پریمیدون

با پیرامیدون یا پیریمیدون اشتباه نشود.

پریمیدون  که به نام‌های تجاری گوناگونی عرضه می‌شود یک باربیتورات است که برای درمان تشنج استفاده می‌شود. این دارو به شکل خوراکی مصرف می‌شود.

 موارد مصرف 
پریمیدون در درمان حملات تشنجی تونیک – کلونیک عمومی (صرع بزرگ)، میوکلونیک، حملات تشنج پارشیال پیچیده و ساده و ترمور اسانشیل بکار می‌رود. اصولاً پریمیدون در درمان بیماری‌های روانی مصرف نمی‌شود.

 مکانیسم اثر 
مکانیسم اثر این دارو دقیقاً نامشخص است. اگرچه پریمیدون در بدن به فنوباربیتال تبدیل می‌شود، اما مکانیسم اثر پریمیدون احتمالاً شبیه فنی‌توئین است. احتمالاً بر کانال‌های سدیمی مؤثر است.

 عوارض جانبی 
خواب آلودگی، عدم تعادل، تهوع، نیستاگموس، اختلالات بینایی و بثورات جلدی، بخصوص در شروع درمان بروز می‌کند و معمولاً با ادامه درمان برگشت‌پذیر هستند. سایر عوارض دارو شامل افسردگی، تحرک پذیری، بیقراری و اغتشاش شعور در سالمندان، هیجانات و فعالیت زیاد و غیرعادی در کودکان و آنمی مگالوبلاستیک هستند.

 جستارهای وابسته 
 باربیتورات

 پانویس 

 منابع 
 فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷

رده:القاکننده‌های CYP3A4
رده:باربیتورات‌ها
رده:بلوک‌کننده‌های کانال سدیم
رده:پیریمیدیندیون‌ها
رده:تعدیل‌کننده‌های آلوستریک مثبت گیرنده گابا A
رده:داروهای ضدتشنج
رده:درمان اختلال دوقطبی
رده:سرطان‌زاهای گروه ۲بی پژوهشگاه بین‌المللی سرطان
رده:نشان‌های تجاری آسترازنکا