ابراء (حقوق)

اِبراء اصطلاحی است در فقه و حقوق مدنی ایران به معنی چشم پوشی اختیاری ِ طلب‌کار از طلب خود نسبت به شخص یا اشخاص دیگر.ابراء عبارت است از اینکه دائن از دین خود به اختیار صرف‌نظر کند-ماده ۲۸۹ قانون مدنی ابراء از اسباب سقوط تعهدات محسوب می‌رود و در فقه  آن را به اسقاط ما فی الذمه تعبیر می‌کنند، یعنی اسقاطاز بین بردن حق یا ملکیت توسط صاحب آن حق چیزی که بر ذمه است. ابراء نوعی ایقاع است و برابر حقی که مورد ابراء قرار می‌گیرد هیچ عوضی وجود ندارد.شرایع‌الاسلام جلد ۴. ص ۲۴۲ (دائرة المعارف فقه اسلامی) ناصر کاتوزیان ابراء را  چنین تعریف می‌کند:ابراء ایقاعی است رایگان که به موجب آن طلب‌کار از حق خویش می‌گذرد.

 تعریف 
طبق ماده ۲۸۹ قانون مدنی: «ابراء عبارت از این است که داین از حق خود به اختیار صرف نظر نماید.».

اِبراء در لغت به معنی پاک کردن و بیزار ساختن است. ابراء یک عمل حقوقی یک جانبه (ایقاع) است و احتیاج به رضایت مدیون ندارد: همین که بستانکار قصد خود را بر صرف نظر کردن از دین به نحوی از انحاء اعلام کند، دین ساقط می‌شود، اگر چه متعهد به آن راضی نباشد.

 پانویس 

 منابع 



رده:اصطلاحات حقوق خصوصی
رده:حقوق اموال و مالکیت
رده:ایقاعات
رده:حقوق اشخاص