدرال داروین» به‌گونه‌ای مستقل از این ایده دفاع کرده است.

ریچارد داکینز با اینکه با ویلسون اختلاف نظر دارد، مثالی برای تبیین این فرایند مطرح می‌کند: قبیله‌ای که به «خدای نبردها» و پاداش بهشت برای کشته‌شدگان جنگ معتقد است، با شجاعت و جان‌فشانی بیشتری می‌جنگد. این تعصب مذهبی به پیروزی در نبرد، غارت اموال و گسترش کیش قبیله پیروز میان مغلوبان می‌انجامد تا جایی که سرانجام همه به پرستندگان همان خدا تبدیل می‌شوند.

 پیامدهای جانبی و هزینه‌های سازگاری 
یکی از هزینه‌های سنگین سازگاری دینی، ایجاد ساختاری است که به‌طور سیستماتیک تنوع رفتاری را سرکوب و «ناسازگاران» را حذف می‌کند. این فرایند باعث می‌شود صفات «دینداری» و «اطاعت از مرجعیت» در طول نسل‌ها به‌طور گزینشی تقویت شوند، چرا که افراد متمرد و غیرمذهبی به دلیل از دست دادن حمایت‌های گروهی، شانس کمتری برای انتقال ژن‌هایشان داشتند. این پدیده نشان‌دهنده لبه تیز تیغ سازگاری مذهبی است که از یک سو انسجام ایجاد می‌کند و از سوی دیگر هزینه‌ای سنگین برای انحراف از هنجارها مطالبه می‌کند.

۱. برانگیزنده رفتارهای ضداجتماعی: جان تیهان در کتاب «به نام خدا: ریشه‌های فرگشتی اخلاق مذهبی و خشونت» می‌نویسد که گرایشی عمیق در اخلاق انسانی وجود دارد که بشریت را به دو دسته تقسیم می‌کند: درون‌گروهی (خانواده، همسایگان، هم‌وطنان) و برون‌گروهی (دیگران). خطر اصلی ادیان این است که با اعطای مقامی کیهانی به هم‌کیشان، این جدایی شهودی را تقدیس می‌کنند. این امر همکاری درون‌گروهی را تقویت می‌کند اما عدم تحمل نسبت به بیرونی‌ها را نیز تشدید کرده و گاه تعلق آن‌ها به انسانیت را انکار می‌کند. تیهان نشان می‌دهد این مسئله نه فقط در ادیان قومی، بلکه در ادیان جهانی مانند مسیحیت و اسلام نیز صادق است.

اخلاق دینی آمیزه‌ای است از مهربانی با هم‌دینان و بدبینی به غیر.‏ دانبار هشدار می‌دهد که یکی از روندهای نگران‌کننده، بهره‌برداری از هویت مذهبی برای ارتقای منافع سیاسی است. همان شالوده‌های مذهبی که رفتار حمایتگر درون‌گروهی ایجاد می‌کنند، می‌توانند رفتار ضداجتماعی خارج از گروه را نیز برانگیزند؛ هر چه پیوند دینی درون‌گروهی محکم‌تر شود، اشتراکات با پیروان ادیان دیگر کمتر می‌شود و هنگامی که هویت مذهبی پشتیبانی دولتی پیدا کند، نتیجه می‌تواند فاجعه‌بار باشد.‏

۲. حذف فرگشتی: در نظام‌های چندخداپرست مانند کنعان یا یونان باستان، ادیان به‌صورت موازی همزیستی می‌کردند و حذف عمدتاً فیزیکی و ناشی از جنگ‌های قبیله‌ای بود، نه ایدئولوژیک؛ از این رو فشار برای یکدست‌سازی عقیدتی پایین بود. با ظهور یکتاپرستی، مفهومی به نام «تمایز موسوی» شکل گرفت که مرزی قاطع میان «حق» و «باطل» کشید. این تغییر ساختار، فشار حذفی را به دو سطح ارتقا داد:
 حذف بیرونی: ادیان دیگر نه به عنوان رقیب، بلکه به عنوان «شرک» و «شیطان» تعریف شدند که باید ریشه‌کن می‌شدند تا منابع تنها در اختیار قوم برگزیده یا «مؤمنان» قرار گیرد.
 حذف درونی: با ظهور یکتاپرستی، برای نخستین بار در تاریخ ادیان، مفهوم بدعت به عنوان جرمی سیاسی-مذهبی تعریف شد. برخلاف نظام‌های چندخدایی که بر تکثر و تساهل در باورهای شخصی استوار بودند، یکتاپرستی با ایجاد ساختارهای تفتیش عقاید، باورهای درونی اعضا را نیز زیر نظر گرفت. این فشار داخلی شدید، یک گلوگاه فرگشتی پدیدآورد که در آن فقط پایبندترین و هماهنگ‌ترین افراد اجازه بقا و تولیدمثل داشتند.

اگرچه دین سازوکارهای همکاری را تقویت می‌کند، همزمان فشار فرگشتی شدیدی بر کسانی اعمال می‌کند که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند با هنجارهای گروهی سازگار شوند. در جوامع سنتی و بدوی، افرادی که از انجام تعهدات پرهزینه ناتوان بودند یا رفتار مفت‌خوارانه‌شان توسط «ناظران ماوراءالطبیعه» و پایش اجتماعی آشکار می‌شد، با مجازات‌هایی مانند طرد اجتماعی، تبعید یا محرومیت از منابع گروهی روبرو می‌شدند. از منظر فرگشتی، این «حذف اجتماعی» معادل حذف از چرخه تولیدمثل و بقاست؛ زیرا فرد منزوی در محیط‌های باستانی شانس بسیار کمتری برای محافظت از خود و فرزندانش داشت.

 دین به عنوان محصول جانبی 
در روان‌شناسی فرگشتی، دیدگاه «محصول جانبی» بر این باور است که دین نه یک اختراع عمدی برای بقای انسان، بلکه پیامد غیرمستقیم ویژگی‌های ذهنی دیگری است که پیش‌تر برای کارهای ضروری — مثل فرار از خطر یا شناخت دیگران — در مغز فرگشت یافته بودند. به عبارتی دیگر، دین از امکانات موجود در مغز که برای اهداف دیگری ساخته شده بودند، بهره گرفته و پدید آمده است.

بر این اساس، دین محصول جانبی پودمان‌های شناختی مغز انسان است که در گذشته فرگشتی برای مقابله با چالش‌های بقا و تولیدمثل پدید آمده‌اند.

 شواهد عصب‌شناختی: نقش لوب گیجگاهی 
یکی از شواهد فیزیکی برای تبیین دین به مثابه محصول جانبی فرگشت، بررسی فعالیت‌های عصبی در لوب گیجگاهی است. پژوهشگران عصب‌شناسی دریافته‌اند که این بخش از مغز — که اصالتاً برای کارکردهای حیاتی نظیر پردازش زبان و حافظه فرگشت یافته — نقش محوری در شکل‌گیری تجربه‌های معنوی و احساس حضور موجودات ماوراءطبیعی ایفا می‌کند. تحریک غیرعادی یا نوسانات الکتریکی در این ناحیه — همانند آنچه در صرع لوب گیجگاهی رخ می‌دهد — می‌تواند به حالات عرفانی عمیق منجر شود. مایکل پرسینگر با آزمایش «کلاهخود خدا» نشان داد که تحریک مغناطیسی این بخش می‌تواند تجربه‌های مذهبی را به صورت مصنوعی بازسازی کند؛ یافته‌ای که وجود بستری زیستی پیش‌ساخته برای پذیرش مفاهیم دینی در مغز را تأیید می‌کند.

تبیین علت فعالیت لب گیجگاهی در روان‌شناسی فرگشتی دین، مستلزم درک مفهوم محصول جانبی فرگشت است؛ برخی ویژگی‌ها مستقیماً برای یک هدف خاص انتخاب نشده‌اند، بلکه نتیجه جانبی فرگشت سایر توانایی‌های حیاتی هستند. لب گیجگاهی در طول میلیون‌ها سال برای وظایف حیاتی نظیر پردازش زبان، تشخیص چهره و پیوند دادن احساسات به خاطرات فرگشت یافته است. این توانایی به انسان‌های اولیه امکان می‌داد خطر را به سرعت تشخیص دهند یا نیت‌های پیچیده هم‌نوعان خود را درک کنند. اما همین حساسیت بالا در پردازش معنا، باعث شد مغز در مواجهه با پدیده‌های مبهم به‌طور خودکار معانی فوق‌طبیعی تولید کند.

از منظر روان‌شناسی فرگشتی، تجربه‌های دینی و عرفانی اغلب محصول جانبی ساختارهای شناختی‌اند که در اصل برای بقای فیزیکی فرگشت یافته‌اند. اسکات آتران معتقد است توانایی مغز در تشخیص حضور موجودات دیگر در محیط — که برای شکار یا فرار ضرورت دارد — می‌تواند به ایجاد «دستگاه تشخیص فاعلیت بیش‌فعال» (HADD) منجر شود. این دستگاه در مواجهه با پدیده‌های مبهم، آن‌ها را به موجودات ماورایی یا حضور خداوند نسبت می‌دهد. بر این اساس، دین نه یک غریزه مذهبی مجزا، بلکه پدیده‌ای است که بر ساختارهای عصبی فرگشت‌یافته برای اهداف دیگر سوار شده است. این رویکرد تبیین می‌کند که چرا مغز انسان به دلیل ساختار فرگشتی خود، مستعد تولید مفاهیم استعلایی و ماورایی است.
 تحریک لب گیجگاهی در مناسک صوفیانه:
[[پرونده:Mevlevilik.jpg|230px|بندانگشتی|در روان‌شناسی فرگشتی دین، استفاده از ریتم‌های تکرارشونده و موسیقی در مناسک صوفیانه، سازوکاری برای همگام‌سازی عصبی میان اعضای گروه تلقی می‌شود. موسیقی با تحریک سیستم لیمبیک و به‌ویژه آمیگدال، پاسخ‌های عاطفی شدیدی ایجاد می‌کند که در ترکیب با فعالیت لب گیجگاهی، به تجربه عرفانی عمق می‌بخشد. این هماهنگی ریتمیک باعث آزادشدن هورمون اکسی‌توسین می‌شود که نتیجه آن افزایش اعتماد متقابل و همبستگی اجتماعی در گروه‌های انسانی است؛ امری که برای بقای جوامع اولیه در محیط‌های پرخطر ضرورتی فرگشتی داشت.

