عقد صلح

صلح در فقه و حقوق ایران نوعی عقد لازم است که در آن دو طرف، توافق بر امری می‌کنند که عنوان آن امر از عقود معروف از قبیل بیع، رهن، اجاره و امثالهم نباشد. صلح در لغت به معنای سازش، آشتی کردن، توافق کردن، پیمانی که بر حسب آن دعوایی را حل و فصل کردن و پیمان تسلیم است.معین، محمد؛ فرهنگ فارسی، تهران، انتشارات امیر کبیر، ۱۳۷۶، چاپ ۱۱، جلد دوم، ص۲۱۶۰ و ۲۳۲۳.
عقد صلح در اصطلاح به معنای تراضی و تسالم بر امری است.نوین، پروز و خواجه پیری، عباس؛ حقوق مدنی ۶، تهران، انتشارات کتابخانه گنج دانش، ۱۳۸۲، چاپ دوم، ص۲۳۷. صلح گاهی برای رفع اختلافات موجود یا برای جلوگیری از تنازع احتمالی آینده صورت می‌گیرد یا به‌جای یکی از عقود معاملاتی به‌کار می‌رود.کاتوزیان، ناصر؛ حقوق مدنی، عقود معین ۱

 انواع صلح 
صلح به دو قسم زیر تقسیم‌بندی می‌شود:
 صلح بر دعوی: صلحی که در جهت رفع تنازع یا جلوگیری از آن واقع شود.
 صلح بدوی:معامله‌ای مبتنی بر تسالم و توافق است و در ردیف بیع، هبه و اجاره محسوب می‌شود.

 شرایط عقد صلح 
عقد صلح برای صحت باید شرایط زیر را دارا باشد:
 اهلیت طرفینماده ۷۵۳ قانون مدنی:طرفین صلح باید دارای اهلیت باشند
 موضوع صلح باید مشروعیت و منفعت عقلائی (مالیت) داشته باشد
 جهت صلح با ید مشروع باشد
 قصد و رضای طرفین نسبت به عقدماده ۷۶۳ قانون مدنی:صلح به اکراه نافذ نیست

 موارد فسخ صلح 
موارد فسخ صلح عبارت اند از:
خیارات 
اقاله
(مطابق ماده ۷۶۰ قانون مدنی، صلح عقد لازم است اگر چه در مقام عقود جایزه واقع شده باشد و بر هم نمی خورد مگر در موارد فسخ به خیار یا اقاله.)  وکیل تاپ / عقد صلح در مورد دعوا و عقد صلح در مورد معاملات 
 پانویس 

 منابع 



صلح
صلح
صلح
رده:حقوق قراردادها