دودمان نصریان

دودمان نصریانی (به عربی:بنو نصر) آخرین دودمان مسلمان در اسپانیا بود. نصریانی ها در ۱۲۱۲ میلادی پس از شکست موحدون در نبرد لاس ناواس دی تولوسا به قدرت رسیدند. ۲۳ امیر نصریانی، از ۱۲۳۲ با تأسیس این دودمان توسط محمد اول ابن نصر تا ۲ ژانویه ۱۴۹۲ میلادی که سپاهیان مسلمان به ارتش‌های مسیحی کاستیا و آراگون تسلیم شدند، بر امیرنشین گرانادا فرمان راندند. امروزه مهم‌ترین اثری که از زمان حکومت نصریانی به جای مانده، الحمرا است که یک مجموعه تاریخی پربازدید در اسپانیا است.

 پیشینهٔ تاریخی 
سلسله‌ای که به‌دست محمد یکم، امیر غرناطه بنیان نهاده شد، سرزمینی را دربرمی‌گرفت که شامل غرناطه، خائن، المرّیه و مالاگا می‌شد. والنسیا، شاطبه و خائن در جریان کارزارهای ریکونکیستا به‌دست مسیحیان افتاد و در بیشتر موارد، نصریان از سال ۱۲۴۳ میلادی به دست‌نشاندگانی تبدیل شدند که خراج می‌پرداختند. غرناطه همچنان مرکز فرهنگ اسلامی باقی ماند. نصریان بعدها با مرینیان مراکش اتحادهایی برقرار کردند.

صنایع دستی نصری، مانند کارهای پارچه‌ای و سفال لعاب‌دار، از فنون بغداد سدهٔ نهم الهام می‌گرفت و برای ساخت لعاب‌افشان به‌کار می‌رفت؛ نخست در مالاگا، مورسیا و المرّیه، و سپس در سدهٔ پانزدهم در مانیسیس. این سبک سفالگری که ابتدا تحت حمایت مسلمانان و سپس مسیحیان تولید شد، بر سبک بعدی سفالینه‌های رنگارنگ و لعاب‌دار ایتالیا موسوم به مایولیکا تأثیر گذاشت. در سدهٔ چهاردهم، نصریان به‌ویژه به خاطر معماری کاخ‌هایشان مانند الحمراء شناخته می‌شوند که حاصل تلاش‌های اسماعیل یکم و محمد پنجم بود.

در سال ۱۴۶۹، فردیناند دوم آراگون با ایزابلای یکم کاستیل ازدواج کرد و موجب اتحاد پادشاهی‌های مسیحی کاستیل و آراگون شد. این دو پادشاه هدف مشترکی در فتح آخرین پادشاهی مسلمان در شبه‌جزیره ایبری داشتند. در زمانی که مسیحیان کارزار خود علیه امارت غرناطه را آغاز کرده بودند، نصریان درگیر جنگ داخلی بر سر تخت غرناطه بودند. زمانی که ابوالحسن علی، سلطان غرناطه توسط پسرش محمد دوازدهم برکنار شد، ابوالحسن علی به مالاگا عقب نشست و جنگ داخلی میان جناح‌های رقیب درگرفت. مسیحیان نهایت استفاده را بردند و به تصرف دژهای مسلمانان ادامه دادند. محمد دوازدهم در ۱۴۸۳ در لوسنا (کوردوبا) به‌دست مسیحیان افتاد. او پس از ادای سوگند وفاداری به فردیناند دوم آراگون و ایزابلای یکم کاستیل آزاد شد. ابوالحسن علی سرانجام به سود برادرش محمد سیزدهم غرناطه، مشهور به الزغل (دلیر)، کناره‌گیری کرد، اما کشمکش او با محمد دوازدهم ادامه یافت. الزغل در این نزاع درونی برنده شد، اما ناچار به تسلیم در برابر مسیحیان شد. محمد دوازدهم در سال ۱۴۹۲ غرناطه را به فردیناند و ایزابلای سپرد و در آلپوجاراس به‌عنوان تیول حکومتی به او زمین داده شد، ولی او ترجیح داد با دریافت غرامت مالی از تاج اسپانیا شبه‌جزیره ایبری را ترک کند. جمعیت مسلمان باقی‌مانده به جایگاه مودخار رسیدند.



 دودمان 
سلسلهٔ نصری از قبیلهٔ عرب بنی خزرج تبار داشت و مدعی نسب مستقیم از سعد بن عباده، رئیس آن قبیله و یکی از صحابهٔ پیامبر اسلام محمد بود.

 فهرست سلاطین نصریانی  
 محمد اول ابن نصر (۱۲۳۸–۱۲۷۲)
 محمد دوم الفقیه (۱۲۷۳–۱۳۰۲)
 محمد سوم (۱۳۰۲–۱۳۰۹)
 نصر (۱۳۰۹–۱۳۱۴)
 اسماعیل اول (غرناطه) (۱۳۱۴–۱۳۲۵)
 محمد چهارم (۱۳۲۵–۱۳۳۳)
 یوسف اول (۱۳۳۳–۱۳۵۴)
 محمد پنجم (۱۳۵۴–۱۳۵۹، ۱۳۶۲–۱۳۹۱)
 اسماعیل دوم گرانادا (۱۳۵۹–۱۳۶۰)
 محمد ششم (۱۳۶۰–۱۳۶۲)
 یوسف دوم(۱۴۰۸–۱۴۱۷)
 محمد هفتم(۱۳۹۲–۱۴۰۸)
 یوسف سوم (۱۴۰۸–۱۴۱۷)
 محمد هشتم (۱۴۱۷–۱۴۱۹، ۱۴۲۷–۱۴۲۹)
 محمد نهم (۱۴۱۹–۱۴۲۷، ۱۴۳۰–۱۴۳۱، ۱۴۳۲–۱۴۴۵، ۱۴۴۸–۱۴۵۳)
 یوسف چهارم (۱۴۳۲)
 یوسف پنجم(۱۴۴۵–۱۴۴۶، ۱۴۶۲)
 محمد دهم(۱۴۴۶–۱۴۴۸)
 محمد یازدهم (۱۴۵۳-۱۴۵۴)
 ابوالحسن علی (۱۴۶۴–۱۴۸۲، ۱۴۸۳–۱۴۸۵)
 ابوعبدالله محمد دوازدهم (۱۴۸۲–۱۴۸۳، ۱۴۸۶–۱۴۹۲)
 ابوعبدالله محمد سیزدهم (۱۴۸۵–۱۴۸۶)

 شجره نامه 
670 × 560px|بندانگشتی|شجره نامه شاهان نصریانی

 جستارهای وابسته 
 الحمرا
 اندلس (اسلامی)

 منابع 
 http://en.wikipedia.org/wiki/Nasrid_dynasty

رده:دودمان نصریان
رده:انحلال‌های ۱۴۹۲ (میلادی) در اروپا
رده:انحلال‌های ۱۴۹۲ (میلادی) در اسپانیا
رده:اندلس (اسلامی)
رده:اندلس (اسلامی) در سده ۱۳ (میلادی)
رده:اندلس (اسلامی) در سده ۱۴ (میلادی)
رده:اندلس (اسلامی) در سده ۱۵ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۲۳۸ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۴۹۲ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۲۳۸ (میلادی) در اروپا
رده:دودمان‌های مسلمان
رده:فهرست‌های پادشاهان اسپانیا
رده:قحطانیان
رده:گروه‌های عربی
رده:سلسله‌های عربی
رده:گرانادا