حرکات دوار در مراسم سماع صوفیان از منظر عصب‌شناسی ابزاری برای تحریک ارادی لب گیجگاهی و سیستم لیمبیک شناخته می‌شوند. چرخش‌های مداوم و ریتمیک باعث تغییر در جریان خون و فعالیت الکتریکی قشر گیجگاهی شده و در نتیجه مرزهای میان «خود» و «جهان خارج» در ذهن فرد کمرنگ می‌شود. این وضعیت — که در روان‌شناسی فرگشتی به عنوان حالتی ناهشیار و القایی تحلیل می‌شود — به تجربه‌هایی نظیر احساس وحدت با هستی یا خلسه مذهبی می‌انجامد که ریشه در تغییر کارکرد مدارهای عصبی مسئول جهت‌یابی و هویت فردی دارد.

از دیدگاه روان‌شناسی فرگشتی دین، این مناسک پرهزینه و دشوار فیزیکی نوعی تعهد پرهزینه برای اثبات وفاداری به گروه و دستیابی به پاداش‌های درونی عصبی محسوب می‌شوند. تکرار ذکرها و حرکات موزون با تحریک تولید دوپامین و اندورفین در مغز، تجربه‌ای لذت‌بخش و معناگرا ایجاد می‌کند که پیوند فرد با باورهای جمعی را مستحکم می‌سازد. در واقع، صوفیان بدون آگاهی از سازوکارهای زیستی، از ظرفیت‌های انعطاف‌پذیر لب گیجگاهی برای ورود به حالت‌هایی استفاده می‌کنند که مغز آن‌ها را «تماس با امر قدسی» تفسیر می‌کند.

با این حال، برخی پژوهشگران معتقدند نمی‌توان این حالات را صرفاً به چرخش فیزیکی تقلیل داد. منتقدان استدلال می‌کنند که «انتظارات فرهنگی» و زمینه‌های اعتقادی فرد نقش تعیین‌کننده‌ای در چگونگی تفسیر این جرقه‌های عصبی دارند. اگر یک فرد غیرمذهبی صرفاً به دور خود بچرخد، دچار سرگیجه و تهوع می‌شود؛ اما در بافت مذهبی، همین تحریک لب گیجگاهی به تجربه‌ای متعالی تبدیل می‌شود؛ بنابراین این تعامل میان «زیست‌شناسی مغز» و «نظام نمادین فرهنگ» است که تجربه صوفیانه را شکل می‌دهد و نمی‌توان آن را تنها به یک واکنش مکانیکی در قشر مخ محدود کرد.

 زیرساخت‌های شناختی و خطاهای فرگشتی (سطح سخت‌افزاری) 
این بخش به مکانیسم‌هایی می‌پردازد که در مغز انسان به عنوان ابزار بقا شکل گرفته‌اند اما به شکل‌گیری باورهای ماوراءطبیعی می‌انجامند:

 تشخیص عامل بیش‌فعال 

این مکانیسم به انسان اجازه می‌دهد در شرایط مبهم، حضور یک عامل هوشمند مانند شکارچی را پیش‌بینی کند. مغز برای امنیت بیشتر، صدای خش‌خش باد را به یک موجود زنده نسبت می‌دهد؛ این «خطای مثبت» ریشه انتساب حوادث طبیعی به ارواح و خدایان است.

دانشمندان بر این باورند که اعتقاد به خدایان کنشگر محصول فرعی فرگشتی تشخیص عامل است و می‌توان آن را اسپندرالی دانست؛ صفتی غیرانطباقی که به عنوان عارضه جانبی یک صفت تطبیقی شکل می‌گیرد.

«تشخیص عامل» به تمایل غریزی انسان و دیگر حیوانات برای یافتن «اراده‌ای هوشمند» پشت هر رویداد اشاره دارد. ذهن ما تمایل دارد رویدادهای محیطی را نه تصادفی، بلکه ناشی از اقدام عمدی یک موجود دیگر بداند. این فرایند دو مرحله دارد: نخست، حضور یک موجود (عامل) حدس زده می‌شود و سپس، حالات ذهنی مانند باور، احساس و نیت به آن نسبت داده می‌شوند.

این ویژگی روان‌شناختی بر یک اصل ساده استوار است: «اگر در جنگل صدای شکستن شاخه‌ای را بشنوید، ذهن شما بلافاصله فرض می‌کند که موجودی زنده پشت آن است.» این واکنش به نخستی‌سانان کمک می‌کرد تا از شکارچیان جانشان را نجات دهند. از دیدگاه روان‌شناسی فرگشتی، این حساسیت در انسان‌های امروزی نیز باقی مانده؛ مغز ما حتی صدای وزش باد را به یک موجود بااراده نسبت می‌دهد. برخی نظریه‌پردازان معتقدند همین تمایل ذاتی باعث شده انسان‌ها نیروهای طبیعت را به موجوداتی هوشمند یا الوهیت نسبت دهند.

با این حال، «تشخیص عامل» به تنهایی برای شکل‌گیری باور به موجودات ماوراءطبیعی کافی نیست. «گری» و «وگنر» استدلال می‌کنند که اگرچه تشخیص عامل سنگ‌بنای اولیه باور به خداست، به تنهایی نمی‌تواند تمام ابعاد این اعتقاد را توضیح دهد. انسان به توانایی دیگری به نام نظریه ذهن نیز نیاز دارد؛ مهارتی که به ما اجازه می‌دهد تصور کنیم موجودات دیگر — حتی موجودات نامرئی — دارای فکر، احساس و نیت هستند. این ظرفیت شناختی به انسان اجازه داد فراتر از تشخیص یک حضور ساده، «ذهنی برای خداوند» تصور کند و با او وارد رابطه شود.

 ثنویت شهودی 
330px|بندانگشتی|نقاشی ژوپیتر اثر یوهان میشائل روتمایر (قرن هفدهم)؛ در اساطیر یونان و روم، رعد و برق سلاح خدای آسمان برای فرستادن بلا بر سر انسان‌ها بود.

مغز انسان به گونه‌ای فرگشت یافته که سیستم‌های پردازش «اشیای فیزیکی» را از «ذهن‌های اجتماعی» تفکیک می‌کند. این جدایی باعث می‌شود انسان‌ها به‌طور طبیعی تصور کنند ذهن یا روح می‌تواند مستقل از بدن وجود داشته باشد.

محققان فرآیندهای روان‌شناختی خاصی را پیشنهاد کرده‌اند که انتخاب طبیعی ممکن است در کنار دین آن‌ها را تقویت کرده باشد؛ از جمله: توانایی استنباط وجود ارگانیسم‌هایی که می‌توانند آسیب برسانند (فرض عامل هوشمند)، توانایی ارائه روایت‌های علّی برای رویدادهای طبیعی (سبب‌شناسی)، و توانایی تشخیص اینکه دیگران دارای باور، تمایل و مقاصد ذهنی هستند (نظریه ذهن). این سه توانایی — در میان سایر موارد — به انسان اجازه می‌دهند عوامل هدفمندی را پشت مشاهداتی تصور کند که به‌آسانی قابل توضیح نیستند، مانند رعد و برق، حرکت سیارات یا پیچیدگی حیات.

 غایت‌انگاری بی‌ملاحظه 
تمایل غریزی مغز برای یافتن دلیل و هدف برای هر پدیده — مثلاً فرض اینکه کوه‌ها برای صعود انسان ساخته شده‌اند — زیربنای پذیرش نظریات «طراحی هوشمند» در ادیان است.

 پرهیز از خطر و سیستم اجتناب 
«پیر لینارد» و پاسکال بویر پیشنهاد می‌کنند که انسان‌ها «سیستم احتیاط خطر» را فرگشت داده‌اند که به آن‌ها اجازه می‌دهد تهدیدهای بالقوه محیطی را شناسایی کنند و به‌درستی واکنش نشان دهند.

یکی از ویژگی‌های روان‌شناسی شهودی این است که انسان‌ها به امور دیگران علاقه‌مندند. این ویژگی می‌تواند به گرایش به مفاهیم عوامل ماوراءطبیعی و پیوند دادن آن‌ها با اخلاق بینجامد. افزون بر این، حضور اجساد مرده حالت شناختی ناراحت‌کننده‌ای ایجاد می‌کند که در آن رؤیاها و سایر پودمان‌های ذهنی — مانند شناسایی فرد و پیش‌بینی رفتار — جدا از واقعیت به کار خود ادامه می‌دهند و این گمان را پدیدمی‌آورند که مرده‌ها به نوعی هنوز در اطراف هستند. هنگامی که این امر با تمایل انسان به دیدن بدبختی به عنوان یک رویداد اجتماعی همراه شود — نه نتیجه فرآیندهای مکانیکی — ممکن است «تمایل به تبادل» (آیین) را فعال کند و ذهن سوگواران را به سمت تعامل با عوامل ماوراءطبیعی سوق دهد.

300px|بندانگشتی|چیچن ایتزا در مکزیک؛ این هرم که حدود هزار سال پیش توسط مایاها ساخته شد، نمونه‌ای از همکاری جمعی در سایه باور دینی مشترک است. آیین‌های مذهبی مایاها که در رأس این هرم برگزار می‌شد، مشروعیت رهبران را تضمین و هزاران نفر از قبایل مختلف را حول یک هویت مشترک متحد می‌کرد. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، ظهور مستقل این الگو — دین به عنوان موتور همکاری جمعی — در تمدنی که هیچ تماسی با قاره‌های دیگر نداشت، شاهدی بر جهان‌شمول بودن این مکانیسم فرگشتی است.

آیین و مناسک می‌تواند به افراد در غلبه بر ترس و اضطراب کمک کند. روان‌شناس فرهنگی میشل جی. گلفاند می‌گوید: «در مناطقی که بلایای طبیعی و بیماری رایج است و خطر خشونت زیاد است، جوامع تمایل دارند مقیدتر شوند؛ یعنی هنجارهای اجتماعی قوی‌تر و تحمل کمتری برای رفتار انحرافی دارند. آن‌ها همچنین بیشتر به مذهب گرایش دارند و اولویت بالایی برای رفتارهای مناسکی قائل‌اند. وقتی همه ما به‌طور همزمان و قابل پیش‌بینی حرکت می‌کنیم — آن‌چنان‌که در مناسک لازم است — این امر حس اطمینان‌بخشی از با هم بودن ایجاد می‌کند؛ در مواجهه با خطر، همکاری گروهی ممکن است موضوع مرگ و زندگی باشد.» انسان‌شناس هلندی کارل ون شایک نیز معتقد است بسیاری از آیین‌های اجتماعی از زمانی سرچشمه گرفته‌اند که انسان‌ها در گروه‌های بزرگ‌تر زندگی کردند، به‌ویژه پس از آنکه کشاورزی جمعیت‌های بزرگ‌تری را در یک مکان ساکن ساخت. او می‌گوید: «این تغییر انسان‌ها را در معرض خشونت، فاجعه و بیماری‌های عفونی قرار داد. انسان تمایل داشت هر بدشانسی را کار روحی، شیطانی یا خدایی بداند و راهی بیابد تا از تکرار آن جلوگیری کند.» در همین چارچوب، پژوهش‌های جاستین ال. بارت بر بنیان‌های طبیعی و شناختی دین، چگونگی شکل‌گیری این باورها در ذهن انسان را تبیین می‌کند.

در گروه‌های به اندازه کافی بزرگ، برخی افراد در این مراسم ماهرتر به نظر می‌رسند و به متخصص تبدیل می‌شوند. همان‌طور که جوامع رشد می‌کنند و با دیگران رویارو می‌شوند، رقابت شکل می‌گیرد و اثر «بقای بهترین‌ها» باعث می‌شود متخصصان مفاهیم خود را اصلاح کنند تا نسخه‌ای انتزاعی‌تر و پذیرفتنی‌تر ارائه دهند. سرانجام این متخصصان یک گروه یا صنف منسجم با اهداف سیاسی — یعنی دین — را تشکیل می‌دهند.

 انتقال میمتیک و بقای فرهنگی (سطح نرم‌افزاری) 
ریچارد داوکینز در «ژن خودخواه» (۱۹۷۶) استدلال می‌کند که میم‌های فرهنگی مانند ژن‌ها عمل می‌کنند زیرا در معرض انتخاب طبیعی هستند. او در «پندار خدا» (۲۰۰۶) می‌افزاید که چون حقایق دینی را نمی‌توان زیر سؤال برد، ماهیت آن‌ها ادیان را تشویق می‌کند مانند «ویروس‌های ذهنی» منتشر شوند. در این تصویر، افرادی که قادر به زیر سؤال بردن باورهای خود نیستند از نظر زیستی مناسب‌ترند؛ بنابراین متون مقدس یا سنت شفاهی نوعی الگوی رفتاری ایجاد می‌کنند که سازگاری زیستی مؤمنان را بالا می‌برد.

میمتیک ایده‌ها را نوعی ویروس می‌بیند که گاهی علی‌رغم حقیقت و منطق منتشر می‌شوند. اصل آن این است: باورهایی که زنده می‌مانند لزوماً درست نیستند، قوانینی که زنده می‌مانند لزوماً منصفانه نیستند و آیین‌هایی که زنده می‌مانند لزوماً ضروری نیستند. ایده‌هایی که بقا می‌یابند صرفاً در «زنده ماندن» خوب‌اند.‏

جک بالکین، فیلسوف آمریکایی، بیان می‌کند که فرهنگ یک سیستم ارثی است: ما الگوهای فرهنگی خود را از اطرافیان به ارث می‌بریم و به کسانی که با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کنیم منتقل می‌کنیم.

 مفاهیم حداقل نقض‌کننده شهود 
یکی از زیربناهای شناختی دین، بهره‌مندی از ویژگی حداقل نقض‌کننده شهود (MCI) است. پاسکال بویر استدلال می‌کند که مفاهیم دینی به این دلیل در حافظه جمعی ماندگار می‌شوند که تنها در یک یا دو مورد با انتظارات بدیهی ذهن تضاد دارند؛ مانند درختی که سخن می‌گوید. این مفاهیم به دلیل «نقض جزئی» دسته‌بندی‌های ذهنی، توجه سیستم‌های یادگیری را جلب می‌کنند و بهتر از مفاهیم کاملاً عادی یا بیش از حد پیچیده، به نسل‌های بعد منتقل می‌شوند.

 دین در کودکان: باروری شناختی 
یکی از قوی‌ترین شواهد تجربی در روان‌شناسی فرگشتی دین، مطالعه باورهای دینی در کودکان است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند کودکان به‌طور طبیعی و بدون آموزش صریح به برخی باورهای مذهبی گرایش دارند — گویی مغز آن‌ها از پیش برای دریافت دین «آماده» است. جاستین ال. بارت این پدیده را «باروری شناختی دین» می‌نامد و استدلال می‌کند که مغز کودک با مکانیسم‌هایی مانند تشخیص عامل، غایت‌انگاری و ثنویت شهودی به‌گونه‌ای فرگشت یافته که باورهای دینی را به‌راحتی می‌پذیرد.

دبورا کلمن در آزمایش‌های خود از کودکان چهار تا هفت ساله پرسید «کوه‌ها برای چه هستند؟» کودکان به‌جای پاسخ علّی («از فشار زمین‌شناختی درست شدند»)، پاسخ غایت‌انگارانه دادند: «برای اینکه حیوانات از آن‌ها بالا بروند» یا «برای اینکه برف روی آن‌ها بماند». این الگو حتی در کودکانی که هیچ آموزش دینی صریحی نداشتند نیز مشاهده شد. نتیجه مهم این است که ذهن کودک به‌طور پیش‌فرض جهان را «ساخته‌شده برای هدفی» می‌بیند — همان ساختار شناختی که زیربنای باور به خالق هوشمند است.

این یافته‌ها اهمیت نظری مهمی دارند: اگر کودکان بدون آموزش صریح به باورهای دینی گرایش دارند، دین نه یک اختراع فرهنگی محض، بلکه پاسخی طبیعی به ساختار شناختی مغز انسان است. پاسکال بویر این را «مسیر کمترین مقاومت» می‌نامد — دین راحت‌ترین الگویی است که مغز انسان می‌تواند دربارهٔ جهان بسازد.

 یادگیری اجتماعی و تکیه بر مرجعیت 
کودکان به لحاظ فرگشتی برای پذیرش بی‌چون و چرای هشدارها و آموزه‌های والدین برنامه‌ریزی شده‌اند. این ویژگی به عنوان محصول جانبی، راه را برای انتقال باورهای دینی نسل‌های پیش بدون نیاز به شواهد تجربی باز می‌کند.

ریچارد داوکینز از فرضیه محصول جانبی بودن دین دفاع می‌کند و استدلال می‌کند که بقای نوع انسان بیش از هر گونه دیگری به تجارب اندوخته‌شده نسل‌های پیشین متکی است. مغز کودک یک قاعده سرانگشتی دارد که برایش مزیتی در انتخاب طبیعی ایجاد می‌کند: هر آنچه را که والدین و بزرگان قبیله می‌گویند بدون چون و چرا باور کند. اگرچه این زودباوری از نظر داروینی توجیه دارد، پیامد مستقیم آن این است که کودک نمی‌تواند میان توصیه‌های خوب و بد تمایز قائل شود. همین مطلب دربارهٔ گزاره‌های مربوط به جهان، کیهان، اخلاق و سرشت بشر نیز صادق است؛ وقتی کودک بزرگ شود، همه آموخته‌هایش — چه مهمل چه مفید — را به فرزندان خود منتقل می‌کند. در این مدل، انتظار می‌رود در نقاط جغرافیایی مختلف، باورهای گوناگون که هیچ پایه‌ای در واقعیت ندارند به ارث برسند و خرافات و باورهای کاذب به صورت محلی فرگشت یابند — درست مانند زبان‌هایی که نیای مشترک دارند و با گذر زمان و فاصله جغرافیایی از هم دورتر می‌شوند.

با این حال، برخی پژوهشگران میان «زودباوری» و «اعتماد انتخابی» تمایز قائل می‌شوند. پژوهش‌های پل هریس نشان می‌دهد کودکان کورکورانه همه چیز را نمی‌پذیرند؛ بلکه به‌طور فرگشتی «اعتبار» منبع را ارزیابی می‌کنند — افرادی که پیش‌تر درست گفته‌اند بیشتر مورد اعتمادند. این «اعتماد انتخابی» توضیح می‌دهد که چرا کودکان باورهای دینی والدین را می‌پذیرند اما باورهای متناقض غریبه‌ها را رد می‌کنند؛ و چرا تغییر دین در بزرگسالی نیازمند تجربه‌ای قوی یا مرجعیتی جدید است.

 میمتیک‌های خداباور و بقای گروهی 
برخی میم‌های دینی مانند مفهوم خدای ناظر یا جهنم، به دلیل هماهنگی با سیستم‌های پاداش و تنبیه مغز، قدرت تکثیر بیشتری یافته‌اند. این میم‌ها با بهره‌گیری از اضطراب ناشناخته‌ها و نیاز به نظم اجتماعی، به بقای ساختار دین کمک می‌کنند. میم‌هایی که با ایجاد ترس از خطرات ناشناخته یا رفتارهای آیینی تکرارپذیر عمل می‌کنند، به دلیل هماهنگی با مکانیسم‌های کاهش اضطراب مغز، شانس بیشتری برای بقا دارند. این فرایند «میمتیک‌های خداباور» را با توان انسان برای بقا و تولیدمثل در قالب گروه‌های اجتماعی پیوند می‌زند.

«جان دی. گوتش» معتقد است که در پی فرگشت خودآگاهی، انسان با خلأ بزرگی در درک جهان و اضطراب مرگ روبرو شد. مفهوم خداوند به عنوان راهکاری برای پر کردن این خلأ و کاهش اضطراب پدید آمد. با اختراع خط در حدود ۶۰۰۰ سال پیش، این مفاهیم که تا پیش از آن شفاهی بودند، شکلی دائمی یافتند. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، این متون دینی به مثابه واحدهای اطلاعاتی (میم‌ها) در معرض انتخاب طبیعی قرار گرفتند و می‌توانند سه نوع اثر بر توانایی زیستی انسان داشته باشند: مثبت، منفی یا خنثی. متون و قوانینی که همبستگی اجتماعی را تقویت و برازش گروه را افزایش می‌دادند به «متون مقدس» تبدیل شدند، در حالی که ادبیات دینی که توان بقا و تولیدمثل پیروان را کاهش می‌داد در طول تاریخ حذف شد و منقرض گشت.

+انواع میمتیک‌های خداباور و شاخص توانایی زیستی در قوانین مذهبی مختلف الگوی رفتاری  دین بابلی ۱۷۵۰ ق. م  دین کنعانی ۱۴۰۰ ق. م  یهودی ۷۰۰ ق. م یهودی ۱۱۰۰ میلادی  مسیحی (کلیسای کاتولیک) ۱۱۰۰ میلادی  اسلام ۱۱۰۰ میلادی  مسیحی (کاتارها) ۱۱۰۰ میلادی مسیحی شیکرها ۱۸۰۰ میلادی مسیحی (معبد مردم) ۱۹۷۷ میلادی خدا  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد آفرینش‌گرایی  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد معتقد زندگی پس از مرگ  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد  معتقد خودکشی  نامشخص  نامشخص  منع  منع  منع  منع  تشویق  منع  تشویق ازدواج  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  منع  منع  تشویق طلاق  مجاز  نامشخص  مجاز  مجاز  منع  مجاز  منع  منع  منع احترام والدین  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق  تشویق چندهمسری  جایز  جایز  جایز  منع  منع  مجاز  منع  منع  منع زنا با محارم  منع  تشویق  نه برای عموم   منع  منع  منع  منع  منع  منع  منع رابطهٔ جنسی با همجنس  نامشخص  منع  منع  منع  منع  منع  منع  منع  منع شاخص توان برای بقا و تولیدمثل  کم / متوسط  کم  متوسط  بالا  بالا  بالا  کم  کم  صفر

بخش بزرگی از تورات بر ترسیم نظمی جهانی معتبر متمرکز است که ماهیت و اعتبار خدا، رابطه او با انسان و رفتارهای لازم برای کسب تقدس را دربر می‌گیرد؛ به طوری که اکثریت ۶۱۳ فرمان تورات به این موضوع‌ها اختصاص یافته‌اند. با این حال، در طول تاریخ پرفراز و نشیب عبرانیان، شریعت برای انطباق با شرایط زمانی ناچار به اصلاح یا جهش شد. ثبات خیره‌کننده قانون یهودی در میان جمعیت‌های مختلف خاور نزدیک باستان، نتیجه ادغام میم‌های خداباورانه افزایش‌دهنده توان بقا و تولیدمثل و طرد میم‌های کاهنده آن است. قانون مسیحی شرایطی فراهم آورد تا غیریهودیان و یهودیان ناراضی نیز به سطح توانایی زیستی مشابه دست یابند و با پذیرش گسترده، استراتژی‌های ناپایدارتر را در سراسر امپراتوری روم تحت تأثیر قرار داد. در مقابل، شیکرها نمونه بارز جمعیتی هستند که با پذیرش جهش مرگبار میمتیک «تجرد» — اعتقاد به اینکه برای رسیدن به تقدس نباید ازدواج کرد یا بچه‌دار شد — زوال خود را رقم زدند.

 نظریه وراثت دوگانه و فرگشت مشترک ژن-فرهنگ 

نظریه وراثت دوگانه که با نام «فرگشت مشترک ژن-فرهنگ» نیز شناخته می‌شود، یکی از چارچوب‌های اصلی در روان‌شناسی فرگشتی مدرن برای تبیین دین است. این نظریه که توسط پژوهشگرانی چون رابرت بوید، پیتر ریچرسون و جوزف هنریش توسعه یافته، معتقد است رفتار انسان محصول تعامل دو فرایند فرگشتی متفاوت اما مکمل است: فرگشت ژنتیکی و فرگشت فرهنگی. برخلاف انطباق‌گرایان بیولوژیک که دین را مستقیماً در ژن‌ها جستجو می‌کنند، طرفداران این مکتب دین را یک «انطباق فرهنگی» می‌دانند. مکانیسم‌های کلیدی این رویکرد عبارتند از:

۱. انتخاب میان‌گروهی: گروه‌هایی که سنت‌های مذهبی‌شان همکاری، ایثار و فداکاری را تشویق می‌کردند، در رقابت با گروه‌های بی‌نظم یا خودخواه پیروز شدند. در نتیجه، «بسته‌های فرهنگی مذهبی» از طریق بقای گروه‌های مذهبی در طول تاریخ گسترش یافتند.

۲. یادگیری سوگیرانه: مغز انسان به گونه‌ای فرگشت یافته که به‌طور انتخابی از افراد موفق و بانفوذ تقلید کند. مناسک مذهبی که توسط این افراد انجام می‌شد، از طریق تقلید اجتماعی به نسل‌های بعدی منتقل شد، حتی اگر فایده زیستی فوری برای فرد نداشت.

نکته محوری این نظریه این است که فرهنگ مذهبی می‌تواند «فشارهای انتخابی» جدیدی بر فرگشت ژنتیکی انسان ایجاد کند. جوامعی که هزاران سال از قوانین مذهبی برای همکاری استفاده کرده‌اند، محیطی فراهم آوردند که در آن افرادی با مغزهای اجتماعی‌تر و پذیراتر نسبت به هنجارها، شانس بیشتری برای بقا و تولیدمثل داشتند. این فرایند باعث شد بیولوژی انسان در طول زمان با «زیستن در محیط مذهبی» سازگار شود.

 تقابل نظریه سازش، محصول جانبی و وراثت دوگانه 
در روان‌شناسی فرگشتی دین یکی از مباحث بنیادی، تبیین ماهیت فرگشتی باورهای مذهبی است. در حالی که برخی پژوهشگران دین را نتیجه‌ای ثانویه از دیگر توانمندی‌های مغز می‌دانند، گروهی دیگر معتقدند دین یک سازش (Adaptation) فرگشتی مستقل است که مزایای بقایی مستقیمی برای انسان فراهم کرده است.

این اختلاف دیدگاه به نقدهای جدی بر نظریه محصول جانبی انجامیده است. منتقدان استدلال می‌کنند که اگر دین فاقد فایده زیستی بود، هزینه‌های گزافش توسط انتخاب طبیعی حذف می‌شد. ریچارد سوسیس با مطالعه جوامع گوناگون نشان داد که مناسک پرهزینه دینی با حذف «مفت‌سواران»، اعتماد و همکاری درون‌گروهی را افزایش می‌دهند که خود مزیتی سازشی بزرگ برای بقای گروه است.

آرا نورنزایان نیز استدلال می‌کند که باور به موجودات ماوراءطبیعی ناظر بر رفتار انسان‌ها، پاسخی فرگشتی به چالش همکاری در جوامع بزرگ است. این «خدایان بزرگ» با ایجاد ترس از مجازات، اخلاق اجتماعی را تقویت کرده و بقای گروه‌های مذهبی را در رقابت با دیگران تضمین کرده‌اند.

این پیچیدگی ساختاری و پایداری هزاران‌ساله نشان می‌دهد که سیستم‌های دینی فراتر از یک خطای شناختی ساده هستند و به عنوان ابزارهای سازمان‌دهی اجتماعی، نقش کلیدی در پیروزی گروه‌های منسجم بر گروه‌های پراکنده داشته‌اند.

برای درک جایگاه نظریه وراثت دوگانه باید آن را در میان دو دیدگاه سنتی دیگر بازشناخت. دیدگاه «محصول جانبی» (مانند نظریات پاسکال بوایه) دین را حاصل فعالیت جانبی مکانیسم‌های شناختی و گاهی یک انگل فرهنگی می‌داند که صرفاً برای تکثیر خود تلاش می‌کند. نظریه وراثت دوگانه اما دین را نه یک «باگ» یا «انگل»، بلکه یک «انطباق فرهنگی» کارآمد می‌داند که به دلیل حل مشکلات همکاری در گروه‌های بزرگ، توسط انتخاب طبیعی در سطح گروه برگزیده شده است. این رویکرد از «انطباق‌گرایی بیولوژیک ساده» نیز فراتر می‌رود؛ واحد اصلی انتخاب نه «ژن»، بلکه «واحدهای فرهنگی» مانند عقاید و مناسک هستند که از طریق یادگیری اجتماعی و رقابت میان‌گروهی منتقل می‌شوند. فرگشت فرهنگی بسیار سریع‌تر از فرگشت بیولوژیک عمل می‌کند و جوامعی که بسته‌های فرهنگی مذهبی منسجم‌تری داشتند، در رقابت‌های تاریخی پیروز شدند. در نهایت، این مکتب با مفهوم «فرگشت مشترک ژن-فرهنگ» بیان می‌دارد که اگرچه دین ممکن است از بسترهای شناختی پیشین جوانه زده باشد، اما بعداً به ابزاری قدرتمند تبدیل شد که حتی فشارهای انتخابی بر ژن‌های انسان را نیز تغییر داد؛ یعنی بیولوژی انسان در طول زمان با زیستن در محیط‌های مذهبی سازگار شده است.

 سازوکارهای شناختی ماندگاری دین 
بسیاری از پژوهشگران فرگشتی در پی پاسخ به این پرسش‌اند که چرا باورهای دینی علی‌رغم هزینه‌بر بودن، در طول نسل‌ها پایدار می‌مانند. پاسخ در سازوکارهای اختصاصی مغز انسان نهفته است:
 سوگیری تأیید: سوگیری تأییدی یکی از کلیدی‌ترین این سازوکارهاست. مغز انسان تمایل دارد شواهد هماهنگ با باورهای پیشین خود را سریع جذب و شواهد متناقض را نادیده بگیرد. در بافت دین، این سوگیری باعث می‌شود مؤمنان حوادث مثبت را «استجابت دعا» و حوادث منفی را «آزمون الهی» تفسیر کنند تا ساختار اصلی باور دست‌نخورده بماند.
 مفاهیم حداقل نقض‌کننده شهود: مفاهیم دینی به دلیل ویژگی «حداقل نقض‌کننده شهود» (MCI)، به‌گونه‌ای ساختار یافته‌اند که حافظه انسان آن‌ها را راحت‌تر بازیابی و منتقل کند. این ویژگی در کنار سوگیری‌های شناختی، پایداری فوق‌العاده ادیان را در بسترهای فرهنگی گوناگون تضمین می‌کند.
 انسان‌انگاری: تمایل فرگشتی انسان به انسان‌انگاری باعث می‌شود ذهن برای پدیده‌های پیچیده طبیعی، «نیت» و «عامل هوشمند» تصور کند. این سازوکار که ریشه در نیاز به پیش‌بینی رفتار دیگران دارد، زیربنای تصور خدایانی است که ویژگی‌های انسانی مانند خشم، شادی یا پاداش‌دهی دارند.

 شواهد تجربی و آماری 
پژوهش‌های فرگشتی در حوزه دین تنها به نظریه‌پردازی محدود نمی‌شوند؛ داده‌های آماری و تجربی متعددی برای بررسی تأثیر دین بر بقا و تولیدمثل گردآوری شده است:

 دین و باروری 
5-5.9

یکی از قوی‌ترین شواهد در روان‌شناسی فرگشتی، رابطه مثبت میان دین‌داری و نرخ باروری است. داده‌های آماری نشان می‌دهند که در اکثر جوامع، افراد مذهبی تمایل به داشتن فرزندان بیشتری دارند. از منظر فرگشتی این پدیده استراتژی بقایی است؛ زیرا باورهای مذهبی اغلب بر ارزش‌های خانوادگی و تولیدمثل تأکید دارند که منجر به افزایش سهم ژنتیکی و فرهنگی گروه‌های مذهبی در نسل‌های آینده می‌شود.

بسیاری از ادیان تولیدمثل و افزایش جمعیت را نشانه مقبولیت الهی و ابزاری برای گسترش نفوذ مذهبی می‌دانند. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، این تأکید بر باروری بالا راهبردی سازشی است برای تضمین بقای فرهنگ و سیستم عقیدتی در بلندمدت.

پل ارلیش در نقد پیامدهای این راهبردها در عصر مدرن استدلال می‌کند که تأکید بر افزایش حداکثری جمعیت به یک تله فرگشتی تبدیل شده است؛ وضعیتی که در آن راهبردهای سودمند گذشته برای بقای گروه‌ها، به دلیل محدودیت منابع سیاره‌ای به تهدیدی برای بقای گونه تبدیل شده‌اند. اصرار بر «تکثیر به هر قیمت» بدون توجه به ظرفیت برد طبیعت، به نادیده گرفتن بحران‌هایی نظیر کمبود منابع آب و تغییرات اقلیمی انجامیده است.

 تفاوت‌های جنسیتی در دین‌داری 
یکی از یافته‌های جهان‌شمول در روان‌شناسی دین این است که در تقریباً تمام جوامع و ادیان، زنان به‌طور میانگین مذهبی‌تر از مردان‌اند؛ بیشتر نماز می‌خوانند، بیشتر به کلیسا یا مسجد می‌روند، و باورهای دینی عمیق‌تری گزارش می‌دهند. این پدیده جهان‌شمول تبیین فرگشتی جالبی طلب می‌کند.

چند تبیین فرگشتی مطرح شده است. نخست، فرضیه ریسک‌پذیری: مردان به‌طور فرگشتی تمایل بیشتری به ریسک‌پذیری دارند که در محیط باستانی برای رقابت جنسی مفید بود. بی‌دینی نیز نوعی ریسک‌پذیری فکری است — رد اقتدار سنتی — که با این تمایل مردانه همسو است.

دوم، فرضیه شبکه اجتماعی: زنان به‌طور فرگشتی بیشتر به پیوندهای اجتماعی وابسته بودند زیرا بقای فرزندان به همکاری با دیگر زنان نیاز داشت. دین که قوی‌ترین نهاد ایجادکننده شبکه اجتماعی است، برای زنان جذاب‌تر بود.

سوم، فرضیه مراقبت از فرزند: سرمایه‌گذاری والدینی زنان بسیار بیشتر از مردان است. دین با تقویت ارزش‌های اخلاقی، پیوند خانوادگی و حمایت اجتماعی، به‌طور مستقیم منافع فرگشتی زنان را تأمین می‌کند.

 پروتکل‌های بهداشتی رمزگذاری‌شده در دین 
300px|بندانگشتی|
دو زن ژاپنی در حال شستن دست‌هایشان در آیین «تمیزو» پیش از ورود به معبد شینتو (۱۹۱۵)؛ این آیین طهارت که در ورودی تمام معابد شینتو انجام می‌شود، از منظر روان‌شناسی فرگشتی نمونه‌ای از «پروتکل بهداشتی رمزگذاری‌شده» است. ظهور مستقل این الگو — شستشوی اجباری پیش از تجمع مذهبی — در فرهنگ‌های مختلف از یهودیت تا اسلام و شینتو، شاهدی بر 
جهان‌شمول بودن این سازوکار فرگشتی است.

یکی از تبیین‌های فرگشتی جالب دربارهٔ تابوهای مذهبی این است که بسیاری از ممنوعیت‌های دینی در واقع «دانش بهداشتی تجربی» هستند که در قالب فرمان الهی رمزگذاری و منتقل شده‌اند. در جوامعی که نه علم میکروب‌شناسی داشتند و نه امکان توضیح علّی، ممنوعیت مذهبی کارآمدترین روش انتقال این دانش به نسل‌های بعد بود.

مارون هریس، انسان‌شناس آمریکایی، در کتاب «گاوها، خوک‌ها، جنگ‌ها و جادوگران» استدلال می‌کند که ممنوعیت خوردن گوشت خوک در یهودیت و اسلام ریشه‌ای عمیقاً مادی و بهداشتی دارد. خوک در آب‌وهوای گرم و خشک خاورمیانه برخلاف گاو و گوسفند که علوفه می‌خورند، برای تغذیه با انسان رقابت مستقیم دارد و منابع آب فراوانی می‌طلبد؛ در عین حال میزبان کرم تریشینلا اسپیرالیس است که می‌تواند بیماری کشنده تریشینوز ایجاد کند. از دیدگاه فرگشتی، جوامعی که این تابو را پذیرفتند از مزیت بهداشتی برخوردار شدند.

با این حال مری داگلاس، انسان‌شناس بریتانیایی، در کتاب «پاکی و خطر» نقد مهمی بر این رویکرد وارد می‌کند. او استدلال می‌کند که اگر علت ممنوعیت خوک صرفاً بهداشتی بود، دیگر حیوانات پرخطر نیز باید ممنوع می‌شدند. به نظر داگلاس، ممنوعیت خوک اساساً یک طبقه‌بندی شناختی است: خوک سم دو شاخه دارد (مثل حیوانات «پاک») اما نشخوار نمی‌کند — یعنی از قانون طبیعی دسته‌بندی تخطی می‌کند. ذهن انسان چیزهایی را که دسته‌بندی‌شان مبهم است به‌طور فرگشتی «ناپاک» می‌پندارد.

از دیدگاه روان‌شناسی فرگشتی، این دو تبیین لزوماً متضاد نیستند. ریچارد سوسیس و همکارانش نشان داده‌اند که مناسک پرهزینه دینی — از جمله رعایت تابوهای غذایی سخت‌گیرانه — کارکرد دوگانه دارند: هم از آسیب فیزیکی واقعی جلوگیری می‌کنند و هم‌مرزهای گروهی را تقویت می‌کنند و «مفت‌سواران» را حذف می‌کنند.

 سلامت و طول عمر 
مطالعات اپیدمیولوژیک متعددی نشان داده‌اند که مشارکت در فعالیت‌های مذهبی با افزایش امید به زندگی و سلامت روانی رابطه دارد. این اثر احتمالاً ناشی از حمایت‌های اجتماعی در گروه‌های مذهبی، کاهش رفتارهای پرخطر مانند مصرف الکل و کاهش استرس از طریق دعا و آیین‌های مذهبی است. از دیدگاه فرگشتی، این مزایای سلامتی توان فرد را برای مراقبت از فرزندان و انتقال تجربیات به نسل بعد افزایش می‌دهد.

افزون بر این، تحقیقات روی طول عمر روحانیان نشان داده که این افراد به‌طور میانگین از طول عمر بالاتری نسبت به سایر اقشار برخوردارند. این پدیده که گاهی «اثر روحانیت» نامیده می‌شود، به انضباط رفتاری، رژیم غذایی سالم‌تر، عدم مصرف دخانیات و وجود شبکه‌های حمایتی قوی نسبت داده می‌شود. از منظر فرگشتی، طول عمر بیشتر این افراد — حتی اگر خود فرزندی نداشته باشند — از طریق حفظ دانش، سنت‌ها و ایجاد ثبات اجتماعی به بقای کل گروه کمک می‌کند.

در مطالعات تطبیقی پیرامون طول عمر رهبران مذهبی، روحانیون شینتو در ژاپن نسبت به همتایان خود در سایر ادیان از میانگین طول عمر بالاتری برخوردارند. پژوهشگران این پدیده را به ترکیبی از آیین‌های طهارت شینتویی، زندگی در محیط‌های طبیعی زیارتگاه‌ها و وضعیت تأهل پایدار — برخلاف برخی سنت‌های رهبانی — نسبت می‌دهند.

 فرضیه ناسازگاری فرگشتی دین و بحران‌های مدرن 
فرضیه ناسازگاری فرگشتی بیان می‌کند که مکانیسم‌های ذهنی ما برای زندگی در گروه‌های کوچک شکارچی-گردآورنده فرگشت یافته‌اند و ممکن است در دنیای مدرن کارکرد اصلی خود را از دست داده باشند. برای نمونه، تمایل به پذیرش اقتدار مذهبی که در گذشته برای انسجام گروهی مفید بود، ممکن است در جوامع بزرگ امروزی به درگیری‌های فرقه‌ای یا تعصباتی بینجامد که دیگر با هدف بقای کلی انسان سازگار نیست.

 انسان‌محوری و بهره‌کشی از طبیعت 
250px|بندانگشتی|چپ|نگاره‌ای از «زنجیره بزرگ هستی» (۱۵۷۹)؛ از منظر روان‌شناسی فرگشتی، این ساختار نمادی از «سوگیری انسان‌محور» است که برای توجیه فرادستی گونه بشر در دین نهادینه شده است.

از منظر روان‌شناسی فرگشتی، سیستم شناختی انسان برای «بهره‌برداری حداکثری و فوری» از منابع جهت تضمین بقا فرگشت یافته است. ادیان با تقویت باورهای انسان‌محوری، این سوگیری‌های شناختی از پیش موجود را مشروعیت بخشیده و نهادینه کرده‌اند. لین وایت مدعی است که ریشه بحران زیست‌محیطی کنونی در نگرش انسان‌مدارانه ادیان ابراهیمی — به‌ویژه در سفر پیدایش — نهفته است؛ جایی که به انسان دستور داده شده بر زمین و جانداران سروری کند. به اعتقاد وایت، مسیحیت با طرد جاندارانگاری و بی‌روح پنداشتن طبیعت، راه را برای بهره‌کشی بی‌رویه از محیط زیست هموار کرد. این سازوکار که در گذشته انطباقی کارکردی برای جوامع کوچک بود، در دوران معاصر به مانعی برای اخلاق زیست‌محیطی بدل شده است.

 انکار مرگ و ارتباط با انکار تغییر اقلیم 
طبق نظریه مدیریت وحشت، دین با ارائه وعده جاودانگی، اضطراب ناشی از آگاهی به فناپذیری را کاهش می‌دهد. با این حال، پژوهشگران معتقدند همین مکانیسم دفاعی در دنیای مدرن به شکل انکار تغییر اقلیم بروز می‌کند. ذهن انسان به لحاظ فرگشتی تمایل دارد تهدیداتی که تدریجی اما هولناک‌اند را نادیده بگیرد. آلف هورنبورگ، دانشمند حوزه انسان‌شناسی و بوم‌نشانه‌شناسی، معتقد است باورهایی نظیر رستاخیز، زندگی ابدی یا تناسخ، روش‌های کیهان‌شناختی برای مقابله با واقعیت مرگ‌اند. او می‌نویسد:

افزون بر این، بسیاری از افراد با تکیه بر باورهای غایت‌انگارانه و این تصور که جهان تحت کنترل قدرتی الهی است، نابودی محیط زیست توسط انسان را غیرممکن یا بخشی از اراده الهی می‌دانند. این عدم تطابق میان «مکانیسم آرامش‌بخش دینی» و «واقعیت علمی بحران اقلیمی» به نوعی خوش‌بینی کاذب و فلج شدن اراده جمعی برای تغییرات زیست‌محور می‌انجامد.

 نقد تمرکز بر جهان پس از مرگ 
یکی از نقدهای جدی به تبیین‌های فرگشتی دین، نادیده گرفتن هزینه‌های روانی و اجتماعی تمرکز مفرط بر «جهان پس از مرگ» در تقابل با «بهزیستی در دنیای کنونی» است. منتقدان استدلال می‌کنند که اگر دین صرفاً سازگاری برای بقا بود، نباید به رفتارهایی می‌انجامید که زندگی کنونی فرد را فدای پاداش‌های اثبات‌ناپذیر پس از مرگ می‌کند. استیون پینکر معتقد است تمرکز بر جهان پس از مرگ نه یک سازگاری، بلکه نوعی «هک کردن» مکانیزم‌های پاداش مغز توسط میم‌های مذهبی است. این منتقدان به پارادوکسی اشاره می‌کنند که روان‌شناسی فرگشتی اغلب در تبیین آن ناتوان است: چگونه موجودی که برای بقا طراحی شده، آموزش می‌بیند که «موقتی بودن زندگی» را بپذیرد و تمام اعمال خود را به نفع موجودیتی انتزاعی پس از مرگ تنظیم کند؟

 تقابل بین‌گروهی، انسانیت‌زدایی و نسل‌کشی 
350px|بندانگشتی|چپ|کشتار سن‌بارتلمی در فرانسه؛ از منظر روان‌شناسی فرگشتی، این واقعه «نیمه تاریک» انسجام گروهی را نشان می‌دهد. اسکات آتران استدلال می‌کند که ادعای انحصاری بر «حقیقت مطلق»، مکانیزم‌های قوم‌مداری را به شکلی افراطی فعال می‌کند تا جایی که «بیگانه مذهبی» به عنوان تهدیدی وجودی برای بقای معنوی گروه شناسایی می‌شود.

یکی از پیامدهای مخرب «عدم تطابق فرگشتی»، فعال شدن مکانیسم انسانیت‌زدایی در منازعاتی است که بر پایه هویت‌های دینی شکل می‌گیرند. مغز انسان برای همکاری در گروه‌های کوچک فرگشت یافته و به‌طور طبیعی نسبت به «برون‌گروه» بدبینی حفاظتی دارد. در محیط باستانی این ویژگی مانع از نابودی قبیله می‌شد، اما در دنیای مدرن، ترکیب آن با قدرت نظامی و ایدئولوژی‌های مذهبی انحصارطلب به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به نسل‌کشی تبدیل شده است.

هنگامی که گروهی مذهبی موفق شود طرف مقابل را با برچسب‌هایی نظیر «بی‌دین»، «اهریمنی» یا «پست‌تر از انسان» توصیف کند، ترمزهای اخلاقی مغز که به‌طور طبیعی مانع از آسیب به هم‌نوع می‌شوند از کار می‌افتند. دین در این حالت با ارائه یک «مجوز اخلاقی» بر پایه متون باستانی، خشونت علیه کسانی را که خارج از دایره مقدسات گروه‌اند نه تنها توجیه، بلکه وظیفه‌ای برای بقای معنوی یا فیزیکی گروه جلوه می‌دهد.

 پیامدهای جمعیت‌شناختی: هوش، دین‌داری و باروری 
یکی از مباحث بحث‌برانگیز در روان‌شناسی فرگشتی مدرن، شکاف نرخ باروری میان گروه‌های مذهبی و سکولار است. داده‌های آماری نشان می‌دهند که افراد با تحصیلات و هوش بالاتر — که معمولاً گرایش کمتری به دین‌داری سنتی دارند — تمایل به داشتن فرزندان کمتری دارند، در حالی که گروه‌های مذهبی و سنتی نرخ باروری بالاتری حفظ کرده‌اند. از منظر فرگشتی، این پدیده در بلندمدت می‌تواند ترکیب جمعیتی و فرهنگی جوامع را تغییر دهد.

برخی پژوهشگران معتقدند این نابرابری در زاد و ولد، زمینه‌ای برای رشد پوپولیسم و بازگشت به سنت‌گرایی افراطی است. این فرایند به عنوان یک «فشار فرگشتی» عمل می‌کند که در آن میم‌های دینی مشوق تولیدمثل بر میم‌های سکولار که به کنترل جمعیت تمایل دارند، غلبه می‌کنند. بقای فرهنگی نه بر پایه «ضریب هوشی» یا «پیشرفت علمی»، بلکه بر توانایی یک ایدئولوژی برای متقاعد کردن پیروانش به تولیدمثل بیشتر استوار شده است.

یکی دیگر از ابعاد این تغییرات جمعیت‌شناختی، مهاجرت گسترده از جوامع مذهبی و در حال توسعه به کشورهای پیشرفته و سکولار است. کشورهای توسعه‌یافته به دلیل نرخ باروری پایین‌تر از سطح جایگزینی با بحران کمبود نیروی کار روبرو هستند. جوامع مذهبی که نرخ باروری بالایی دارند، نیروی جوان مازاد خود را به این قطب‌های اقتصادی روانه می‌کنند. از دیدگاه روان‌شناسی فرگشتی این وضعیت یک «پارادوکس فرگشتی» ایجاد کرده: جوامعی که در تکنولوژی و علم پیروز شده‌اند، در رقابت بیولوژیک در حال واگذاری میدان به جوامعی هستند که ساختارهای مذهبی و سنتی خود را حفظ کرده‌اند.

 عدم همکاری با جامعه جهانی 
بزرگ‌ترین چالش‌های معاصر بشر مانند هوش مصنوعی، همه‌گیری جهانی و گرمایش زمین نیازمند همکاری یکپارچه در سطح جهانی هستند. با این حال، دین به لحاظ فرگشتی برای تسهیل همکاری‌های «درون‌گروهی» در مقیاس‌های کوچک فرگشت یافته است. دین با ترویج «نوع‌دوستی محدود به گروه»، مرزهای هویتی محکمی میان «خودی» و «بیگانه» ترسیم می‌کند و ترمزهای اخلاقی انسان را در برابر رنج کسانی که خارج از دایره اعتقادی او هستند تضعیف می‌کند.

این عدم همکاری از دو جهت قابل تبیین است: نخست، هزینه‌های علامت‌دهی انحصاری — برای اینکه مناسک مذهبی سیگنالی صادقانه باشند، باید پیروان را از دنیای خارج متمایز کنند؛ در نتیجه همکاری با نهادهای بین‌المللی به عنوان «خیانت به هویت گروهی» تعبیر می‌شود. دوم، انزوای فرگشتی — گروه‌های مذهبی صلب با ایجاد دیوارهای اطلاعاتی و رفتاری نوعی «انزوای فرگشتی» پدیدمی‌آورند. این انزوا اگرچه در کوتاه‌مدت ساختار قدرت درون گروه را حفظ می‌کند، در بلندمدت منجر به ناتوانی جامعه در انطباق با تغییرات سریع جهان می‌شود.

 سبک‌های شناختی و تمایلات مذهبی 
برخی مطالعات در روان‌شناسی فرگشتی رابطه میان هوش منطقی و باورهای دینی را بررسی کرده‌اند. فراتحلیل‌ها نشان می‌دهند که تمایل به تفکر تحلیلی می‌تواند باعث کاهش تدیّن شود، زیرا این سبک تفکر ابزاری برای به چالش کشیدن باورهای شهودی و پیش‌فرض‌های فرگشتی مغز است.

این پردازش مداوم برای حل تضادهای منطقی، نوعی استرس روانی مزمن ایجاد می‌کند که در افراد با تفکر شهودی کمتر دیده می‌شود؛ زیرا ذهن‌های تحلیل‌گر نیاز بیشتری به رفع ناهماهنگی‌های محیطی و منطقی دارند.

این فشار روانی در جوامعی که دین در آن‌ها اجباری یا بسیار مسلط است، تشدید می‌شود. در حالی که دین برای بسیاری نقش کاهنده استرس دارد، برای افرادی که به انسجام منطقی در جهان‌بینی خود نیاز دارند، می‌تواند به منبعی برای اضطراب و بیگانگی از خود تبدیل شود.

 دین در آینده از دیدگاه فرگشتی 
فرانس د وال، نخستی‌شناس، می‌گوید: «شک دارم که دین ناپدید شود. فکر نمی‌کنم این گزینه‌ای واقعی برای نوع بشر باشد. شاید بتوان آن را با چیز بهتری جایگزین کرد، اما ناپدید شدنش ممکن نیست.»

رابین دانبار در پایان کتاب دین چگونه فرگشت یافت و چرا ماندگار شد؟ نوشته است که «دین ویژگی‌ای عمیقاً انسانی است و جایگزین کردن آن در امور انسانی دشوار است. دین به عنوان پدیده‌ای احتمالاً به حیات خود ادامه خواهد داد، البته بدون شک با محتوای متفاوت.»

برخی پژوهشگران معتقدند در جوامع مدرن، ساختارهای مدنی و سیاسی جایگزین بسیاری از کارکردهای فرگشتی دین شده‌اند. در حالی که دین در گذشته ابزار اصلی انسجام اجتماعی و نظارت بر همکاری بود، امروزه نهادهایی مانند دولت-ملت، سیستم‌های قضایی مدرن و ناسیونالیسم این وظایف را بر عهده گرفته‌اند. شکوفایی اقتصادی در جوامع بسیار سکولار مانند کشورهای اسکاندیناوی نشان می‌دهد که وقتی امنیت جانی، رفاه مالی و حاکمیت قانون توسط دولت تضمین شود، نیاز فرگشتی به دین به عنوان ابزاری برای کاهش اضطراب و تضمین همکاری کاهش می‌یابد.

ایدئولوژی‌های سکولار و «شبه‌دین‌ها» مانند تعهد شدید به آرمان‌های علمی یا حقوق بشر نیز می‌توانند همان حس معنابخشی و پیوند گروهی را ایجاد کنند که پیش از این در انحصار ادیان بود. این جایگزین‌های مدرن نشان‌دهنده توانایی فرگشت فرهنگی انسان برای ابداع ابزارهای عقلانی به جای تکیه بر غرایز شهودی مذهبی‌اند.

فرضیه امنیت وجودی که توسط پیپا نوریس و رونالد اینگلهارت مطرح شده، بیان می‌کند که سطح دین‌داری در یک جامعه با میزان احساس امنیت جانی، رفاه مادی و ثبات اجتماعی رابطه معکوس دارد. از منظر فرگشتی، دین به عنوان سازوکاری دفاعی برای کاهش اضطراب در محیط‌های پرخطر عمل می‌کند؛ بنابراین هنگامی که جوامع از طریق توسعه اقتصادی به «امنیت وجودی» دست می‌یابند، نیاز فرگشتی به دین کاهش یافته و فرایند سکولاریسم شتاب می‌گیرد.

این فرضیه توضیح می‌دهد چرا در کشورهای با رفاه بالا مانند اسکاندیناوی دین‌داری به پایین‌ترین سطح رسیده، در حالی که در جوامع جنگ‌زده دین همچنان ابزاری حیاتی برای بقای روانی و همبستگی گروهی باقی مانده است.

 وضعیت کنونی و مسیرهای پژوهشی 
350px|بندانگشتی|چپ|روش‌های تصویربرداری برای ردیابی ریشه‌های زیستی دین در مغز: ۱. سی‌تی اسکن (چپ): ساختار فیزیکی مغز را نشان می‌دهد. ۲. تصویربرداری مقطعی انتشار پوزیترون (وسط): میزان سوخت‌وساز مغز را ردیابی می‌کند. ۳. تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (راست): ثابت کرده هنگام تصور موجودات فراطبیعی، همان بخش‌هایی از مغز روشن می‌شوند که برای درک افکار دیگران (نظریه ذهن) فرگشت یافته‌اند.

امروزه این رشته با بهره‌گیری از تکنولوژی‌های نوین نظیر تصویربرداری عصبی وارد مرحله جدیدی شده است. مطالعاتی که فعالیت مغز را در هنگام دعا یا مراقبه بررسی می‌کنند — در قالب رشته علوم اعصاب دین — به دنبال یافتن مراکز عصبی مرتبط با تجربه‌های معنوی و شناسایی دقیق‌تر ریشه‌های زیستی دین هستند. استفاده از شبیه‌سازی‌های کامپیوتری و مدل‌سازی عامل‌بنیان نیز به پژوهشگران اجازه می‌دهد درک کنند چگونه میم‌های دینی در یک جمعیت پخش می‌شوند و کدام الگوها در طول هزاران سال پایداری بیشتری داشته‌اند.

آزمایش‌های روان‌شناختی میان‌فرهنگی در جوامع متنوع نیز برای تشخیص اینکه کدام بخش از باورهای دینی «جهان‌شمول» و محصول ساختار فرگشتی مغز است و کدام بخش منحصر به فرهنگ‌های خاص، اهمیت حیاتی دارند. پروژه‌های مبتنی بر داده‌های بزرگ نظیر «پایگاه داده‌های تاریخ دین» در حال تبدیل کردن متون تاریخی به کدهای آماری هستند تا فرضیات فرگشتی دربارهٔ نقش دین در شکل‌گیری تمدن‌ها را بسنجند. مسیرهای آینده پژوهش نیز بر تأثیر فضای مجازی و هوش مصنوعی بر مکانیسم‌های فرگشتی نظیر «تعهد پرهزینه» و «نظارت اجتماعی» متمرکز شده‌اند.

 نقدها و دیدگاه‌های مخالف 
روان‌شناسی فرگشتی دین با وجود پیشرفت‌های چشمگیر، از سه جهت مورد انتقاد جدی قرار گرفته است: از سوی دانشمندان علوم طبیعی و اجتماعی که روش‌شناسی آن را زیر سؤال می‌برند، از سوی فیلسوفان و متکلمانی که پیامدهای معرفت‌شناختی آن را نقد می‌کنند، و از سوی کسانی که معتقدند این رویکرد بُعد عمیق‌تری از دین را نادیده می‌گیرد.

 نقدهای روش‌شناختی و علمی 
منتقدانی مانند استیون جی گولد مطرح کرده‌اند که بسیاری از تبیین‌های فرگشتی درباره دین «داستان‌های همین‌جوری» هستند — روایت‌هایی که به دلیل ماهیت تاریخی‌شان نه قابل آزمایش تجربی‌اند و نه قابل ابطال. به گفته آن‌ها، اینکه بتوان برای هر رفتاری یک داستان فرگشتی ساخت، لزوماً به معنای درستی آن داستان نیست.

از زاویه‌ای دیگر، پیتر ریچرسون و رابرت بوید استدلال می‌کنند که روان‌شناسی فرگشتی با تمرکز بیش از حد بر انتخاب ژنتیکی، نقش کلیدی «فرگشت فرهنگی» را نادیده می‌گیرد. به باور آن‌ها، بسیاری از ویژگی‌های دینی نه از طریق ژن‌ها، بلکه از طریق انتقال فرهنگی انباشته‌شده در طول نسل‌ها شکل گرفته‌اند و تحلیل صرفاً بیولوژیک نمی‌تواند این پیچیدگی را توضیح دهد.

 نقدهای فلسفی و خداباورانه 
در کنار نقدهای علمی، متفکرانی نظیر آلوین پلانتینگا و جاستین بارت چالش‌های معرفت‌شناختی مهمی مطرح کرده‌اند که ناظر به پیامدهای فلسفی این رویکرد است.

پلانتینگا استدلال می‌کند که تبیین منشأ فرگشتی باورهای دینی لزوماً به معنای رد حقیقت یا اعتبار آن باورها نیست — این همان چیزی است که در فلسفه «مغالطه ژنتیک» نامیده می‌شود. توضیح «چگونگی» پیدایش یک باور، صدق یا کذب آن را تعیین نمی‌کند؛ درست همان‌طور که توضیح فرگشتی توانایی ریاضی انسان، اعتبار قضایای ریاضی را زیر سؤال نمی‌برد.

پلانتینگا در «برهان تکاملی علیه طبیعت‌گرایی» یک قدم فراتر می‌رود و استدلال می‌کند که اگر ذهن انسان صرفاً برای بقا فرگشت یافته باشد، اعتماد به یافته‌های همین ذهن برای درک حقیقت — از جمله خود نظریه‌های فرگشتی — با چالش جدی روبروست؛ زیرا در انتخاب طبیعی، بقا بر حقیقت اولویت دارد و هیچ تضمینی وجود ندارد که مغز بقامحور ما تصویر درستی از جهان به ما بدهد.

جاستین بارت از زاویه‌ای متفاوت وارد می‌شود. او میان «تمایلات شناختی جهانی» — مانند آمادگی ذهنی برای پذیرش ناظر فوق‌طبیعی — و «محتوای فرهنگی خاص» تمایز قائل می‌شود و استدلال می‌کند که فرایندهای فرگشتی تنها بستری پذیرا برای دین ایجاد می‌کنند، نه محتوای آن را. جزئیات و تفاوت‌های کلامی باورها توسط محیط و یادگیری اجتماعی شکل می‌گیرند و نباید این دو سطح را با یکدیگر خلط کرد.

 نادیده گرفتن تجربه دینی شخصی 
ویلیام جیمز در کتاب انواع تجربه دینی (۱۹۰۲) استدلال کرد که تجربه دینی عمیق‌ترین و واقعی‌ترین تجربه‌ای است که انسان می‌تواند داشته باشد و تقلیل آن به کارکردهای اجتماعی، ماهیتش را از دست می‌دهد.

ویکتور فرانکل، بازمانده هولوکاست، از زاویه‌ای دیگر به همین نتیجه رسید. او در کتاب انسان در جستجوی معنا نشان داد که در اردوگاه‌های مرگ، آنچه بقا را تعیین می‌کرد نه قدرت جسمی بلکه داشتن «دلیلی برای زیستن» بود — چه دینی چه غیردینی. اما همین معنابخشی اغلب هیچ ربطی به تولیدمثل نداشت.

یکی از پاسخ‌های روان‌شناسی فرگشتی به این نقد از طریق فرضیه جهان عادل ارائه می‌شود. ملوین لرنر نشان داد که مغز انسان به‌طور بنیادی نیاز دارد باور کند جهان منصفانه است و رویدادها دلیل و نظم دارند — زیرا این باور توانایی برنامه‌ریزی بلندمدت و رفتار هدفمند را فعال می‌کند. دین با تأیید این باور — که جهان تحت نظم الهی است و هر چیزی دلیلی دارد — مستقیماً این نیاز شناختی را برآورده می‌کند و بار استرس مزمن را کاهش می‌دهد.

از این منظر، آرامش‌بخشی دین نه تنها با توانایی زیستی در تضاد نیست، بلکه از طریق کاهش بار استرس مزمن، سلامت و طول عمر را افزایش می‌دهد. دیوید اسلوان ویلسون استدلال می‌کند که ادیان «ابرموجوداتی» هستند که با یکدیگر در رقابت فرگشتی‌اند و ادیانی که هم معنا و آرامش می‌بخشیدند و هم رفتارهای همکاری‌محور و تولیدمثل را تشویق می‌کردند، در طول تاریخ پیروان بیشتری جذب کردند. اما همان‌طور که در بخش ناسازگاری فرگشتی نشان داده شد، مکانیسم‌هایی که در گذشته برای بقای گروه‌های کوچک سودمند بودند، در دنیای مدرن با محدودیت منابع و بحران زیست‌محیطی می‌توانند به تهدیدی برای بقای کل گونه تبدیل شوند. از منظر ویلسون، روان‌شناسی فرگشتی نه مدافع ادیان است و نه منتقد آن‌ها — بلکه ابزاری برای فهمیدن چرایی ماندگاری و تحول آن‌هاست.

 یادداشت 

 جستارهای وابسته 
 نظریه بازی‌ها (زیربنای ریاضی بحث‌های علامت‌دهی و مفت‌سواری)
 بوم‌شناسی رفتاری انسان (مقاله مادر که اصول کلی این علم را توضیح می‌دهد)
 انسان‌شناسی دین (نگاهی غیرفرگشتی و فرهنگی به پدیده دین برای مقایسه)
 تبار انسان و گزینش در ارتباط با جنسیت (کتاب پایه داروین برای شروع این بحث‌ها)
 زیست‌جامعه‌شناسی (رشته‌ای که ادوارد ویلسون برای بررسی رفتار اجتماعی از منظر زیستی پایه‌گذاری کرد)

 منابع 

 برای مطالعهٔ بیشتر 
 داوکینز، ریچارد. ژن خودخواه. ترجمه جلال سلطانی، تهران: نشر مرکز، ۱۳۹۶. (بررسی ریشه‌های بیولوژیک رفتار و مفهوم میم‌های فرهنگی).
 ویلسون، ادوارد. دربارهٔ طبیعت انسان. ترجمه آرش حسینیان، تهران: نشر تلخون، ۱۳۹۸. (تبیین ریشه‌های زیست‌جامعه‌شناختی دین و اخلاق).
 بویر، پاسکال. دین تبیین می‌شود: ریشه‌های فرگشتی تفکر دینی. ترجمه محمود حاج‌زمان، تهران: نشر سایه سخن، ۱۴۰۱. (کتاب محوری در زمینه علوم شناختی دین و محصول جانبی فرگشت).
 هنریش، جوزف. راز موفقیت ما: چگونه فرهنگ فرگشت انسانی را هدایت می‌کند. ترجمه کرم‌حبیب‌پور، تهران: نشر نقد فرهنگ، ۱۳۹۹. (منبع اصلی برای درک نظریه وراثت دوگانه و انطباق فرهنگی).
 رایت، رابرت. حیوان اخلاقی. ترجمه ابراهیم تقوی، تهران: نشر نگاه معاصر، ۱۳۹۴. (بررسی پایه‌های فرگشتی اخلاق و باورهای اجتماعی).

 پیوند به بیرون 

Robert Wright´s "The Evolution of God"
Stewart Guthrie Faces in the clouds A New Theory of Religion .
Evolutionary psychology of religion استیون پینکر.
Adaptations, Exaptations, and Spandrels
Religious thought and behaviour as by-products of brain function پاسکال بویر
 Minds and Gods: The Cognitive Foundations of Religion By Todd Tremlin, 2006 
 Is Religion Adaptive? Yes, No, Neutral, but Mostly, We Don't Know


رده:روان‌شناسی دین